Wychodząc ze szpitala, Alona natknęła się w drzwiach na nieznajomego mężczyznę.

Wychodząc z szpitala, Elżbieta wpadła w drzwiach na mężczyznę.

Przepraszam rzucił krótko, patrząc na nią przez moment.
Zaraz potem jego wzrok stał się chłodny, pogardliwy, odwrócił się od Elżbiety i wyglądał, jakby już zapomniał o jej istnieniu.

Nieraz już spotykała takie spojrzenia. Na smukłe, długonogie dziewczyny patrzono zupełnie inaczej wtedy w oczach facetów pojawiała się chciwość, a nie obojętność czy pustka. Czuła się przez to niesprawiedliwie potraktowana. Czy to jej wina, że wyglądała tak, a nie inaczej?

Kiedy była dzieckiem, wszyscy zachwycali się jej pulchnymi policzkami, okrągłymi nóżkami i pupą. W podstawówce zawsze ustawiali ją pierwszą w rzędzie podczas wf-u. Dzieciaki wołały na nią Grubaska, klucha, Prosiaczek jak z kreskówki, a do tego jeszcze inne, gorsze przezwiska, o których nawet nie chciała myśleć. Dzieci potrafią być bezlitosne. Nauczyciele niby widzieli, ale nigdy nie reagowali.

Elżbieta próbowała różnych diet, ale ciągle była głodna i szybko się poddawała. Schudnięte kilogramy i tak wracały. Z twarzy była nawet ładna, ale sylwetka wszystko psuła.

Marzyła, żeby zostać nauczycielką, ale zrezygnowała z tego bała się, że dzieciaki znowu będą dokuczać zza jej pleców. Po liceum poszła więc do szkoły pielęgniarskiej. Kiedy ktoś cierpiał, nie interesowało go przecież, jak wygląda ta osoba, która przynosi ulgę ważne, żeby bolało mniej.

W ich grupie nie było chłopaków, a dziewczyny zajmowały się sobą zakochiwały się, wychodziły za mąż. Elżbieta ciągle była sama. Na zajęciach ją sadzały w pierwszej ławce, żeby schować się za jej szerokimi plecami i nie przyciągać uwagi wykładowców.

Często z tęsknotą patrzyła przez szybę na piękne sukienki w sklepach. Wiedziała, że nigdy ich nie założy. Ubierała się w luźne swetry i szerokie spódnice, żeby ukryć figurę. Za to była świetną uczennicą, zastrzyki robiła niemal bezboleśnie, dlatego starsi pacjenci ją uwielbiali.

Pewnego dnia poszła z koleżankami na lodowisko. Usiłowała się dobrze bawić, ale chłopaki z okolicy sypali docinkami. Patrzcie, jak się spieszy do masarni śmiali się. Miała ochotę się rozpłakać słysząc ten śmiech za plecami.

Mama próbowała ją wyswatać z synami swoich koleżanek. Raz, drugi Elżbieta nawet poszła na randkę, ale szybko żałowała. Jeden na jej widok udawał, że nikogo nie czeka i odwrócił się ostentacyjnie. Drugi, ledwie się przywitali, już zaczął ją obmacywać. Odepchnęła go, a chłopak wpadł tyłkiem w kałużę. Czego się szarpiesz? Uważaj się za szczęściarę, kto cię jeszcze zechce? wrzasnął. Elżbieta popłakała się po drodze do domu. Więcej na randki nie chodziła i odmawiała wszelkim zapoznaniom. Lepiej być samą.

Na Facebooku ustawiła sobie na profilówce Fionę ze Shreka. Kiedyś jakiś facet zapytał ją w komencie, jak wygląda w rzeczywistości. Tak samo, tylko nie jestem zielona odpisała. Uznał to za żart. Pewnie chcesz odstraszyć zbyt natarczywych wielbicieli, napisał, po czym zaproponował spotkanie. Elżbieta od razu przerwała rozmowę.

Pewnego dnia w szpitalnym korytarzu wpadł na nią chłopiec, może sześcioletni.
Gdzie tak pędzisz? Tu są chorzy ludzie, nie wolno hałasować upomniała, łapiąc go za rękę.
Chciałem się poślizgać po linoleum wyznał szczerze.
Z kim tu jesteś?
Z tatą, do babci. Gdzie tu jest toaleta? spytał.
Chodź, pokażę zaprowadziła go do końca korytarza. Dasz sobie radę sam?
Chłopak spojrzał na nią z pobłażaniem. Na tego młodego mężczyznę nie była w stanie się obrazić.

