Wszystko zaczęło się od telefonu sąsiadki mojej mamy.

Wszystko zaczęło się od tego, że zadzwoniła sąsiadka mojej mamy.
Witaj, Haniu.
Dzień dobry, pani Jadwigo odpowiedziałam zaskoczona, bo zwykle nie dzwoniła bez powodu.
Jak się trzymasz, kochana? Jak dzieciaki? dopytywała.
Wszystko w porządku, dziękuję odparłam, jednak niepokój już zaczął drapać mnie od środka.
Nie dzwoniła przecież tylko po to, by zapytać o nasze sprawy. Moja intuicja mnie nie zawiodła.
Haniu, kiedy ostatni raz byłaś u mamy?
Fala winy zalała mnie po same uszy. Ciężko westchnęłam. Od dawna nie mieszkaliśmy razem, a odkąd syn poszedł do szkoły, czuję się, jakbym biegała w kołowrotku.
Drożdżówka na śniadanie, potem bieg do szkoły, całe dnie w pracy, potem szaleńczy sprint po Biedronce, na końcu w podskokach do domu. Tam już trzeba gotować obiad, nakarmić rodzinę, pozmywać po wszystkim, jeszcze lekcje sprawdzić. Nie dziwota, że gdy wieczorami padam na kanapę, czuję się jak skórka z cytryny która już nie wyciśnie ani kropli.
A w weekendy? Jeszcze gorzej. Sprzątanie, pranie, prasowanie, chociaż na chwilkę siąść… Do mamy to my zaglądamy rzadziej, niż bywać wypada.
Za dawno, pani Jadwigo przyznałam się ze smutkiem. Ciągle miałam jechać, ale czasu brak. W sobotę planowałam
Nic dziwnego nie zauważyłaś u mamy? zapytała ostrożnie sąsiadka.
Co pani ma na myśli? spytałam napięta jak struna.
No, może dziwnie się zachowywała? Jakoś inaczej?
Nie… zbladłam. Nic takiego. Do czego pani zmierza?
Oj, sama nie wiem, jak ci to powiedzieć Może nie powinnam się wtrącać…
Proszę mówić, co się dzieje?! niemal wykrzyczałam do słuchawki, a wyobraźnia już malowała mi najczarniejsze scenariusze.
Twoja mama, Haniu, na stare lata się zakochała wypaliła nagle pani Jadwiga.
Ależ co pani opowiada! oburzyłam się. Skąd taki pomysł?!
Ma adoratora, stąd! Romans jej się przytrafił!
Niemożliwe! parsknęłam śmiechem. Mama ma już dobrze po siedemdziesiątce, jakie tam romanse!
Oj, nie mów hop naburmuszyła się sąsiadka. Wiem, co widziałam!
Kochanka?!
Nie, samą twoją mamę! Wszystko mi opowiedziała. Posłuchaj tylko
Spotkałyśmy się wczoraj na ulicy. Gnała jakby ją kto gonił, nawet mnie nie poznała. Krzyknęłam więc za nią. A ona mówi: Wybacz, Jadwiga, bardzo się spieszę, muszę kupić rybkę. Co lepsze, morszczuk czy mintaj? Zbaraniałam. Marysiu mówię ty przecież nie znosisz ryb. A ona na to: Nie dla siebie dla Feliksa! On przepada za rybą, aż mu się uszy trzęsą. Cała aż promieniała!
Może to po prostu jakiś znajomy zgłupiałam, bo nie mogłam sobie przypomnieć nikogo o imieniu Feliks w jej otoczeniu.
Znajomy?! Oj, dziecko, on z nią zamieszkał! Znaleziony na ulicy! Wyobrażasz sobie? A jak to jakiś pijak, złodziej, oszust albo gorzej? W tych czasach każdy się czai, by kogoś wykiwać, a twoja mama taka ufna
Zamarłam. Pani Jadwiga ciągnęła dalej.
