Wszyscy okłamywali brata, a oszukana czuła się Weronika…

Wszyscy oszukiwali brata, a oszukaną czuła się Bronisława…

Telefon zadzwonił w środku nocy.
Córeczko, pożar, płoniemy w słuchawce, między łzami matki słychać było trzaskający ogień, hałas i wrzaski.
Sen natychmiast uciekł, niczym przerażony kot.

Dom matki, jakieś piętnaście kilometrów od Torunia, duży, drewniany, ale zupełnie nie nowy. Miasto rozrastało się, przesuwało, wieś podchodziła coraz bliżej granicy. Bronisława próbowała sobie przypomnieć, ile lat miał ten dom… miał.

Wybudował go jeszcze pradziadek ze strony ojca, potem dziadek dobudował letni ganek, a później i piętro, które z czasem zamieniło się w ciepłą izbę. Dom rozciągano na szerokość, a z boku przyplątał się przeszklony ganek. Z zewnątrz dom wyglądał solidnie, lecz to była tylko iluzja. Zimą zimny jak lodownia, latem wilgotny od mglistych poranków.

Cicho gnił, rozkładał się szpara po szparze. Wszyscy to widzieli. Powinno się już dawno zburzyć, ale matka uparła się remont. To jej królestwo, mąż już spoczywa na cmentarzu, decyzja należy do niej.

Mam tylko tyle pieniędzy, żeby wyremontować, na nowy dom nie starczy.

Mamo, po co ci taki wielki dom? Za te same pieniądze postawisz nowy, mniejszy, nawet dwupiętrowy, a jeszcze zostanie miejsce na twoje ukochane malwy namawiała Bronka.

Bronka, nie rozumiesz kiwał głową brat Wincenty to dom rodowy, nasze gniazdo, majątek, jak by nie nazwać trzeba wszystko zachować. Generalny remont i będzie jak nowy.

Wincenty zawsze był po stronie matki, a matka po jego. Rady Broni przyjmowano z rezerwą, chociaż zawsze były najrozsądniejsze.

Bronka już to zrozumiała. Kiedy kolejny pomysł Wincentego przepadał, Bronka bezradnie rozkładała ręce sami tak chcieli.

Remont, to niech już będzie remont.

Córuś, ale ty też będziesz musiała trochę dołożyć. Niewiele. Sprzedałam już mieszkanie po siostrze, spadek. Po co nam taki spadek na końcu świata?

Sprzedałaś mieszkanie w Gdańsku na remont tego domu? Bronka była w szoku. Przecież za to można by zbudować nie jeden dom.

Miałam tylko połowę, drugą połowę dostał jej syn.

I namówiłaś go na sprzedaż? Wygoniliście go?

Nie wygoniłam, on wykupił moją część. Tanio, ale więcej nie miał.

Mamo! Ani tobie, ani nam nie brak dachu nad głową, można było…

Oddać? Mam swoją rodzinę.

Może masz rację. Róbcie remont, jeśli ode mnie nic nie chcecie, to ja już pojadę.

Minął miesiąc i znów ta dzwoniąca cisza nocy. Dom płonął. Bronisława z mężem, Konradem, przyjechali już tylko na pogorzelisko. Nie było czego zbierać.

Bronko, zamieszkaj twoja matka w jednej z naszych kawalerek. Na Mickiewicza właśnie się zwolniła.

Myślałam o tym, ale to twoja kawalerka…

Bronisia, wszystkie są nasze. Twoja mama potrzebuje pomocy. Bez tej jednej czynszu nie zbiedniejemy, są jeszcze dwie, a w jednej przecież mieszkamy.

To twoja własność.

Przestań. Wszystko wspólne. Niech tu zamieszka. Meble i lodówka są, a coś osobistego dokupimy.

Matkę przeprowadzili, kupili co potrzeba. Pewnego dnia Bronka wpadła bez zapowiedzi z siatką zakupów i żeby po prostu ją odwiedzić. W pokoju grał telewizor, który zaginął rzekomo w pożarze. W całym mieszkaniu pachniało kawą.

Mamo, mówiłaś że wszystko spłonęło, a przecież to telewizor, który ci daliśmy na sześćdziesiątkę. A kawa? Kawę mielisz w tej kawiarce?

To miałam ukraść? Przecież wszystko zabraliśmy przed „remontem”. Tam zostały gołe mury. Było ubezpieczenie, powiedziałam jak powiedziałam. Co za różnica? Meble są u Wincentego.

Kupili nową kawalerkę, a nie zdążyli kupić szaf, kanap? Przewiozłaś swoje rzeczy do Wincentego?

Kupił mieszkanie? Skąd miał…?

Nie pytałam. Miał, kupił i już.

Bronka poczuła, że matka coś przed nią ukrywa. Nie dowie się teraz, czas pokaże. Wiedziała od dawna wszystko dla Wincentego.

Synek nieudacznik, z niczym nie radził sobie, wszyscy go wykorzystywali. A jednak to ona czuła się oszukiwana. Nawet teraz coś tu nie grało.

Co zrobisz z ruinami? Działka dobra, masz jeszcze pieniądze, ubezpieczenie.

Po co mi? Sprzedam ziemię, dachu mam pod dostatkiem. Fajnie mieć bogatą córkę. Synowi się nie powiodło, same długi…

Może kupisz sobie mieszkanie za te pieniądze?

A co z tą kawalerką? Wygonisz matkę?

Ten lokal jest Konrada.

Przetrwacie!

Może powinniśmy odbudować dom, może nowy wznieść na tej działce? Wszyscy wokół mają domy jak z katalogów.

