Wróżka

Jak dorosnę, to będę wróżką!

Natalka, a dlaczego wróżką?

Bo tak chcę!

Natalka zsunęła się z rąk mamy, które przed chwilą przyjmowały gratulacje z okazji piątych urodzin, wygładziła puszystą spódniczkę i rozłożyła ramiona.

Mamo, wróżki są piękne i mądre! I wszystko potrafią! Ja też będę potrafiła!

Oczywiście, że będziesz Mariola wyciągnęła się, żeby przytulić córkę, ale ta wymknęła się i przefrunęła na drugi koniec pokoju.

A tort?

Będzie za chwilę! Idź teraz pobawić się z innymi dziećmi. Zawołam cię, dobrze?

Dobrze!

Patrząc, jak loczki córki misterne skręcone od rana podskakują na jej ramionach, Mariola się uśmiechnęła:

Taka uparta rośnie! I taka rezolutna! Które dziecko w tym wieku potrafi tak jasno wyrazić, co czuje? Cała ona wszystko potrafi!

Najważniejsze, żeby nie zgasić w niej tej wiary potwierdziła Marta, najlepsza przyjaciółka Marioli. Bo czasem mówią do dzieci: musisz mieć realne oczekiwania, życie to nie bajka. A wystarczy wierzyć w dziecko to wtedy i ono uwierzy w siebie. Pewnie wiem. Moja Malwinka, kiedy pierwszy raz przyszła na zajęcia do baletu

Tak, tak, Malwinka to cud. Dziewczyny, pomożecie mi? Już czas ciąć tort. Mariola zakręciła się na obcasach i zniknęła w kuchni.

Ogromny, przestronny dom dzwonił dziecięcymi głosami. Podłogę zdobiło kolorowe konfetti i resztki po pękniętych balonach. Bukiet tulipanów leżał rzucony w kącie i Mariola, przechodząc obok, zmarszczyła brwi. Kwiaty zamówiła jej mama, Krystyna, żeby pogratulować wnuczce. Teraz mieszkała już z nimi, ale wcześniej rzadko wpadała do córki wolała doglądać wnuczki na własnym terenie.

Nie czuję się tu swobodnie, córciu. Boję się, że coś stłukę albo zniszczę. Tu wszystko takie porządne.

Mamo! Nie bądź taka! oburzała się Mariola. Porządne tyle, na ile nas stać. Marek pracuje od rana do nocy, ja też. Możemy sobie pozwolić, by nie żałować sobie niczego.

A mimo to, u siebie czuję się spokojniej.

Jak chcesz. Byle Natalka była szczęśliwa.

Krystyna opiekowała się wnuczką od narodzin.

Nie mam czasu, mamo Mariola malowała się w pośpiechu, gotowa do wyjścia. Jeśli się zatrzymam, wszystko, co osiągnęłam przez ostatnie pięć lat, przepadnie. Teraz wyścig szczurów. To nie tylko moje pieniądze to także ludzie, którzy ze mną pracują. Ale muszę myśleć przede wszystkim o przyszłości Natalki.

A może dla niej ważniejsze, żeby mama była blisko, póki jest taka malutka?

Nie zaczynaj, mamo! Wiem, co robię! Kto ma zadbać o moje dziecko, jeśli nie ja? Skąd ma się brać jej dobrobyt?

A Marek?

Mamo, nie żartuj. Jasne, że ojciec też zadba. Ale to facet. Dziś jest, jutro nie wiadomo. A potem?

Skąd ci się takie myśli biorą, córciu? dziwiła się Krystyna. Ma kogoś?

Skąd mam wiedzieć? Mam czas się tym zajmować? Może ma, może nie. W ciąży i po porodzie byłam zupełnie poza światem. Muszę nadrabiać, mamusiu. I liczę na ciebie, pomożesz mi, prawda?

Oczywiście, córeczko Krystyna, pochylając się nad łóżeczkiem, oglądała wnuczkę. Taka drobna Ty byłaś większa.

