Zalotnik zaproponował spacer przy -20°C, bo „w kawiarniach siedzą tylko utrzymanki”. Wtedy nie dałam się zbić z tropu…

Jego imię to Wojciech. Na zdjęciach wyglądał jak przeciętny mężczyzna w wieku około trzydziestu pięciu lat, zadbany, bez ostentacyjnych szczegółów. W opisie profilu można było znaleźć rozważania o świadomym życiu, rozwoju osobistym i poszukiwaniu autentycznej, żywej duszy. Już wtedy powinnam była być ostrożna doświadczenie podpowiadało mi, że im głośniej mężczyzna mówi o prawdziwej kobiecie, tym częściej kryje się za tym chęć znalezienia wygodnej partnerki, która niczego nie będzie oczekiwać i na nic nie będzie nalegać.

Przez kilka dni wymienialiśmy się wiadomościami. Wojciech zachowywał się uprzejmie, choć od czasu do czasu pojawiały się dziwne nutki. Szczególnie lubił rozwodzić się nad tym, że według niego współczesne kobiety są zepsute pieniędzmi.

Im tylko restauracje w Warszawie, Mazury i nowe smartfony w głowie pisał. Nikt nie chce docenić duszy, wystarczy zwykły spacer, rozmowa.

Ja, jak na dobrze wychowaną osobę przystało, przytakiwałam oczywiście tylko w myślach i delikatnie zmieniałam temat. Każdy ma swoją historię. Może była żona zostawiła go bez mieszkania albo bez złudzeń trudno zgadywać. Staram się nie wyciągać wniosków zbyt szybko.

W pewnym momencie zaproponował spotkanie. Problem był jeden: na zewnątrz trwały srogie mrozy. Nie takie umowne, ale prawdziwe minus dwadzieścia stopni na termometrze i do tego przeszywający wiatr. Meteorolodzy ogłosili pomarańczowy alert, a służby miejskie rozsyłały sms-y z zaleceniem pozostania w domu, chyba że ktoś naprawdę musi wyjść.

Spotkajmy się w parku napisał Wojciech. Spacer, świeże powietrze, poznajmy się bez zbędnych dekoracji.

Wojtku odpowiedziałam na dworze minus dwadzieścia, po dziesięciu minutach będziemy lodowymi rzeźbami, może lepiej wybrać kawiarnię i napić się czegoś ciepłego?

Odpowiedź przyszła szybko:

Do kawiarni nie chodzę. Tam siedzą utrzymanki, które liczą, że ktoś je nakarmi. Szukam partnerki na życie, która będzie ze mną i przez ogień, i przez wodę, i przez mróz. Jeśli dla ciebie ważne, żebym wydał na ciebie sto złotych, nie mamy o czym rozmawiać.

Ciekawość wygrała. Chciałam zobaczyć tego obrońcę czystości relacji, dla którego filiżanka kawy jest symbolem finansowego zniewolenia.

Niech będzie napisałam. Park, 19:00, przy głównej bramie.

Przygotowania zajęły chwilę: z szafy wyciągnęłam termoaktywną bieliznę, ciepły sweter, na koniec narciarski kombinezon. Na nogi grube buty z owczymi skarpetami, na głowę czapkę-uszatkę.

W lustrze zobaczyłam kogoś gotowego na wyprawę na Syberię.

No to, Wojtku, trzymaj się mrugnęłam do swojego odbicia i wyszłam w lodowatą noc.

Dokładnie o dziewiętnastej pojawiłam się przy wejściu do parku. Mróz natychmiast szczypał w policzki jedyne odsłonięte miejsce. Śnieg skrzypiał pod nogami, wokół nie było żywego ducha rozsądni ludzie, w tym wspomniane utrzymanki, wybrali ciepło.

