Wychodząc ze szpitala, Alona natknęła się w drzwiach na nieznajomego mężczyznę.

Wychodząc ze szpitala, Aleksandra zderzyła się w drzwiach z mężczyzną.

Przepraszam rzucił, zatrzymując na niej wzrok.
Po chwili jego spojrzenie stało się pełne pogardy, mężczyzna odwrócił się od Aleksandry i wyglądał, jakby natychmiast o niej zapomniał.

Ileż razy już łapała takie spojrzenia. Szczupłe, długonogie dziewczyny traktowano zupełnie inaczej. Oczy mężczyzn na widok pięknej, smukłej kobiety przepełniały się zachłannym blaskiem. Aleksandry taka niesprawiedliwość bolała do głębi. Przecież to nie jej wina, że tak wygląda?

Jako mała dziewczynka wszyscy rozczulali się nad jej pyzatymi policzkami, pulchnymi nóżkami i okrągłą pupą. W podstawówce, podczas ustawiania w szeregu na WF-ie, zawsze stawała pierwsza w rzędzie dziewcząt. Wyzywali ją od grubych, świnki Peppy, dyni. To dało się jeszcze znieść, choć były i gorsze przezwiska, których nie chciała nawet pamiętać. Dzieci, wiadomo, bywają okrutne. Nauczyciele widzieli, jak koleżanki dokuczają Aleksandrze, ale nie reagowali.

Próbowała różnych diet, ale wiecznie była głodna i wszystko rzucała w kąt. Zrzucone kilogramy szybko wracały. Była nawet całkiem sympatyczna z urody, lecz nadmiar kilogramów wszystko psuł.

Marzyła, by zostać nauczycielką, ale zrezygnowała, zbyt bardzo bała się, że dzieci znów będą ją nazywać grubasem. Po szkole średniej poszła do medycznej szkoły policealnej. Gdy komuś źle, nie patrzy na to, jak wygląda osoba, która pomaga ważne, by ulżyła w bólu.

W grupie nie było chłopaków, a dziewczyny były zajęte swoimi sprawami zakochiwały się, wychodziły za mąż. Aleksandra zawsze sama. Na wykładach koleżanki prosiły Aleksandrę, by usiadła w pierwszym rzędzie, chowały się za jej szerokimi plecami, by nie rzucać się prowadzącym w oczy.

Z zazdrością patrzyła na piękne sukienki na wystawach. Wiedziała, że nigdy ich nie założy. Ubierała się w luźne swetry i szerokie spódnice, próbując ukryć mankamenty figury. Uczyła się dobrze, zastrzyki robiła pewnie i bez bólu. Starsi pacjenci ją za to kochali.

Pewnego razu wybrała się z koleżankami na lodowisko. Nastolatki rzucały w jej stronę złośliwe uwagi. Patrz, z masarni przyszła! śmiali się chłopcy. Od ich chichotów Aleksandra miała ochotę płakać.

Mama próbowała zeswatać ją z synami swoich przyjaciółek. Parę razy Aleksandra nawet poszła na randkę. Jeden chłopak, widząc ją, od razu udawał, że nikogo nie czeka i demonstracyjnie się odwrócił. Drugi nie zdążył się przedstawić, a już zaczął ją obłapiać. Aleksandra odepchnęła go tak mocno, że chłopak wylądował na plecach w kałuży. Czego się rozkapryszasz? Uszczęśliwiłem cię! Kto by cię chciał? krzyczał za nią. Aleksandrę dusiły łzy. Nigdy więcej nie poszła na randkę, odmawiała poznawania nowych ludzi. Lepiej być samą.

Na swoim profilu w mediach społecznościowych ustawiła zdjęcie Fiony ze Shreka. Gdy ktoś zapytał w komentarzu, jak wygląda naprawdę, Aleksandra napisała, że właśnie tak tylko nie jest zielona. Chłopak uznał to za żart. Pewnie masz dość natrętnych wielbicieli i stąd taka fotka na odstraszenie napisał. Zaproponował spotkanie. Aleksandra od razu przerwała rozmowę.

