Wróć i zaopiekuj się mną

Dziennik: „Wracaj i opiekuj się”

Weroniko, otwórz natychmiast! Wiemy, że jesteś w środku! Małgosia widziała światło w oknie!

Właśnie wiązałam gałązkę eustomy do drewnianego palika. Moje ręce były umazane zielonym sokiem, fartuch ziemią. Podniosłam wzrok na przeszklone drzwi pracowni. Przed nimi stały dwie postacie. Jedną rozpoznałam od razu, nawet przez zaparowaną szybę. Szerokie ramiona, farbowane włosy w kolorze dojrzałej wiśni. Jadwiga, była teściowa.

Nie spieszyłam się. Wstawiłam eustomę do wiadra z wodą, zdjęłam rękawice, zawiesiłam je na gwoździu przy stole. Potem jednak otworzyłam drzwi.

Dobry wieczór powiedziałam, odsuwając zasuwę.

Jadwiga weszła pierwsza, nie czekając na zaproszenie. Za nią przecisnęła się Małgorzata, siostra Piotra, ze spuchniętymi oczami i szalikiem byle jak przerzuconym przez szyję.

Jaki dobry, Weroniko, czyś ty rozum postradała? Jadwiga omiotła wzrokiem pracownię, jakby szukała czegoś do skrytykowania. Znalazła: Kwiatków się niuchasz, kiedy człowiek umiera.

Kto umiera? zapytałam spokojnie.

Piotrek! krzyknęła Małgosia i zaraz zakryła usta dłonią. Piotr w szpitalu. Wypadek. Kręgosłup.

Patrzyłam na nie bez słowa. Coś we mnie się ścisnęło, ale już nie tak jak rok temu na samo imię Piotr. Cicho, ostrożnie, jak człowiek, który już sparzył się raz i teraz z dystansu przygląda się ogniu.

Usiądźcie skinęłam na dwa stołki przy stole.

Nam nie do siedzenia odpaliła Jadwiga, ale i tak ciężko opadła na taboret. Pamiętałam jej chore nogi żylaki, nadciśnienie.

Małgorzata została stojąc, skubiąc końcówkę szalika.

Opowiedzcie porządnie poprosiłam.

Opowiadały na przemian, czasem sobie przecząc. Trzy dni temu Piotr miał wypadek na trasie. Padał deszcz. Samochód wpadł w poślizg, roztrzaskał się na barierce. On przeżył, ale kręgosłup złamany, operacja już była, prognozy ostrożne. Może chodzić, może nie. Potrzeba opieki, bliskich.

A Kasia? zapytałam.

Imię przeszło mi przez usta spokojnie. Roku temu bolało jak drzazga. Kasia, dwadzieścia osiem lat, sprzedawczyni. Dla niej Piotr odszedł po osiemnastu latach małżeństwa.

Jadwiga zacisnęła wargi.

Kasia pojechała.

Gdzie?

Do mamy. Do Łodzi Małgosia znów zakryła usta, tym razem wściekle. Tylko się dowiedziała, że on może już nie chodzić, to wyjechała w trzy godziny. Walizki, wszystko. Dzwonimy nie odbiera.

Zamilkłam. W pracowni cicho biło kapanie z nieszczelnego kranu i pachniało wilgotną ziemią, czymś słodko-liliowym.

I czego wy ode mnie chcecie? spytałam w końcu.

Jadwiga wyprostowała się na stołku.

Weroniko, żyliście razem osiemnaście lat! Ty go znasz, ty umiesz się nim zająć. On cię słucha. Potrzebuje kogoś…

Jadwigo przerwałam. Mówimy o człowieku, który rok temu odszedł dla innej. Który w życiu wspólnym, budowanym tyle lat, przestał dla mnie widzieć miejsce.

Co ty opowiadasz! wtrąciła Małgosia. To przeszłość. Teraz chodzi o życie!

O życie?

Lekarz mówi, że bez opieki mogą być odleżyny, zapalenie płuc! Operowali mu kręgosłup, Weroniko, to nie przeziębienie!

Podeszłam i zakręciłam kran. Patrzyłam na ręce. Pięćdziesiąt dwa lata. Te dłonie potrafiły wiązać bukiety, piec ciasta, robić zastrzyki przy gorączce syna, Piotrowi zakładać opatrunki, naprawiać kontakty, dźwigać siaty z rynku. Wszystko. A nigdy nie myślałam, czy ja tego chcę. Robiłam, bo tak trzeba, bo tak należy.

