Zaciekli wrogowie

Zaciekli wrogowie

Szymon ledwie zdążył się położyć, by chwilę odpocząć, gdy przez uchylone okno wpadł dziki szczek jego psa. Zazwyczaj Boniek był bardzo spokojny, ale tego dnia się rozszalał szczekał od samego rana I to nie byle jak, tylko jakby go całkiem poniosło.

Szymon już kilka razy wychodził na podwórko, żeby sprawdzić, co tak wyprowadziło jego pupila z równowagi, lecz niczego podejrzanego nie zauważył.

Pomyślał sobie, że może znowu u sąsiadów przechodziły psy, i właśnie na nie Boniek reagował. Tak już miał nie lubił, żeby obcy kręcili się w okolicy, którą uważał za swoją. Nic dziwnego, że kiedy Szymon wychodził z domu, podwórko było już puste.

Od szczeku Bonka serce podskoczyłoby każdemu. Dlatego sąsiedzkie czworonogi pewnie brały nogi za pas, nie wiedząc nawet, że ten wielki niedźwiedź, jak czasem nazywał go Szymon, jest obecnie zamknięty w kojcu. Szymon zawsze trzymał go tam w ciągu dnia na wszelki wypadek.

Za to wieczorem wypuszczał go na wolność. Wtedy, jak to mówią, kto nie schowa się, sam sobie winien.

Raz trzech nieszczęsnych złodziejaszków z sąsiedniej wsi próbowało wejść na podwórko Szymona. Skończyło się tak, że jeden zgubił spodnie, które zaczepiły się o ogrodzenie, drugi porzucił buta pod płotem, a trzeci wdrapał się na wysokie drzewo i nie mógł sam zejść. Szymon musiał wzywać strażaków, by go ściągnęli. Tak Boniek urządził im niezapomnianą lekcję.
Co ważne, jego pies nigdy nie szczekał bez powodu. A dziś wyglądało to tak, jakby puściły mu mocno nerwy.

Boniek, już dosyć tego szczekania! zawołał Szymon, wstając z łóżka i podchodząc do okna.
Pies ucichł, lecz po kilku sekundach znowu rozległo się niepowstrzymane szczekanie.

Szymon musiał wyjść na podwórko, żeby sprawdzić, co tak wyprowadziło z równowagi jego ogromnego owczarka podhalańskiego.

Jak podejrzewał, nikogo obcego nie było na podwórku. Boniek natychmiast się uspokoił, gdy zobaczył pana.

No i co tak śpiewasz jak słowik, co? zażartował Szymon, zbliżając się do kojca.

Boniek radośnie merdał ogonem, patrząc na Szymona z lekkim wyrzutem. Wiedział, że uniemożliwił mu spokojny odpoczynek. Ale przecież nie szczekał bez powodu.

Nagle Boniek rzucił szybkie spojrzenie w stronę furtki i zaczął szczekać jeszcze głośniej.

Szymon obrócił głowę i zauważył coś szarego i niewielkiego, które błyskawicznie przebiegło wzdłuż płotu. Szybko podbiegł do furtki, wyszedł na ulicę i zobaczył

zwykłego kota.

Kot patrzył na niego z wyrazem twarzy pełnym bezczelności i pewności siebie.

A ty czego tu szukasz, kolego? parsknął Szymon. Powiem ci jak człowiek do kota lepiej tutaj nie przechodź, bo mój Boniek On kotów nie cierpi. Jak złapie, to

Kot skrzywił się demonstracyjnie, a Szymonowi przez moment wydało się, że kot nawet się uśmiechnął.

Złapie mnie? zdawało się czytać w jego spojrzeniu. On zanim wybiegnie z kojca, ja już będę za płotem. Twój grubas, daj mu mniej jeść.

Szymon poczuł się nawet odrobinę urażony tym, jak szary podwórkowiec bez słowa, z takim wdziękiem upokorzył jego psa.

Idź sobie stąd! machnął Szymon ręką na kota, wrócił na podwórko i zamknął furtkę.

Ale kot nie zamierzał słuchać człowieka. Wręcz przeciwnie codziennie zaczął pojawiać się na podwórku.

Chodził, siadał przy kojcu, jakby był tu panem i miał wszystkich gdzieś. Boniek mógł tylko szczekać na niego.

Szymon początkowo próbował przeganiać bezczelnego kota, lecz wystarczyło wrócić do domu, a kot zjawiał się ponownie.

Po prostu nie mógł nic z nim zrobić.

Kot po tej małej wygranej poczuł się królem całego podwórka.

Raz nawet udało mu się ukraść kawałek mięsa z psiej miski, która stała przecież w kojcu! Boniek leżał bezradnie w kącie, nie mając siły już nawet szczekać, więc szary kot skorzystał z okazji.

A potem demonstracyjnie jadł ten kawałek na oczach wielkiego psa.