Po chwili wyszedł do niej, ściskając rękaw, zadowolony.
To pokaż mi teraz, w której sali leży twoja babcia powiedziała.
Chłopiec westchnął, ruszył powolutku. Stanął przy jednej z sal, zrobił poważną minę i przyłożył palec do ust. Elżbieta ledwo powstrzymała śmiech.
O, chyba ta wskazał na drzwi czwartej sali.
Chyba? To nie patrzyłeś na numer? Może nie znasz jeszcze cyfr? zapytała niepewnie, bo to była męska sala.
Znam! Ja nawet literki znam. O, tam są jej drzwi! chłopak pokazał drzwi z numerem pięć.
Łobuziak z ciebie udawała, że się złości.
Chłopiec parsknął śmiechem. A jak się nazywasz?
Irek zdążył odpowiedzieć, gdy drzwi piątki się otworzyły i w progu stanął wysoki, przystojny mężczyzna.
Spojrzał surowo na Irka.
Irek, co tak długo? a potem zauważył Elżbietę.
Rzucił na nią krótkim spojrzeniem i natychmiast stracił zainteresowanie. Rozrabiał?
Ile to już razy czuła taki obojętny, wyniosły wzrok mężczyzn.
Wcale nie. Niech Pan go nie strofuje zganiła i odeszła dalej.
Chodź, pożegnaj się z babcią, czas już usłyszała jeszcze za sobą.

Następnego dnia Irek z tatą znów przyszli odwiedzić babcię. Facet przeszedł obok Elżbiety, nie rzucił na nią nawet okiem. Pokazała mu język za plecami. I właśnie wtedy Irek się odwrócił i parsknął radosnym śmiechem, pokazując jej kciuk do góry. Uśmiechnęła się do chłopca i pomachała mu ręką.

Gdy przyszła po ciszy na oddziale do sali pięć:
Dziś ładnie pani wygląda, pani Anno Zawadzka. Wnuczek odwiedził? zapytała Elżbieta.
Widziała go pani? Prawda, że wspaniały chłopak? Tak chce mi się jeszcze pożyć, zobaczyć jak wyrośnie
Do śmierci pani daleko. Jeszcze prawnuki pani pochowa Elżbieta zawadiacko podniosła głos.
Oby Bóg dał Serce mi się kraje, bo rośnie bez matki westchnęła Anna.
Jego mama
Nie, nie zmarła. Uciekła, zostawiła syna z nami.
Powiedziała pani swojego? zdziwiła się.
Irek nie jest moim rodzonym wnukiem. Ale kochamy go jak własnego. Mój syn ożenił się z piękną kobietą już po ślubie wyznała, że ma dziecko. Czy od takiego kłamstwa można zacząć życie? Mąż omal nie dostał zawału, a teraz ja leżę w szpitalu.
Dwa lata temu mamie Irka zaproponowali kontrakt za granicą. Pracowała wtedy jako modelka. Dziecko przeszkadzało. Kolejne dziewczyny, które potem poznawał mój syn, były podobne: piękne, samolubne. Irek ich nie akceptował.

Elżbieta jeszcze długo nie mogła przestać myśleć o tej historii. Weszła zrobić Annie zastrzyk, wtedy pacjentka pociągała nosem.
Pani Anno, proszę się nie martwić, pamięta pani? powiedziała surowo.
Ja nie płaczę. Proszę, popatrz. Podała Elżbiecie rysunek.
Był tam chłopczyk, trzymający za ręce mamę i tatę nie było wątpliwości, że to Irek oraz jego rodzice.
Irek szuka mamy. Wydaje mi się, że narysował panią, Elżbieto.
Raczej swoją mamę nie zgodziła się Elżbieta.
On o niej już nie pamięta. Była drobna. Tutaj narysowana jest większa mama, nawet wyższa od taty. To pani. Chce pani zobaczyć?
Faktycznie, Irek narysował mamę większą niż tatę. Nawet dziecko widzi, jaka jestem duża. Taki przystojniak jak tata Irka nigdy nie zwróci na mnie uwagi. Zaczęłam marzyć głupoty, pomyślała Elżbieta.

