Żadna z babć nie może odebrać dziecka z przedszkola. Muszę płacić podwójnie za przedszkole

Kipię ze złości! Dzisiaj znowu pokłóciłam się z mamą, a teściowa nawet nie zamierza do mnie zadzwonić. Teoretycznie powinniśmy być szczęśliwi mamy dwie babcie, moją i mamę mojego męża.

Ale słowo szczęśliwe to przesada to przecież nie są prawdziwe babcie, tylko imiona na papierze. Obie mieszkają sto metrów od przedszkola syna, a mimo to stanowczo odmawiają odebrania go z placówki. Sama bym to zrobiła, ale moja praca kończy się dopiero o 21:00 i nie ma szans, żebym zdążyła przed zamknięciem. Mój mąż też nie zawsze daje radę pracuje na zmiany w fabryce. W naszym miasteczku większość ludzi pracuje właśnie tam, więc specjalnie dla takich dzieci utworzono późną grupę przedszkolną do 22:00, ale trzeba za nią dodatkowo płacić i to niemało, a każde kolejne złotówki mocno odbijają się na naszym domowym budżecie. I to wszystko, mając babcie w pobliżu!

Moja mama pracuje do 18:00, wraca do domu i codziennie przechodzi obok przedszkola, ale teraz liczy się dla niej własne życie – po rozwodzie z ojczymem chce tylko żyć dla siebie. Twierdzi, że po pracy musi odpocząć i robi sobie maseczki, żeby wyglądać młodziej. W każdy weekend ma zaplanowane kino, wystawy, spotkania z koleżankami.

Swojego wnuka bierze do siebie bardzo rzadko, najwyżej na chwilę, i tylko w weekendy. Powtarza, że zaburza jej codzienną rutynę, że biega po mieszkaniu i przeszkadza jej w medytacji. Mama uwielbia dawać mi rady wychowawcze, ale jednocześnie kategorycznie odmawia jakiegokolwiek udziału w opiece.

Teściowa to już osobna historia. Nigdy nie pracowała zawodowo, była gospodynią domową. Ma czwórkę dzieci, każde w odstępie trzech lat. Mój mąż to najstarszy syn. Wydawałoby się, że idealna osoba do pomocy z wnukiem ale gdzie tam! Powtarza, że już się odchowała swoje, a teraz ma mnóstwo domowych obowiązków i nie ma ani czasu, ani chęci na opiekę nad wnukiem: musi gotować, sprzątać, prać i wieczorem przyjmować całą rodzinę wracającą z pracy, nakarmić, posprzątać po wszystkich i położyć ich spać. W dodatku jej młodsi synowie, osiemnasto- i dwudziestojednoletni, są całkowicie samodzielni i nie potrzebują żadnej opieki.

Raz zabrała wnuka z przedszkola, a potem była tak oburzona, że nawet nie zdążyła nic zrobić, a jej mężczyźni wrócili głodni i zmęczeni. Stwierdziła, że urodziłam dziecko dla siebie, nie dla niej, więc powinnam sama się nim opiekować i odbierać z przedszkola. Przestrzegła nas przy okazji, żeby nie liczyć w przyszłości na jej pomoc.

Przez chwilę było łatwiej, bo moja koleżanka z pracy lubiła spać do późna ona szła na drugą zmianę, ja na ranną i jakoś udawało się zorganizować odbiór syna. Ale potem koleżanka zmieniła pracę, a w jej miejsce przyszła ciotka, która nie chce zostać na wieczornej zmianie, więc znów musimy dodatkowo opłacać późną grupę w przedszkolu. Znowu jest ciężko i znowu portfel mocno to odczuwa.

Jestem wściekła na hipokryzję naszych babć na każdą rodzinną uroczystość wpadają, z pyskiem opowiadają, jak kochają wnuka, prześcigają się, która kupiła lepszy prezent. Nic nam nie po ich prezentach potrzebujemy ich prawdziwej, codziennej pomocy!

Dzisiaj musiałam zadzwonić do mamy i błagać, żeby odebrała syna z przedszkola, bo nie mamy już czym zapłacić za późną grupę. Nie możemy liczyć na żadną pomoc ze strony naszych rodziców ani finansową, ani praktyczną. Teściowa deklaruje, że jej synowie wyjadają całe jedzenie i dlatego pieniądze idą na zakupy spożywcze. Nie mam już pojęcia, jak wyjść z tej sytuacji. Wszystkie nasze zarobki idą na jedzenie, ubrania i bieżące wydatki domowe, a potem jeszcze musimy bulić podwójnie za przedszkole. Czy jest w ogóle sposób, żeby przemówić babciom do rozsądku, żeby wreszcie nam pomogły zamiast popisywać się prezentami?