I co w tym złego? Mała nie znaczy zła. Jeszcze urośnie.

Natalka rosła delikatna i chorowita. Jedno przeziębienie goniło drugie, a Krystyna przestała już panikować, jak na początku, i wykręcała numer do swojej lekarki dziecięcej. Mariola zawsze była zbyt zajęta.

Mamo, ona nie ma czterdziestu stopni gorączki! Radź sobie! Mam naradę.

Natalka chwytała babcię za szyję gorącymi rączkami i wtulała się w jej ramię, po cichu jęcząc.

Nic się nie martw, kochanie. Zaraz zrobię ci kompot z malin, wyśpisz się i będzie dobrze. Chcesz opowieść?

O wróżce?

Choćby o wróżce.

Tak!

Piękną książeczkę z ilustracjami przywiózł Natalce tata z Londynu.

Marek, ale ona jest po angielsku! Krystyna kartkowała barwne strony.

I co z tego? Niech dziecko od małego oswaja się z językiem. Sama tyle lat uczyłaś! Z dziecięcą książeczką sobie nie poradzisz?

Poradzę, pewnie. Ale trzeba będzie wcześniej zacząć z Natalką naukę niż myślałam.

Zajęcia z wnuczką, jej radości, małe smutki wypełniły teraz życie Krystyny. Cieszyła się z tego. Wreszcie znów wszystko miało sens pojawiło się coś, dla czego warto żyć.

Ostatnie dziesięć lat, od chwili gdy Mariola skończyła studia i wyszła za mąż, minęło Krystynie jak przez mgłę. Z córką widywała się rzadko, zawsze nie miała czasu. Kiedyś, gdy Mariola wracała ze szkoły czy uczelni, siadała na małej kanapie w kuchni, z nogami podwiniętymi pod siebie, popijała herbatę z miętą i opowiadała, jak minął jej dzień to był dla Krystyny cały sens istnienia.

Urodziła Mariolę młodo, miała ledwie dziewiętnaście lat. Szybki ślub z kolegą nikomu szczęścia nie dał. Rok później rozstali się, a mała Mariola była jedynym dowodem tamtych burzliwych uczuć. Gdy Mariola miała dwa lata, Krystynie zachorowała matka i przez kolejne dwanaście lat jej świat zamienił się w koszmar. Leżąca matka, gubiąca się we wspomnieniach, małe dziecko wymagające uwagi Kiedy tu myśleć o sobie? Krystyna widziała w lustrze swoją twarz i odwracała wzrok. Pięknością nigdy nie była, nawet urody natura jej poskąpiła. Ale w ostrym zarysie kości policzkowych i nosa było coś, co nie pozwalało o niej zapomnieć.

Co Krystynie było jedynie odcieniem, u Marioli zmieniło się w urodę. Patrząc na córkę, Krystyna przygryzała wargi, próbując ukryć uśmiech. Ale się udała! O rany, jak się udała! Trzeba było jeszcze tylko nie zmarnować tej urody. Dać szansę, by rozkwitła. Zrobiła wszystko, co umiała prowadzała na lekcje tańca, muzyki i języki. Gdy Mariola kończyła liceum, Krystyna mogła bez przesady powiedzieć lepiej nie przygotowałaby dziecka do życia. Jedno ją martwiło Mariola we wszystkim, co dotyczyło jej celów, była bardzo twarda. Nikomu nie darowywała zniewagi, potrafiła odpowiedzieć tak, że nawet najwymowniejsi przeciwnicy milkli z wrażenia. Jej potrzeby zawsze były na pierwszym miejscu, nawet kosztem rodziny.

Mamo, potrzebuję tych butów, rozumiesz? Nie mogę pójść na rozmowę w tych starych. Muszę wyglądać! To ważne!

Krystyna wyciągała odłożone na wakacje pieniądze i oddawała córce. Morze poczeka Mariola musi mieć to, co trzeba.