Starłam ręce o ręcznik i odwróciłam się.

Zastanowię się powiedziałam.

Nie ma czasu na myślenie! Jadwiga zerwała się, głos jej stwardniał. On samotnie leży! Bez żony, bez nikogo! Gosi nie ma, ja ledwo chodzę. Nie możesz tu siedzieć i udawać, że to nie twoja sprawa!

A czyja? zapytałam cicho.

Nikt nie odpowiedział.

Za szybą już dawno zapanował październikowy zmierzch. Gapiłam się na ulicę, mokry asfalt, żółty blask latarni i pustą ławkę, gdzie latem czasem ktoś siadał, czekając na bukiet.

Tak, myślałam historia z życia. Nie film, nie bajka. Stoją przed tobą dwie osoby i żądają, żebyś znów była tą, którą już nie jesteś.

Dobrze powiedziałam. Przyjadę rano. Zobaczę, jak jest. Bez obietnic.

Jadwiga odetchnęła. Małgosia niespodziewanie rzuciła się mnie objąć, stałam z opuszczonymi rękami. Nie odwzajemniłam. Tylko czekałam.

Po ich wyjściu długo siedziałam na stołku Jadwigi. Patrzyłam na kwiaty różową eustomę jak złożone listy, chryzantemy w drewnianych skrzyniach, gałęzie miechunki z pomarańczowymi lampionami. Sama zrobiłam to miejsce. Lokal wynajęłam trzy miesiące po odejściu Piotra. Sama malowałam ściany na ukochany odcień bieli i szarości, szafki montował sąsiad Szymon za butelkę dobrego wina. Nazwa Łodyżka wydała mi się głupia, przyjęła się. Zdobyłam dostawców, założyłam stronę, uczyłam się fotografii kwiatów. Roczny dorobek życie od nowa.

Żyć dla siebie to nie egoizm. To normalność.

Wyłączyłam światło nad stołem. Zostawiłam nocną lampkę przy wejściu. Poszłam do domu.

Szpital był stary, wielka socrealistyczna bryła, długie korytarze z zapachem chloru i mdłego jedzenia. Znalazłam oddział, spytałam pielęgniarkę.

Rodzina?

Była żona odparłam.

Spojrzała z uwagą, lecz tylko pokazała kierunek.

Piotr leżał w czteroosobowej sali, inne łóżka puste. Nakryty po pas, dłonie na kołdrze. Schudł, szara cera i sińce pod oczami. Na szafce niedopity kubek herbaty, telefon ekranem do blatu.

Zobaczył mnie, coś zmieniło się w jego twarzy nie radość, lecz szeroko pojęta ulga.

Weroniko powiedział.

Cześć postawiłam reklamówkę jabłka, woda. Nie z sympatii, ale do szpitala nie chodzi się z pustą ręką.

Nie usiadłam przy łóżku, tylko na krześle pod oknem.

Boli? spytałam.

Da się wytrzymać. Tabletki… zamilkł. Przyszłaś.

Przyszłam.

Mama dzwoniła. Mówiła, że były u ciebie.

Tak.

Patrzył w sufit.

Myślałem, że nie przyjdziesz.

Też myślałam, że nie przyjdę.

Cisza. Za oknem szumiał listopadowy deszcz.

Kasia pojechała powiedział Piotr.

Wiem.

No właśnie… Jak w filmie. Jak mi się coś stało, to nikt nie został. Trochę późno to zrozumiałem.

Nie odzywałam się. Nie zamierzałam go dobić, ale i nie zamierzałam współczuć. To był ten człowiek, z którym przeżyłam osiemnaście lat, wychowałam syna, jeździłam rok w rok na działkę, kłóciłam się i godziłam, jak wszyscy.

Weroniko jego głos złagodniał, odruchowo się wyczuliłam; znałam ten ton. Dużo myślałem tu… Wiesz, jak człowiek leży, czasu do myślenia za dużo. Byłem głupi. Wszystko, co miałem wartościowego, to byłaś ty. Dom, rodzina. Kasia… machnął ręką. Sam rozumiesz. Nie proszę o wybaczenie, wiem, że za późno. Ale jesteś najbliższą osobą.

Słuchałam go i jednocześnie z dystansu widziałam te słowa: „najbliższa osoba, jedyna, zrozumiałem, byłem głupi”. Wszystko po to, żebym się zgodziła. Nie dla mnie. By ktoś zmieniał kroplówkę, rozmawiał z lekarzami, gotował to potrafiłam najlepiej.