Od tamtej pory za każdym razem, gdy przychodziła robić Annie zastrzyki, wymieniały ze sobą kilka ciepłych słów. Gdy w końcu Irek znowu odwiedził szpital, od razu podszedł do Elżbiety.
Dzień dobry. Ma pani pewną rękę? spytał.
A skąd mam wiedzieć? odpowiedziała z uśmiechem.
Babcia tak powiedziała, że jest w pewnych rękach. Niedługo ją wypiszą, prawda? A ja mam za tydzień urodziny wszystko wyrecytował na jednym wdechu.
Myślę, że naprawdę babcię niedługo wypiszą. A ile kończysz lat?
Sześć odpowiedział z dumą. Zapraszam panią na urodziny.
Z chęcią przyjdę, ale muszę zapytać twojego taty odpowiedziała.
To ja już pytam! Irek pobiegł do taty.
Elżbieta została odciągnięta przez inną pielęgniarkę, nie widziała jak oboje wychodzili. Następnego dnia jednak Irek z ojcem czekali na nią przed dyżurką.

Tata, obiecałeś zaczepił Irka ojciec, gdy Elżbieta podeszła.
Pamiętam odpowiedział, patrząc na Elżbietę. Chciałem panią zaprosić na urodziny mojego syna. Skończy sześć lat. Tu adres, mój telefon. Zapraszamy w sobotę na trzynastą, jeśli nie ma pani planów.
Wszystkie dane macie w dokumentach wydukała Elżbieta, czerwona jak burak. W sobotę nie mam żadnych planów.
Wiem, ale Irek bardzo liczy na pani obecność. Jak nie przyjdziecie, on się zapłacze i razem z nim mama. A tej nie wolno się denerwować samemu mi to pani mówiła.

Tydzień! Muszę się chociaż troszkę jeszcze odchudzić, przemknęło jej przez myśl.

W domu opowiedziała wszystko mamie.
Idź koniecznie. Dzieci rozumieją więcej niż dorośli mężczyźni. Może coś między wami się ułoży? Nie patrz na siebie tak surowo. Chłopak szuka dla siebie mamy.
Jego ojciec przecież nawet na mnie nie patrzy odpowiedziała zrezygnowana.
Przesadzasz. Myślę, że dla niego liczą się nie tylko własne przeżycia, ale i dobro syna. Inaczej już dawno ożeniłby się z kolejną modelką.

W sobotę Elżbieta od rana kręciła loki, wybierała sukienkę, pomalowała choć trochę rzęsy. Stała przed lustrem i nie była zadowolona. Nawet najładniejsze ubranie jej nie odchudzi.

Prezent kupiła od razu, jak tylko dostała zaproszenie. Irek czeka, muszę iść, westchnęła, odsuwając się od lustra.

Gdy nacisnęła dzwonek, ktoś otworzył niemal natychmiast. Serce waliło jej jak oszalałe.
Elżbieta przyszła! Irek wybiegł do niej i objął, ile mógł swoimi ramionami.
Pogłaskała go po głowie i podała prezent. Oczy mu się rozbłysły na widok kolorowego pudła.

W salonie stał odświętnie zastawiony stół. Przy nim Ivan, obok śliczna blondynka modelowego typu, po drugiej stronie starszy pan dziadek Irka, zgadła Elżbieta.

Blondynka zerknęła na Elżbietę z góry na dół i uniosła brwi. Poznajcie się! To moja wybawczyni, Elżbieta. A to pan Zbigniew, mój mąż. Synka znacie. A to znajoma Ivana, Magda przedstawiła Anna, nie patrząc nawet na blondynkę.

Magda przewróciła oczami z niezadowoleniem. Anna zaczęła nakładać Elżbiecie sałatkę i niechcący potrąciła kieliszek wina, ten przewrócił się na kolana blondynki. Blondynka podskoczyła, strącając przy tym krzesło. Zrobiło się zamieszanie.

Magda po przeprosinach natychmiast zebrała się do domu. Nikt jej nie zatrzymywał. Elżbieta też chciała się ulotnić.
Proszę się nie gniewać, ale zaczął Ivan.
Przecież to nie pani mnie oblała, nie mam się za co obrażać odpowiedziała Elżbieta. Ale faktycznie już pójdę.
Mama zrobiła swój popisowy placek. Niech pani jej nie odtrąca. Potem odwiozę panią do domu.