Któregoś dnia w korytarzu minęła ją chłopiec, ledwo sześć lat.
Gdzie tak pędzisz? Tu leżą chorzy, nie wolno hałasować powiedziała, łapiąc go za ramię.
Chciałem się poślizgać po linoleum przyznał szczerze.
Z kim tu jesteś?
Z tatą, do babci. A gdzie tu jest toaleta? zapytał.
Chodź, pokażę ci odprowadziła go na koniec korytarza. Dasz sobie radę?
Chłopak spojrzał pobłażliwie. Na tego małego mężczyznę Aleksandra się nie gniewała. Po chwili usłyszała dźwięk spuszczanej wody, chłopiec wrócił.
Teraz chodź, pokaż mi, w której sali leży babcia rzekła.
Chłopiec westchnął i ruszył obok niej. Zatrzymał się przy jednej z sal, z poważną miną przyłożył palec do ust. Aleksandra z trudem powstrzymała uśmiech.
To chyba ta wskazał na drzwi czwartej sali.
Chyba? Czyli nie zapamiętałeś numeru? Może jeszcze cyfr nie znasz? zapytała z powątpiewaniem, bo to była męska sala.
Znam wszystko, nie jestem mały. Nawet litery znam. O, to te drzwi i pokazał piątkę.
Ty łobuzie udawała zagniewanie.
Chłopiec zaśmiał się wesoło. A jak masz na imię?
Igor zdążył odpowiedzieć, gdy drzwi piątej sali się otworzyły i stanął w nich wysoki, przystojny mężczyzna.
Spojrzał surowo na Igora.
Igor, czemu tak długo? wtedy zauważył Aleksandrę.
Jednym krótkim spojrzeniem zmierzył ją z góry na dół, zaraz potem stracił zainteresowanie.
Psocił? spytał sucho.
Tyle już Aleksandra widziała takich obojętnych, lekceważących spojrzeń.
Nie psocił. Proszę go nie ganić rzuciła z wyrzutem i odeszła.
Chodź, pożegnaj się z babcią, czas wracać usłyszała za sobą.

Następnego dnia Igor z tatą znów odwiedzili babcię. Mężczyzna przeszedł koło Aleksandry nawet nie zerkając w jej stronę. Pokazała mu język za plecami. Igor odwrócił się, roześmiał szeroko i uniósł w górę kciuk. Aleksandra uśmiechnęła się i pomachała mu.

Po ciszy poobiedniej zajrzała do piątej sali.
Dzisiaj świetnie pani wygląda, pani Anno Zawadzka. Wnuk już był? spytała Aleksandra.
Widziała go pani? Prawda, złote dziecko? Tak mi zależy, by pożyć jeszcze, zobaczyć, jak dorośnie.
Nie czas pani umierać! Jeszcze prawnuków będziesz niańczyła rzekła pogodnie.
Oby Bóg dał. Sercem się martwię, bo rośnie bez mamy westchnęła Anna.
Jego mama…
Nie zmarła. Porzuciła go i uciekła z kraju. Zostawiła syna z nami.
Powiedziała pani swojego?
Igor nie jest moim wnukiem z krwi. Ale kochamy go jak własnego. Mój syn ożenił się z pięknością, po ślubie przyznała się, że ma dziecko. Od kłamstwa nie zaczyna się szczęśliwego związku… Mało brakowało, a mój mąż przypłacił to zawałem. Teraz ja wylądowałam w szpitalu.
Dwa lata temu matka Igora dostała dobrą propozycję pracy i wyjechała za granicę była modelką. Syn jej przeszkadzał. Kobiety, z którymi związuje się mój syn, są podobne ładne, egoistyczne. Igor ich nie akceptuje.

Aleksandra długo rozmyślała nad historią Anny. Gdy następnego dnia weszła, by podać zastrzyk, zobaczyła, że starsza pani pociąga nosem.
Nie może się pani denerwować, pamięta pani? przypomniała stanowczo.
Nie denerwuję się. O, proszę zobaczyć podała Aleksandrze kartkę z rysunkiem.
Widniał na niej chłopiec trzymający za ręce mamę i tatę. Bez wątpliwości to był Igor z rodzicami.
Igor szuka sobie mamy. Mam wrażenie, że narysował panią, Aleksandro.
Ależ skąd. Narysował swoją mamę! sprzeciwiła się dziewczyna.
Jego mamy już nie pamięta. Ona była bardzo szczupła. A tu mama większa od taty… Nie, to pani. Proszę zobaczyć sama Anna znowu cicho pociągnęła nosem.
Aleksandra zarumieniła się. Dziecko nawet w rysunku dostrzegało, jaka jest duża. Tak przystojnemu facetowi, jak tata Igora, nigdy się nie spodobam. Przywidziało mi się zganiła siebie w myślach.