Szymon widział to na własne oczy i poczuł w głębi serca fale oburzenia.

Tak, już bąknął pod nosem. Nic, zorganizuję ci wesołe życie. Pożałujesz, że odważyłeś się drażnić mojego psa.

Postanowił Szymon, że przez jakiś czas nie będzie zamykać Bońka w kojcu za dnia.

A raczej: będzie zamykał, ale zostawi drzwi lekko uchylone, by pies mógł je otworzyć łapą i wybiec, gdy uzna za stosowne.

Niech wreszcie zaprowadzi porządek pomyślał.

Kot był już naprawdę męczący i dla Bońka, i dla Szymona. Całkowity brak spokoju.

Tylko w tym dniu, kiedy Szymon wraz z psem czekali na przybycie nieproszonego gościa, szary kot nie pojawił się.

Może coś wyczuł, a może przytrafiło mu się coś niespodziewanego Szymon poczuł lekkie rozczarowanie taki plan wymyślił, a tu kot nie przyszedł.

Nie pojawił się też następnego dnia, ani przez kolejne trzy dni.

Boniek patrzył na pana z lekkim zdziwieniem, a Szymon tylko wzruszał ramionami.

Może to lepiej, że już nie przychodzi? uśmiechnął się Szymon. Cisza, spokój

Choć szczerze mówiąc, trochę oszukiwał.

Bo tęsknił za tym upartym kotem. Tak, to brzmiało absurdalnie, ale tak właśnie było.

Nawet Boniek tęsknił przywykł do szczekania na swego zaciekłego wroga.

A teraz? Nuda

Po kilku dniach Boniek zaczął prosić pana o sprawdzenie, czy kot nie jest gdzieś w pobliżu.

Jak prosił? Spojrzeniem. Podchodził do Szymona i patrzył na niego uważnie, a Szymon wszystko rozumiał.

Myślisz, że coś się stało naszemu szaremu rozbójnikowi? zamyślił się. Z takim charakterem można łatwo wplątać się w jakąś aferę. No dobrze, Boniek, chodź, przejdziemy się po ulicy, zobaczymy, czy gdzieś jest nasz szaraczek.

Szymon otworzył furtkę, wyszedł pod samochód na ulicę i zaczął się rozglądać.

Boniek ruszył za nim, kręcąc wielką kudłatą głową i rozglądając się po okolicy. Obwąchiwał powietrze, próbując wychwycić znany i znienawidzony zapach kota.

Ale to nie było proste zapach obornika z sąsiedniego podwórka przeważał wszystkie inne.

Szymon przeszedł się ulicą w jedną i drugą stronę, wrócił do furtki i już miał zawołać Bońka na podwórko.

No bo ile można czekać na kota, który przez dwie tygodnie spędzał im sen z powiek?

I właśnie Szymon złapał za furtkę, kiedy nagle zatrzymał się, obracając głowę w lewo.

Tuż obok działo się coś dziwnego: wyraźnie słyszał rozpaczliwe miauczenie kota i pełne agresji szczekanie.

Po chwili na drogę wbiegł szary kot, kulejąc na jedną łapę. Za nim gonił pies.

Ale nie byle jaki to był rasowy, miejski doberman.

Szymon wiedział czyj co roku latem, a czasem i zimą pewna rodzina z Krakowa przyjeżdżała na wieś ze swoim psem. Wyglądało na to, że szary kot chciał nawet z miasta doprowadzić do szału, jak robił to z Bońkiem, ale coś mu nie wyszło.

Doberman chyba go ugryzł, bo na szarej sierści Szymon dostrzegł brunatne plamy.

Gdy Szymon patrzył na pędzącego w jego stronę kota, zapomniał o Bońku.

Tymczasem Boniek, bez pozwolenia, czego nigdy wcześniej nie robił, rzucił się na spotkanie.

Boniek! Gdzie pędzisz?! krzyknął Szymon, wyobrażając sobie, co się stanie z kotem. Uśmiechnięty rozbójnik już dostał od dobermana, a teraz jeszcze jego pies Boniek, stój!

Ale pies nie reagował na wołania. Rozpędził się pewnie i biegnąc przez drogę skierował się prosto na kota.

Kot to zobaczył i zastygł w przerażeniu, stojąc na środku ulicy.

Zapewne zrozumiał, że lekkomyślna wolność i całe zdrowie stoją na włosku a raczej na kociej sierści.

I co było potem? Oczywiście, domyślacie się. Szymon jeszcze wtedy nie przewidywał.

Boniek zatrzymał się obok przerażonego szaraczka, obwąchał go, po czym…

…z rykiem niedźwiedzia rzucił się na dobermana.

I przepędził go aż na koniec ulicy. Doberman w ostatniej chwili zdążył zawrócić i przycisnąć uszy do głowy bo z Bońkiem nikt w całej wiosce nie wygrywał.