W aucie jechali w ciszy.
Nie musiał pan mnie odwozić. Sama trafiłabym do domu odezwała się w końcu Elżbieta.
Mama byłaby zła, gdybym panią nie odprowadził. Często w ostatnim czasie nam się drogi przecinają. Nie zdziwię się, jeśli ona chce nas wyswatać.
Przykro mi, ale nic do pana nie czuję, tak jak pan do mnie. Nie zamierzam się za pana wychodzić. Jest pan spokojny, bez obaw sztywnym głosem odpowiedziała. Postaram się więcej nie stawać na pańskiej drodze.

Auto podjechało pod jej blok. Elżbieta zaczęła nerwowo szarpać klamkę drzwi.
Proszę otworzyć. W jej głosie brzmiał gniew.
Nagle Ivan pochylił się i pocałował ją. Elżbieta mocno go odsunęła.
Co pan wyprawia? Znudziły się panu wysokie blondynki, przyszedł czas na odmianę? Mam być wdzięczna za pańską łaskawość?
Spłonęła rumieńcem, oczy jej ciskały pioruny, była naprawdę piękna w tej złości. Ivan nie mógł oderwać wzroku od niej.

Przepraszam, sam nie wiem co mną kierowało. Nie chciałem pani zranić. Tylko wydawało mi się, że pani
Tak, nikt nigdy mnie nie pocałował, no chyba że w sytuacji, w której panowie chcieli uszczęśliwić mnie na siłę. Ludzie na mnie patrzą z litością i odrzucają bez próby poznania wykrzyczała, wysiadła z auta i zatrzasnęła za sobą drzwi.

Pod koniec sierpnia nadeszły deszcze i jesienna słota. Minęły trzy tygodnie od urodzin Irka, przez ten czas nie widziała Ivana.

Wróciła z pracy, zdejmowała z przyjemnością przemoknięte buty.
Był u ciebie młody facet mama wyszła do przedpokoju.
Jaki facet?
Taki przystojny, uprzejmy. Wyglądał na przejętego czymś. Prosił, żebyś zadzwoniła.

Elżbieta od razu zadzwoniła, idąc do kuchni.

Przyszedłem do państwa. Irek zachorował. Mogłaby pani przyjechać? Trzeba podać mu zastrzyk…
Zaraz będę! odpowiedziała bez wahania, po czym pobiegła do apteki po potrzebne rzeczy.

Irek na widok Elżbiety bardzo się ucieszył. Spocone włosy przylepiały mu się do czoła, ale wyraźnie było już troszkę lepiej. Umyła ręce, przygotowała zastrzyk. Irkowi przypisał lekarz antybiotyk i witaminy.
Pamiętasz, że mam pewną rękę? Nie bój się więc szepnęła, widząc jego zmartwioną minę.

Chłopczyk mocno zacisnął powieki, potem ucieszony stwierdził, że prawie nie bolało.
Ivan przyglądał jej się uważnie, tak jak jeszcze nikt na nią nie patrzył. Zrobiło jej się ciepło na sercu. Rumieniła się pod tym spojrzeniem. On odwiózł ją znowu.

Elżbieto, pójdźmy razem do kawiarni. Chciałbym z panią porozmawiać.
Robi pan to z myślą o synu? Nie róbmy tego. Znowu zacznę coś do pana czuć, a pan mnie nie pokocha. Mnie nie można kochać. Jestem gruba.
Jaka tam gruba! Pani jest serdeczna, ciepła i ma duszę. Dzieci się nie mylą podobasz się Irkowi. A mnie także. Myślę, że moglibyśmy być prawdziwą rodziną.
A jeśli wróci matka Irka?
Nie wróci. Przysłała dokumenty, zrzekła się syna, do tego zgodziła na rozwód. Za granicą już jest żonata, syn jej nie obchodzi. Irek jest mój. Więc, pójdziesz ze mną na randkę?
Tak odpowiedziała po prostu Elżbieta.

Na każdego gdzieś na świecie czeka ta właściwa osoba, z którą dobrze lub źle, ale bez niej jeszcze gorzej. I naprawdę nie chodzi o wygląd. Połowy czasem się mijają lub nie rozpoznają, bo bywają niewidoczne dla siebie. A może właśnie to miłość pozwala dostrzec w łabędziu ukrytym w brzydkim kaczątku, a w dziewczynie takiej jak Elżbieta czułą, kochającą duszę. Stworzoną tylko dla niego…