Od tego dnia, za każdym razem gdy przychodziła na zastrzyk do Anny, zamieniały parę słów. Gdy Igor następnym razem przyszedł do szpitala, od razu podszedł do Aleksandry.
Dzień dobry. Ma pani pewne ręce? zapytał poważnie.
Nie wiem odpowiedziała zaskoczona.
Babcia mówi, że pani ręce pewne. Babcia już wyjdzie, prawda? A za tydzień mam urodziny wypalił jednym tchem.
Wygląda na to, że twoja babcia rzeczywiście już wyjdzie. Ile kończysz lat?
Sześć! z dumą. Zapraszam panią na urodziny.
Bardzo mi miło, ale musisz zapytać tatę o zgodę uśmiechnęła się.
Zaraz zapytam! i pobiegł do sali.

Nie zauważyła, kiedy Igor z ojcem wychodzili. Następnego dnia Jan z synem czekali przy dyżurce.
Tato, obiecałeś! szarpnął syna za rękę, gdy Aleksandra podeszła.
Pamiętam. Zapraszam panią na szóste urodziny mojego syna. Tu adres i numer telefonu. W sobotę, o trzynastej jeśli nie ma pani innych planów powiedział Jan.
Numer do państwa mam w karcie pacjenta speszona Aleksandra. Nie mam planów na weekend.
Będzie nam bardzo miło. Igor bardzo będzie czekał. Jak pani nie przyjdzie, on się zmartwi, a razem z nim moja mama, a to nie jest dla niej dobre, jak sama pani mówiła.

Cały tydzień! Muszę choć trochę schudnąć pomyślała.

W domu opowiedziała mamie o Igorze.
Idź koniecznie. Dzieci widzą lepiej niż dorośli. Może coś zrodzi się z tego z jego ojcem? Igor szuka mamy dodała mama poważnie. Nie patrz na siebie tak surowo.
Jego ojciec nawet na mnie nie patrzy rzekła z rozpaczą Aleksandra.
Przestań! Dla niego liczą się także uczucia syna, nie patrzy tylko na siebie. Inaczej już dawno by się ożenił z jakąś modelką.

W sobotę od rana upięła włosy, wybrała sukienkę, lekko wytuszowała rzęsy. Przejrzała się w lustrze i skrzywiła. Nieważne co nałożę, i tak nie schudnę.

Prezent kupiła już tydzień wcześniej. Igor będzie czekał, muszę iść westchnęła, odchodząc od lustra.

Zaledwie nacisnęła dzwonek, zatrzask od razu kliknął. Serce waliło jak oszalałe.
Aleksandra przyszła! Igor rzucił się jej w ramiona na ile mógł.
Pogłaskała go po krótkiej fryzurze i wręczyła prezent.
Oczy chłopca aż zapłonęły na widok kolorowego pudełka.

W salonie stał już suto nakryty stół. Przy nim siedział Jan, obok piękna blondynka. Po drugiej stronie starszy mężczyzna, pewnie dziadek Igora.
Blondynka o wyglądzie modelki uniosła ze zdumieniem brew, lustrując Aleksandrę.
Poznajcie moją wybawicielkę, Aleksandrę. To mój mąż, Stanisław, syna znacie. A to… znajoma Jana, Sylwia rzuciła Anna, nawet nie patrząc na blondynkę.
Blondynka znów wzruszyła cienką brwią. Anna nalewała sałatkę do talerza Aleksandry, niechcący potrąciła kieliszek wina. Ten wylał się na kolana Sylwii. Dziewczyna zerwała się gwałtownie, a za nią upadło krzesło. Powstało zamieszanie.

Sylwia przepraszana przez gospodynię, zaczęła się zbierać. Nikt jej nie zatrzymywał. Aleksandra też chciała wyjść.
Niech się pani nie gniewa, ale… zaczął Jan.
Przecież pani mnie nie oblała. Nic mi się nie stało przerwała. Chyba też już pójdę.
Mama upiekła swój popisowy sernik. Niech się pani nie obraża. A potem odwiozę panią do domu.