Tak mówiła: Idę, patrzę leży w kałuży, mokry, patrzy na mnie błyszczącymi oczami, nagle prostuje kark, dumny jak paw. Prawdziwy kawaler. Zabrałam do mieszkania, wykąpałam, wyczyściłam. Taki z niego elegant… Mówię ci, Haniu, ja bym sprawdziła, co to za delikwent. I to natychmiast!
Dziękuję, pani wyjęczałam i odłożyłam słuchawkę.
Siedziałam zszokowana, świat wokół pływał. Nerwy miałam napięte, a przed oczami stała wizja mamy wlekącej do domu jakiegoś brudnego obdartusa spod sklepu. Ble, aż mną trzęsło. Czekałam, aż mąż wróci z pracy, musieliśmy zwołać rodzinne zebranie.
Moja mama znalazła sobie kochanka rzuciłam prosto z mostu, nim zdążył rozpakować zakupy.
Feliks mu na imię i opowiedziałam wszystko, co usłyszałam od pani Jadwigi.
Mąż otworzył szeroko oczy, po czym z nadzieją rzekł:
Może ta stara plotkara coś sobie dopowiedziała. Czy dzwoniłaś do mamy?
Nie przyznałam niepewnie.
To dzwoń, zaraz wszystko się wyjaśni.
Z szaleńczą wiarą w cud chwyciłam za telefon, włączyłam głośnik.
Halo, mama?
Haniu, córeczko! Jak się czujesz?
Mamo zaczęłam ostrożnie jesteś sama?
Nie, jestem z Feliksem! roześmiała się radośnie.
Serce mi zamarło.
Skąd on się u ciebie wziął?
Oj, córciu, to cała historia Znalazłam go na ulicy, taki biedny, mokry, przestraszony. Nie mogłam przejść obojętnie, aż miałam łzy w oczach. Teraz nie jestem sama przynajmniej jest ktoś do towarzystwa.
On takie cuda wyprawia, nie uwierzysz! zaśmiała się pogodnie.
Osunęłam się na krzesło. Może naprawdę mama odjechała
Mamo, nie wolno tak! zebrałam się w sobie. Nie można byle kogo brać z ulicy. Wypędź go!
Haniu, ty się nie wstydzisz? Przecież jesteśmy odpowiedzialni za tych, których oswoimy, pamiętasz? Was coraz rzadziej widzę, a samotność doskwiera. Dzięki Feliksowi mam znów sens życia. On zostaje i nie ma dyskusji! odłożyła słuchawkę.
Mąż zdecydowanie wstał:
Tak tego nie zostawimy! Ubieraj się, jedziemy do twojej mamy!
Biegałam po mieszkaniu w popłochu, nie wiedząc, za co się chwycić, mąż też nerwowo krzątał się obok.
Twoja mama jest zbyt dobra i naiwna. A jeśli to jakiś naciągacz, któremu chodzi o mieszkanie? Feliks! Zaraz zobaczymy tego Feliksa!
Po dzikiej jeździe przez całą Warszawę zaparkowaliśmy pod blokiem mamy. Mąż otworzył bagażnik, wyciągnął starą żelazną rurkę i poważnie ją obejrzał.
Po co ci to?! przeraziłam się.
A skąd wiem, czy Feliks tak łatwo da się usunąć? wyjaśnił posępnie.
Tylko bez przemocy! błagałam. Przed oczami miałam już scenę rodem z najgorszego koszmaru.
Ledwie weszliśmy do mieszkania, mąż krzyknął:
No, gdzie on?!
W salonie, śpi w fotelu odparła mama zaskoczona. O co chodzi? Nie spodziewałam się was
Mąż już wbiegł do salonu, a ja tuż za nim.
Na ulubionym fotelu mamy zalegał leniwie OGROMNY, rudy kocur! Gdy nas zobaczył, przeciągnął się, otoczył puszystym ogonem łapy i zamruczał niskim głosem.
Poznajcie mojego Feliksa powiedziała mama, wchodząc za nami.
Przecież to kot! krzyknęliśmy chórem.
No oczywiście, że kot. A wy co myśleliście? zaśmiała się mama, zerkając na nasze rozdziawione twarze.