Ślub z Markiem był kulminacją starań. Przez łzy Krystyna przyglądała się pięknej córce, prowadzonej przez salę ekskluzywnej restauracji w Poznaniu. Marek nie zaskarbił sobie od razu sympatii teściowej. Coś w nim ją niepokoiło, lecz przekonywała siebie, że każdy jest inny, a świat wielkiego biznesu był dla niej obcy. Spuściła z tonu, pamiętając, co powiedziała jej córka przed ślubem.

Mamo, to małżeństwo to nie tylko uczucia. To także umowa To ważne. Rozsądek trwalszy niż zauroczenie.

Tak myślisz?

Tak.

A o czym ta umowa, córeczko?

O tym, że jesteśmy równoprawnymi partnerami. Oczywiście, od ślubu. Do jego majątku sprzed nie roszczę pretensji. Muszę tylko

Co takiego?

Urodzić mu syna. Wtedy umowa będzie zmieniona na moją korzyść.

To trochę dziwne

Ale rozsądne, mamo. Czasy się zmieniają, relacje też.

Nie wiem, czy to dobre. Ważne, żebyś była szczęśliwa.

Będę!

Więcej już o tym nie rozmawiały. Mariola oddaliła się, prowadząc własną firmę założoną przez Marka i walcząc z problemami zdrowotnymi, które opóźniały wykonanie głównego punktu umowy.

Urodzenie Natalki zaskoczyło Mariolę.

Jak mam wierzyć tym nowoczesnym badaniom?! składała niebieską kołderkę kupioną z przekonaniem, że będzie chłopiec Trzy razy! Mamusiu, trzy razy mówili, że będzie chłopak! I co?! Wygląda na chłopca?

Córeczko, czy to źle mieć córkę?

Nie, mamo, nie! Po prostu tego się nie spodziewałam. Dlatego jestem wściekła. I znowu to cholerne później

Będzie i syn, Mariolu. Trochę później, ale będzie.

Oby

Ale coś się zacięło. Mariola znowu biegała po lekarzach między naradami, próbując gonić czas, bez skutku. Zmieniali kliniki jak rękawiczki.

Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić, mamo. Próbowałam wszystkiego.

Może lepiej skupić się teraz na dziecku, które już masz?

Mamo!

Co takiego powiedziałam? Natalka ma już cztery, prawie pięć lat. Wspaniała dziewczynka. Kto powiedział, że ojciec powinien kochać tylko synów? Zmieńcie umowę.

Mariola się zamyśliła coś w tym było.

W takim razie Natalka powinna mieszkać w domu.

Mariola

Mamo, to nie podlega dyskusji. Za dużo czasu spędza u ciebie.

Ale przyzwyczaiła się

Kto powiedział, że musi się odzwyczaić? Mariola odgarniała rysunki córki. Ładnie rysuje. Poślemy ją jeszcze do plastyka.

Chodzi do nauczycielki rysunku od roku Krystyna prawie się rozpłakała.

Mamo, bez dramatu. I tak będziesz z nią spędzać czas. Nie zatrudnię obcej niani, gdy jest babcia. Kierowca i wszystko, co potrzebne, będzie. Może nawet się do nas przeprowadzisz? Dom jest duży.

Nie! Krystyna pokręciła głową. To nie najlepszy pomysł. Ale czas z Natalką chcę mieć go tyle, co dotąd.

Życie ułożyło się po swojemu. Pierwszy atak gorączki Natalki po naradzie rodziców, że teraz będzie mieszkała tylko u nich, skłonił Krystynę do przeprowadzki.

Mamo, tu są wszystkie warunki. Dużo miejsca. I, co najważniejsze, dziecko przy tobie.

Krystyna obejrzała jeszcze raz pokój, w którym mieszkała od tygodnia i niechętnie przyznała:

Tak Natalka blisko

Skupiając się na wnuczce, starała się ignorować relacje w domu. Widziała, że między Markiem a Mariolą nie jest dobrze, ale milczała, zostawiając tę sprawę dorosłym, którzy i tak rzadko zwracali uwagę na małą, zawsze rozczochraną dziewczynkę, przemykającą po przestronnych pokojach.