Przy bramie stał Wojciech w jesiennym płaszczu. Przestępował z nogi na nogę, podskakiwał i z wysiłkiem próbował powstrzymać marznące dłonie. Nos miał kolor dojrzałej śliwki, a uszy płonęły czerwienią.

Cześć przywitałam się, ledwo słyszalnym głosem spod szalika.

Spojrzał na mnie, jakby spodziewał się zobaczyć delikatną damę w rajstopach, która będzie wdzięcznie drżeć na wietrze dając mu szansę poczuć się rycerzem. Zamiast tego zobaczył kogoś bardziej przypominającego ratownika na ekspedycji.

Cześć wygrzebał przez zęby. Dobrze przygotowana, widzę.

Skoro mówiłeś, że w ogień i w wodę, zaczęłam od mrozu. No to, idziemy spacerować i oddychać?

15 minut sławy

Ruszyliśmy alejką. Ten spacer spokojnie zdobył tytuł jednego z najdziwniejszych spotkań w moim życiu.

Jak podoba Ci się pogoda? zagadnęłam uprzejmie.

Daje w kość wymamrotał. Jego twarz ledwo się poruszała, pracowały tylko sine usta. Lubię zimę, sprawdza ludzi na wytrzymałość.

Racja zgodziłam się. A propos: opowiedz mi więcej o tej teorii, że kawa to symbol sprzedaży?

Mówienie sprawiało mu fizyczny ból mróz przeszywał gardło ale przekonania wymagały poświęceń.

Bo… drżał głosem relacje mają się opierać na wzajemnym zainteresowaniu, nie na portfelu. Jeśli dziewczyna od razu chce karmienie, jest konsumentką.

A jeśli po prostu nie chce zapalenia płuc? zapytałam naciągając kaptur.

To wymówki urwał i głośno pociągnął nosem. Kto naprawdę chce, znajdzie sposób, trzeba się ciepło ubierać.

No to się ubrałam rozłożyłam ręce, pokazując swój puchaty kombinezon. Ale ty chyba nie najlepiej. Na pewno nie marzniesz?

Wszystko w porządku! odparł, choć trząsł się jak galareta, co było widać nawet w półmroku.

Minęło dziesięć minut i wyszliśmy na główny plac parku. Tam stał zamknięty kiosk z kawą. Wojciech patrzył na niego jak na utraconą szansę życia.

Może wrócimy? zaproponował. Wydaje mi się, że wiatr się wzmógł.

No co ty! ożywiłam się. Dopiero zaczęliśmy. Chciałeś poznać duszę. Porozmawiajmy o literaturze. Lubisz Jacka Londona? Ma świetne opowiadanie Rozpalić ogień, gdzie bohater zamarzł na śmierć przez niedocenienie mrozu.

Jego wzrok, jaki skierował na mnie, nie należał już do poszukiwacza duchowości.

Wiesz co, muszę już iść przerwał nagle. Pojawiły się nagłe obowiązki.

Jakie obowiązki? Przecież planowaliśmy wieczór.

Praca. Przypomniałem, że nie wysłałem raportu.

O dwudziestej w piątek?

Tak! prawie krzyknął.

Odwrócił się gwałtownie i prawie biegł w stronę wyjścia. Szłam za nim, delektując się chwilą. Mój twardziel wytrzymał dokładnie piętnaście minut.

Przy wejściu do metra nawet się nie pożegnał zniknął cicho w ciepłym podziemiu. Mam nadzieję, że tam nie tylko ogrzał zmarznięte dłonie, ale może także własne przekonania. Choć raczej wątpię.

Ja wróciłam do domu, zaparzyłam gorącą herbatę i skasowałam korespondencję z Wojciechem. Nie żałowałam ani sekundy. Te piętnaście minut były najlepszym szczepieniem przeciwko poczuciu winy i cennym przypomnieniem, że troska o siebie nie czyni z kobiety utrzymanki. Dbając o siebie, nigdy nie jesteśmy gorsi jesteśmy po prostu mądrzejsi.