Kot, korzystając z zamieszania, zniknął z oczu. Szymon patrzył za swoim psem, nie zauważył, jak szary oszołom uciekł. Dopiero wieczorem, kiedy wyszedł z miską dla Bońka, omal jej nie upuścił kot był na podwórku. Cały, zdrowy, z pełnymi wdzięczności oczami. Oparł głowę o łapę Bońka i coś tam cicho mruczał. A Boniek spojrzał na pana tak komicznie, że Szymon wybuchnął śmiechem.

Przepraszam, panie, ale skoro go uratowałem, to teraz muszę się nim opiekować do końca jego dni wyczytał w spojrzeniu psa.
To nie była żart.

Boniek rzeczywiście zamierzał zostać osobistym ochroniarzem szarego kota.

Pozwolił mu nawet jeść ze swojej miski niespotykana szczodrość dla tak surowego i zawsze mrukliwego olbrzyma. Ale udało się szaremu łobuzowi rozgrzać lód jego serca. Już nie byli zaciekłymi wrogami, lecz wiernymi przyjaciółmi.

I jeśli myślicie, że to koniec tej historii, mylicie się. To nie była jeszcze ostatnia scena.

Bo Szymon z kotem pojechał do miasta, żeby lekarz obejrzał ranę na jego udzie. Była poważna, sama się nie zagoi. Weterynarz musiał zszyć kota, a potem kot już został u Szymona.

Szymon go pielęgnował, Boniek nie odstępował na krok, trudno uwierzyć, że jeszcze niedawno sami by go przepędzili. Tak bywa w życiu.

Po pewnym czasie przy furtce pojawiła się piękna młoda kobieta.

Boniek chciał zaszczekać, ale potem zrozumiał, że tylko ją przestraszy, więc nieśmiało zaszczekał. Szymon usłyszał, wybiegł przed dom i…

D-dzień dobry… przywitał się, patrząc na nieznajomą. Pani do mnie?

Kobieta pytała, czy Szymon nie widział przypadkiem szarego kota.

Może przyszedł do pana na podwórko? On jest bardzo bezczelny. Próbowałam go zatrzymać w domu, ale mój Tymek ciągle ucieka i włóczy się do wieczora. W mieście siedział w mieszkaniu, ale teraz przyjechałam do mamy po udarze, i kot się nie może wybiegać. Zawsze wracał na noc, myłam go, karmiłam, a ostatnio go nie ma nie wiem, co robić.

Wie pani co, chyba wiem, gdzie jest pani Tymek, uśmiechnął się Szymon. Proszę wchodzić na podwórko. Psa proszę się nie bać, nie zrobi krzywdy. Proszę, przejdźmy.

Do pana psa?! Po co?

Zaraz pani wszystko zobaczy.

Kobieta się wahała, lecz Szymon miał dobry, szczery wygląd, więc zdecydowała się mu zaufać. Gdy podeszła do Bońka i zobaczyła, kto leży przy nim, aż oniemiała.

Tymek! Jak się tu znalazłeś? Co ci się stało?! zaniepokoiła się, widząc zabandażowaną łapę i udo kota. Potem spojrzała na Szymona to pana pies go pogryzł?

Nie, nie, skąd, zawahał się Szymon. Wręcz przeciwnie, właściwie uratowaliśmy pani kota.

Od czego?

Jeśli pani nie śpieszy się, mogę opowiedzieć całą historię. Myślę, że pani się spodoba.

Szymon wszystko opowiedział Oldze (tak się poznali), a ona śmiała się długo.

No nie Tymek codziennie działał na nerwy, a pan go uratował.

Ja i Boniek mamy dobre serca uśmiechnął się Szymon. Ale wie pani, teraz kot wraca do zdrowia. I fizycznie, i psychicznie. Teraz jest taki grzeczny. Nie denerwuje już nas.

Był taki zawsze Chyba świeże wiejskie powietrze tak na niego podziałało. Może się obraził, że mam mniej czasu muszę opiekować się mamą. Uczymy się znów chodzić. To wolny proces.

Proszę wpadać do nas, jeśli będzie potrzeba, zaproponował Szymon. Z kotem i bez.

Pomyślę nad tym, zażartowała Olga.

A za pół roku cała wieś bawiła się na weselu. Weselu Szymona i Olgi. Tymek i Boniek byli też zaproszeni, rzecz jasna. A nawet ten doberman z miasta, który Tymka ugryzł.

Doberman rozpoznał kota, patrzył na niego nieprzychylnie, ale spotkał wzrok Bońka i udawał, że pomylił się.

Tak właśnie życiowe przeciwności mogą przerodzić się w przyjaźń, a dawna wrogość w miłość. Ważne, by nawet tych, których kiedyś uważaliśmy za wrogów, traktować z otwartym sercem bo prawdziwa przyjaźń rodzi się czasem tam, gdzie jej najmniej się spodziewamy.