Babciu, tutaj jest więcej miejsca niż u ciebie! Natalka wirowała na środku salonu. Teraz mogę mieć psa?

Nie wiem, kochanie. To nie do mnie pytanie.

A dlaczego? Natalka uważnie patrzyła na babcię. Przecież to chyba też twój dom?

Nie, dziecinko. To dom twoich taty i mamy. Ja mam swoje mieszkanie, gdzie decyduję. Tu nie.

I nawet nie możesz zabronić?

Zależy czego. Rozlać mleko na stole mogę zabronić. Ale psa nie.

Rozumiem.

Natalka usiadła na podłodze zamyślona, a Krystyna poczuła niepokój jakby widziała poważną minę Marioli, kiedy łamała jakiś problem. To zawsze skutkowało tym, że wola córki wyginała rzeczywistość.

Pogadam z tatą! Natalka wstała.

Rozmowa odbyła się tego wieczoru. Natalka weszła do gabinetu taty i zapytała:

Kochasz mnie?

Marek się zmieszał. Mała dziewczynka była dla niego czymś obcym widywał ją rzadko, na cześć, mała. Na prośby teściowej, by spędził z nią czas, przytakiwał, po czym zapominał. Pytanie Natalki go zaskoczyło.

Oczywiście. Każdy rodzic kocha swoje dziecko.

Ja nie chcę każdego. Ja chcę, żebyś ty.

Czego pragniesz? Nowej zabawki?

Nie! Natalka się naburmuszyła. Chcę psa!

Robota?

Brwi dziewczynki poszybowały do góry, ku puszystej grzywce.

Dlaczego robota? Nie! Prawdziwego psa!

Marek zamknął oczy, zdjął okulary i potarł czoło.

Dużego?

Może być mały, byle dobry.

Wybierzesz powiesz. Będzie pies.

Mariola nie podzielała entuzjazmu. Długo się kłócili za zamkniętymi drzwiami, nie wiedząc, że Natalka siedzi przy nich z uchem przy klamce. Babci skoczyło ciśnienie, położyła wnuczkę i wróciła do siebie, nie domyślając się, że Natalka nie śpi.

To nie zabawka! Nie wolno dziecku pozwalać na wszystko. Pies to obowiązek ktoś musi się nim zajmować.

Jest twoja matka. Jest pomoc domowa. Dopłać trochę. Dziecko to i pies się zmieści. Niech wychodzą razem, zdrowiej będzie.

A weterynarz? Wystawy? Inne sprawy?

Mało w Poznaniu klinik? Otwórz własną. A wystawy Weźcie kundelka i po problemie. Mariola, czego ode mnie chcesz? Dziecka prawie nie widuję, bo nie mam czasu. Ale takie drobiazgi mogę spełnić.

To nie drobiazg, to odpowiedzialność. I nawyk dostawania wszystkiego natychmiast.

A co w tym złego dla mojego dziecka?

Mariola milczała. Natalka odsunęła się od drzwi pies będzie. Reszta nie miała znaczenia.

Małego szpica przywieziono Natalce po paru dniach. Dwa miesiące później tydzień po urodzinach Mariola i Krystyna z wnuczką wróciły do mieszkania Krystyny. Mariola była cicha, wycofana, piła kawę o poranku i znikała na cały dzień, nie rozmawiając ani z matką, ani z córką.

Babciu, co z nią?

Powie ci sama, kochanie. Krystyna głaskała wnuczkę i szczeniaka.

Czemu znowu u ciebie? Na dwa dni?

Nie, Natalka, na długo

Krystyna nie rozumiała sytuacji. Gdy po kilku dniach od wielkiego przyjęcia z okazji urodzin, Mariola stanęła w drzwiach z walizką i kazała się pakować, serce aż ścisnęło.

Pakuj się, mamo. Wyjeżdżamy. I rzeczy Natalki też spakuj, nie mam czasu.