Nie, już postanowiłam. Sprzedam ziemię. Tak widać trzeba, dom zawsze przechodził po linii męskiej, a Wincenty nie chce, wieś go nie obchodzi, wszystko by zamienił na miejskie wygody.

Twoja wola.

Konradzie, matka sprzeda działkę.

Też bym tam chętnie dom zbudował. Działka świetna, z sentymentem wspominam jak twój ojciec wypoczywał pod tą starą lipą.

Żal mi było, jak uschła. Może to był znak. A może powinniśmy sami zbudować dom?

Z chęcią bym tam mieszkał. Zawsze marzyliśmy o domu, dzieci będą miały frajdę. I wnuki może przyjeżdżać będą.

Oj, rozmarzyłeś się!

A co, czemu nie? Niech i matka tam potem zamieszka.

Zbudujemy, a działka przecież jej. Musimy to zrobić legalnie, żeby nie żałować. Musimy ją odkupić.

Ale to twoja matka!

Tym bardziej wszystko po bożemu, żeby nie podważyła. Maszyna z Wincentym zawsze gotowa do kręcenia.

Ja zajmę się działką, wkrótce wystawi ją na sprzedaż. Może zapytajmy, niech nam sprzeda bezpośrednio?

Nie i tak nie sprzeda, będzie kombinować.

To po prostu kupimy…

A czemu nie przyszliście do mnie?

Mamo, przecież ci są potrzebne pieniądze. Teraz wreszcie kupisz coś porządnego.

Matka nie odpowiedziała, z kupnem nie spieszyła się wcale.

Bronisława i Konrad zbudowali nowy dom. Oddali wszystkie oszczędności, wzięli kredyt w złotówkach. Spłacali bez problemów pensje, czynsz z wynajmu mieszkań.

Po przeprowadzce wszystko stało się łatwiejsze, wynajęli trzecią kawalerkę, w której dotąd mieszkali. Matka mieszkania nie kupiła, a pieniądze przekazała synowi, który nie dał rady z kredytem.

Ubezpieczenia nie dostała, bo pożar okazał się dziwnie podejrzany. Mienie wywiezione, dom ponoć został podpalony. Pozostał popiół i żal.

Matka przyjeżdżała w gości.

Ładnie tu, przestrzeń, a Wincenty z rodziną ledwo się mieści, dzieci rosną, jedna sypialnia za mało.

Ja ostrzegałam, kupcie większe nie słuchali. A ten dom… mogłam się zgodzić, a tak…

Mamo, oferowałam budowę przed pożarem. Może nie taki, ale przytulny. Zawsze chętnie pomogę.

Oferowałaś. A ja wam teraz oferuję powrót do miasta. Oddam wam z powrotem waszą kawalerkę, a tu się przeprowadzę. Może i Wincenty zechce być ze mną. Dom przecież po męskiej linii, więc do niego należy…

Serio? My budowaliśmy, a potem dom przekażesz Wincentemu?

Jego prawo. Tak zawsze było, od pokoleń.

Od pokoleń? Przecież on miał ledwie siedemdziesiąt lat!

Nie będę się kłócić. Kiedy się wymieniamy?

Wymiana domu za mieszkanko? O czym ty, mamo? Zarejestrowaliśmy cię tylko formalnie mogliśmy nie musieć! Wiemy, że niczego nie kupisz, wszystko poszło na Wincentego. Ten dom nie jest już jego. Spadek przejdzie na nasze dzieci.

Wy wszystko macie, jemu się nie układa!

Nie układa? Pieniądze ze sprzedaży mieszkania w Gdańsku dostał on, gdyby było jeszcze ubezpieczenie też by trafiło do niego. To, co po ojcu, oszczędności, samochód wszystko dla niego. On jest nieszczęśliwy, a ja bogata? Wszystko dorobiliśmy się sami z Konradem!

On jest tylko za dobry, wszyscy go oszukują…

To ja zawsze byłam ta oszukiwana. Dom nasz, ziemia nasza, wszystko legalnie, uczciwie. Wincenty nie będzie tu mieszkał, ale może przyjeżdżać w gości.

Pewnego razu wpadł do nich kuzyn Szymon, z Warszawy.

Przyjechałem sprawdzić, jak rodzina sobie radzi. Ciocia ciągle mówi, że wszyscy ledwie wiążą koniec z końcem, potrzebują pieniędzy, a wy tu żyjecie… bajka!

To mama tak powiedziała? Tak…

Musiałem wziąć kredyt na dom, niedawno skończyłem go spłacać. Mam prezent dla ciebie, Bronisławo. Mama kazała przekazać te kolczyki.

Reszta… Ciotka na pogrzebie ogłosiła, że cała złota biżuteria była jej obiecana. Udało mi się wtedy ukryć szkatułkę, szukała jej wszędzie.

Wtedy nie wierzyłem, teraz przyniosłem. Kolczyki kazano oddać osobiście.

Dobrze, że schowałeś. Wszystko by Wincentemu przypadło. To my jesteśmy głupi, bo ciężko pracujemy, mama mu wszystko przynosi.

Nie oddawaj jej zatrzymaj, możesz sprzedać. Tobie się bardziej przyda. Mama wtedy kłamała, sto procent.

Naprawdę? Opowiesz?

Opowiem…

Matka rzadko przyjeżdża w gości, narzeka na nogi. Wincenty zawsze zabiegany, bo „oszukują go”. Bronka i Konrad żyją cicho, spokojnie, dzieci szczęśliwe. Szymon bywa u nich często. Życie toczy się dalej i każdy sam kuje swoje szczęście, jak umie…