W aucie jechali w milczeniu.
Nie musiał pan mnie odwozić. Poradziłabym sobie przełamała ciszę Aleksandra.
Mama by mi nie wybaczyła. Zresztą, coś często się pani pojawia na mojej drodze. Założę się, że mama chce nas zeswatać.
Nie kocham pana, pan mnie też nie. Proszę się nie martwić. Więcej nie będę się narzucać powiedziała łamiącym się głosem.
Auto zatrzymało się już pod jej blokiem. Aleksandra próbowała otworzyć zablokowane drzwi.
Proszę otworzyć! podniosła głos.
Wtedy Jan nachylił się nagle i pocałował ją. Aleksandra gwałtownie go odepchnęła.
Co pan sobie wyobraża? Znudziły się panu szczupłe blondynki? Zachciało się przygody z grubą? Mam być wdzięczna za pańskie zainteresowanie? jej oczy ciskały błyskawice, twarz płonęła.
Nie zdawała sobie sprawy, jak piękna była w tym momencie. Jan zapatrzył się na nią z zachwytem, z przejęciem. Z jego byłymi zawsze było chłodno i przewidywalnie.

Przepraszam, nie wiem, co mnie napadło. Nie chciałem pani urazić. Po prostu… wydawało mi się, że…
Tak. Nikt nigdy mnie nie pocałował poza tymi, co próbowali uszczęśliwić, jak pan. Zawsze patrzą na mnie z litością, odsuwają się ode mnie, nawet mnie nie poznawszy wyrzuciła i wybiegła z auta.

Pod koniec sierpnia nastały nagłe chłody, wiatr szarpał deszczem. Liście spadały lawiną. Minęły trzy tygodnie od urodzin Igora. Aleksandra nie widziała Jana.

Wracając z pracy, z ulgą zrzuciła przemoczone buty.
Był u ciebie młody mężczyzna powiedziała mama.
Jaki mężczyzna?
Elegancki, sympatyczny, wydawał mi się zmartwiony. Prosił, byś zadzwoniła.

Aleksandra natychmiast zadzwoniła, chowając się do kuchni.
To ja byłem. Igor zachorował. Czy mogłaby pani przyjechać? Przepisano mu zastrzyki…
Już jadę! Aleksandra szybko zaczęła się ubierać.
Wybiegając, pomyślała, czy mają spirytus i strzykawki na wszelki wypadek wstąpiła do apteki.

Igor rozpromienił się na jej widok. Spocone włosy przykleiły się mu do czoła był jeszcze gorączkowy. Aleksandra przygotowała zastrzyk. Przepisano antybiotyki i witaminy.
Pamiętasz, że mam pewne ręce? Nie bój się powiedziała, widząc niepokój w jego oczach.
Chłopczyk mocno zacisnął powieki, po chwili radośnie powiedział, że prawie nie bolało.

Jan uważnie ją obserwował, jak nikt dotąd. Aleksandra zarumieniła się, speszona i była piękniejsza niż kiedykolwiek. Serce zatrzepotało radością.

Jan znowu odwiózł ją do domu.
Aleksandro, może pójdziemy razem do kawiarni? Nigdy nam się nie udało porozmawiać.
Robi pan to dla syna? Proszę nie robić mi nadziei, jeśli nie potrafi mnie pan pokochać. Jestem za gruba…
Jaka znowu gruba? Jest pani ciepła, dobra, przytulna. Dzieci się nie mylą nie da się ich oszukać. Igor panią lubi. Ja też. Sądzę, że możemy stworzyć szczęśliwą rodzinę.
A jeśli wróci mama Igora?
Nie wróci. Przysłała oficjalną rezygnację z praw. Wyszła tam za mąż. Syn jej nie potrzebny. Jest mój. Zgadza się pani na spotkanie?
Tak szepnęła Aleksandra.

Na świecie dla każdego jest ta druga połówka, z którą bywa lepiej lub gorzej, ale bez niej jeszcze gorzej. Nieważne, jak ktoś wygląda. Tyle że nie zawsze połówki się spotykają albo po spotkaniu potrafią się rozpoznać. Bo czasem nie umieją zobaczyć pokrewnej duszy.

A miłość? Może właśnie miłość sprawia, że w brzydkim kaczątku widzi się łabędzia, a w pulchnej dziewczynie delikatną, kochającą duszę. Jedyną i stworzoną tylko dla niego.