Krystyna była zaskoczona, ale tylko przytaknęła.

Wieczorem, nalewając herbatę do ulubionego kubka, próbowała złapać spojrzenie wyciszonej córki.

Nie pytaj, mamo. Rozwodzimy się.

Krystyna zamarła, rozglądając się za wnuczką, ale ta była pogrążona w bajce.

On ma inną. I syna

Mariola wtuliła się w kolana. Krystyna chciała przytulić córkę, ale gdy zobaczyła jej śmiech, zatrzymała się.

Myślałam, że płaczesz

Nie doczeka się, mamo. Tym razem nie wyszło

Dlaczego Marek zamienił jedną rodzinę na drugą, dla Krystyny pozostało tajemnicą. Dobrze, że nie ciągał ich miesiącami po sądzie rozstali się szybko, prawie bez nerwów. Po pół roku Mariola wyprowadziła się z mieszkania matki do sąsiedniego bloku, kupując i remontując duże, trzypokojowe mieszkanie. Życie znów weszło w utarte koleiny nie tak wygodne, jak wcześniej, ale przynajmniej znajome.

Natalka rosła, wykazując się zdolnościami i wielką upartością wszystko, co dotyczyło jej świata, stawało się najważniejsze. Mariola uległa, spełniała jej zachcianki, nie próbując stawić granic.

Mariola, tak nie można.

Mamo, czego chcesz? Wychowuję zaradne, bystre dziecko, które wywalczy sobie miejsce zawsze, jeśli uzna, że mu się należy. W tych czasach to cecha niezbędna myśleć o sobie.

Ja mam inne zdanie. Boję się o Natalkę.

Ja nie. Wiesz Może gdybym myślała tylko o sobie, wciąż byłabym z Markiem. Ale dbałam o jego potrzeby. Głupia byłam.

Co z tego, jeśli nie widzisz swojego dziecka! Krystyna już nie wytrzymywała. Ona potrzebuje nie tylko rzeczy, ale i Ciebie!

Ma ciebie.

I dzięki Bogu. Ale przydałaby się i ty!

Poco? I tak słucha tylko ciebie.

Bo umiem jej powiedzieć nie. Ty nie widzisz potrzeby.

Chcę, by czuła, że jeśli czegoś pragnie, może to zdobyć. Nie chcę być dla niej Cerberem. Wolę być przyjaciółką.

Krystyna opadała z sił.

A jeśli nie dostanie? Jeśli się nie uda?

Zawsze się uda, bo wie, czego chce. Jest bardzo bystra, mamo. Sama to widzisz!

Wiem Ale wiem też, że życie to nie tylko nasze pragnienia. Są i siły zewnętrzne Ty powinnaś to wiedzieć

Dziękuję ci, mamo! Mariola mówiła chłodem. Krystyna milkła. I kłótnie traciły sens Natalki to nie obchodziło. Szła swoją drogą, mając pewność, że matka jest po jej stronie. Babcia Babcia też kocha też popiera.

Mariola zanurzyła się w pracy prawie nie zwracała uwagi na córkę. Czasem zabierała ją na zakupy.

Nie możesz być gorsza. Uroda, pewnie nie od matki, ale to nic. Dobrze się ubierzesz, zadbasz o siebie, będziesz najładniejsza. Ucz się tego.

W kwestii mody Natalka słuchała się mamy bez sprzeciwu Mariola miała wyczucie stylu. Chociaż Natalka nie przypominała jej twarzą, to już figurę odziedziczyła, więc i szafa mamy stała się polem do eksperymentów.

To, to i może to Mariola wskazywała, co można zabrać. Reszta nie dotykaj, to na twój wiek zbyt dorosłe.

Dziewczynki w szkole zazdrościły Natalce kosmetyczki nie rozumiały, jak matka może kupować tak drogie kosmetyki.

Dbaj o siebie, Natalka. Skóra i wszystko inne są ważne. Mariola wyrzucała tanie tusze przyniesione przez koleżanki. Prezent prezentowi nierówny. Podziękuj i wyrzuć. Naucz się siebie cenić.

Krystyna widziała wszystko, lecz przestała próbować wpływać na córkę. Pozostało tylko łagodzić charakter wnuczki z marnym skutkiem.

Po maturze Natalka poszła na ten sam wydział, co kiedyś jej mama i babcia. Zanurzyła się w studenckim wirze, więc Krystyna rzadko widywała córkę i wnuczkę i o zmianach dowiedziała się ostatnia.

Jak to wychodzisz za mąż? Za kogo?! ręce odmówiły posłuszeństwa, ulubiony kubek sturlał się, a po kuchni rozskoczyły się kawałki porcelany.

Włodek Pietrusiak Natalka śpiewała, siadając z nogami na kanapie i obserwując babcię. Ale nie żaden Pietrusiak! Po prostu Włodek! Mój Włodek!

Kim on jest, skarbie?

Ot, wykładowca. Nie mnie! Nie przewracaj oczami. Po prostu pracuje na uniwersytecie!

Jest

Nie, babciu, młody. Całkiem w porządku.

O tym, że Włodek jest żonaty, Krystyna dowiedziała się od Marioli.

I ty tak spokojnie o tym mówisz?

A co mam się przejmować jego żoną czy dzieckiem? Interesuje mnie Natalka. Ona kocha tego mężczyznę.

Boże, gdzie ja was zaniedbałam? Krystyna oparła się o stół, oczami zasnutymi mgłą. Tak nie można

Co nie można?

Rozbijać rodziny. Odbierać ojca dziecku i męża kobiecie.

A on co, na sznurku jak baran? Przestań, mamo! Mariola odsunęła wodę w kierunku matki. Pomyśl lepiej o szczęściu wnuczki.

Czy będzie to szczęście? Krystyna rzuciła szklankę o ścianę.

Na wesele rodzice Włodka nie przyszli nie chcieli znać nowej rodziny. Marek, dawno już przeniesiony do innego miasta, zadośćuczynił nowym mieszkaniem. Mariola umeblowała je na własną rękę.

Mamo, popatrz! Suknia jest jak z bajki! Chcę ją!

Ta suknia ma nazwę Wróżka.

Konsultantka z salonu wyciągała welon do przymiarki. Już wiedziała, kto decyduje.

To znak, Natalka! Pamiętasz swoje dziecięce marzenie?

Tak! Teraz moja kolej! Moje życie będzie bajką! Wszystko będzie!

Wszystko będzie Mariola powtarzała cicho, miętoląc welon w palcach.

Krystyna wytrzymała ślub, po czym zamówiła taksówkę i wróciła do siebie.

Słabo się czuję. Nie chcę psuć wam święta.

Pocałowała wnuczkę i poszła do czekającego auta. Odwróciła się w drzwiach Natalka podskakiwała obok męża, czekając na znak od operatora, by wypuścić gołębia. Na moment Krystynie wydało się, że Natalka przypomina tej białej ptaszynie przestraszonej, gotowej uwolnić się spod czyichś palców.

Co ja mogę, Panie Boże Co teraz? Krystyna westchnęła, ale już wzięła się w garść. Daj mi siłę. Jeszcze się przyda

Natalka rozstała się z mężem po niecałym roku tuż po narodzinach córki. Nowa wybranka Włodka była jej koleżanką z roku. Kiedy ciężarna Natalka przyjechała załatwić papiery i znalazła Włodka z tamtą w pustej sali, cofnęła się, trzymając się drzwi, lecz huknęła nimi tak, że wszędzie zadrżały szyby.

Co się stało?

Dezynfekcja by się przydała rzuciła w stronę sali, z której wyszła. Tam karaluch

Zebrała dokumenty, zadzwoniła do ojca i poprosiła o pomoc.

Co, uciekasz? Mariola patrzyła na córkę z wyrzutem. Próbowałaś go przywołać do porządku?

Po co, mamo? Natalka chłodno przeglądała ubranka córki.

Bo to twoje. Bo tak trzeba.

A co to właściwie znaczy trzeba, mamo? Może trzeba było, żeby poprzednia też była szczęśliwa? Może chciała, żeby ojciec był przy dziecku, żeby była miłość A ja przyszłam jak magiczna wróżka i postanowiłam, że im to niepotrzebne. A teraz ktoś postanowił to samo o mnie Taki porządek, mamo

Głupoty gadasz! Nigdy nie myślałam, że w trudnej sytuacji będziesz się zachowywać jak skrzywdzone dziecko.

Już nie jestem dzieckiem, mamo. Wróżka dorosła Skrzydła już nie unoszą. Za ciężkie stały się.

Mariola mówiła coś jeszcze, ale Natalka już jej nie słuchała. Miała coś ważniejszego do przemyślenia jak żyć dalej.

Krystyna, pakując rzeczy, ukradkiem ocierała łzy i zaglądała do prawnuczki.

Nic się nie martw, promyku! Mama jest silna. Damy radę

Mariola została na miejscu. Krystyna zostawiła jej klucze i poprosiła tylko o podlanie kwiatków, po czym machnęła ręką:

Nieważne. Najważniejsze, żebyś siebie pilnowała.

Po kilku latach wśród krętych, obsypanych kasztanami alejek parku szła młoda kobieta. Dziewczynka, która to wybiegała naprzód, to łapała ją za rękę i coś opowiadała, była do niej tak podobna, że nie było wątpliwości to jej córka.

A zobacz, co robiliśmy dziś w przedszkolu! dziewczynka grzebała w plecaczku i wyciągnęła zmiętą, błyszczącą folią gwiazdkę na patyku. O nie, pogięta

Co to, Nika?

Magiczna różdżka! Jak u wróżki. Tylko pogięta.

I co z tego? Natalka wyprostowała gwiazdkę, machnęła różdżką. Widzisz? Działa! Czyli najważniejsze w porządku.

A skąd wiesz, że działa? Nika patrzyła na mamę. Co sobie życzyłaś?

Żeby wszystko nam się ułożyło. Żebyśmy wszyscy byli zdrowi.

Nie działa Nika posmutniała. Babcia przecież w szpitalu.

A właśnie że nie. Już jest w domu.

Naprawdę? Nika podskoczyła.

Prawda. Jak wrócimy, to czeka już na nas.

Daj mi, daj! Teraz ja! Nika zabrała różdżkę i zaczęła nią wywijać, coś szepcząc pod nosem.

Co sobie zażyczyłaś?

Nie powiem!

Tak nie fair! Natalka zaśmiała się, poprawiając jej kędziorki spod czapki. Przecież ja ci powiedziałam.

No dobra, jedną powiem. Ale reszty nie. Dużo sobie wymyśliłam.

To co takiego?

Żebyśmy zawsze byli razem wyszeptała Nika, a Natalka uklękła przed córką.

Nika Masz na myśli babcię?

Dziewczynka kiwnęła.

Nie mogę ci tego obiecać. Nie jestem prawdziwą wróżką. Tak tylko trochę. Nie wszystko od nas zależy. Ale możemy być razem tak długo, jak się uda. I kochać nawet wtedy, gdy nie będziemy blisko. Jak idziesz do przedszkola albo ja do pracy, i tak myślimy o sobie, prawda?

Nika przytaknęła i uniosła różdżkę.

To zmienię życzenie, dobrze?

Co chcesz!

Żeby babcia całkiem wyzdrowiała i żebyśmy długo, długo byli razem. Może być, mamo?

Natalka podniosła się, strzepnęła spódniczkę i poważnie przytaknęła.

Tak trzeba! To najpiękniejsze życzenie! A teraz chodź, pokażemy babci twoją magiczną różdżkę. Ona na pewno też coś sobie wymarzy. Bo ona jest prawdziwą wróżką.

Naprawdę?

A jakże! Najlepsza na świecie!