Pomyślałam: Tak wygląda czasem relacja po rozwodzie. Nie efektownie, nie tragicznie. Po prostu ktoś cię szuka, jak jest w potrzebie. Z wygody.

Piotrze, cieszę się, że żyjesz. I że operacja się powiodła. Ale nie wrócę. Ani do opieki, ani tak po prostu. Jesteśmy po rozwodzie.

Wiem…

Daj dokończyć.

Milczał. Był zaskoczony, zawsze pozwalałam mu przerywać.

Dowiem się o opiekunkę. Zawodową, dobrą. Zapłacę za pierwszy miesiąc wiem, że sam nie dasz rady. I jeszcze coś wyjęłam dokumenty, długo szukałam w torbie. Podpisz to. Podział majątku. Od dawna odwlekałeś. Teraz proszę.

Spojrzał na teczkę.

Serio teraz, w szpitalu?

Tak. Jesteś przytomny, świadomy. Lekarz potwierdzi. Zrobimy to raz, porządnie.

Patrzył na mnie bez odwracania wzroku.

Zmieniłaś się powiedział.

Tak.

Kiedyś byś tak nie mogła.

Może.

Wziął długopis. Podpisał. Trzy strony.

Wtedy wszedł lekarz, Andrzej Majchrzak, około czterdziestki, siwiejący, spokojny. Przedstawił się grzecznie.

Weronika powiedziałam.

Była żona już drugi raz tego dnia, zaczęłam się przyzwyczajać.

Andrzej kiwnął głową, odwrócił się do Piotra.

Jak noc minęła?

Spałem.

To dobrze. Dziś spróbujemy podnieść głowę wyżej. Rozwój pozytywny, ale trudno coś przewidzieć, wszystko zależy od rehabilitacji.

Panie doktorze poprosiłam chcę wynająć opiekunkę. Proszę powiedzieć, jaką, czego musi się znać. Jakie rzeczy do kupienia.

Patrzył na mnie uważnie.

Pani nie będzie opiekować się sama?

Nie.

Rozsądnie. Proszę się nie obrazić, ale bliscy, którzy opiekują się z poczucia winy, wprowadzają niepotrzebny chaos. Potrzeba spokoju, kompetencji.

Wszystkim tak pan mówi?

Tym, którzy pytają.

Prawie się uśmiechnęłam. Dyktował, pisałam w telefonie. Polecił agencję przy szpitalu, siostry na dyżurce mają kontakt.

Ma dobre rokowania. Nie jest stary, operacja bez komplikacji. Może za pół roku będzie chodził ale nie od razu.

Rozumiem powiedziałam.

Oby on rozumiał.

Wróciłam na salę. Piotr trzymał teczkę na brzuchu, zamkniętą.

Podpiszesz?

Patrzył w sufit.

A jeśli powiem, że chcę się zastanowić?

Piotrze.

Dobrze, podpiszę. Zrobisz jak zechcesz taka już teraz jesteś.

Zawsze taka byłam. Tylko kryłam się z tym.

Podpisał.

Opiekunkę znajdę do końca tygodnia obiecałam. Przeleję zaliczkę do agencji. Dalej radźcie sobie sami.

Dziękuję, że przyszłaś powiedział cicho.

Patrzyłam na niego długo. Bez żalu, bez wrogości. Po prostu patrzyłam, jak się patrzy na część swojego życia, która już się skończyła.

Wracaj do zdrowia powiedziałam na do widzenia.

Wyszłam.

Na korytarzu zatrzymałam się przy oknie. Na ławce na szpitalnym podwórku siedział starszy pan w szlafroku, gapił się w dal na gołe drzewa.

Zrobiłam głęboki wdech.

Coś puściło. Nie wszystko, ale coś ważnego. Jakby postawić ciężką torbę na ziemi i wyprostować plecy.

Gdyby ktoś zapytał „jak odpuścić przeszłość”, nie wiedziałabym. Ale myślę, że to nie jeden moment, a cała seria. I właśnie co zrobiłam mały krok.

Opiekunkę znalazłam przez agencję w dwa dni. Halina, lat 58, wieloletnie doświadczenie w rehabilitacji. Spotkałyśmy się w kawiarni obok szpitala. Konkretna, dociekliwa. Pytała o Piotra, o rodzinne sprawy, o relacje. Była sumienna i praktyczna.

Rodzina zwykle bardziej przeszkadza, niż pomaga powiedziała Halina. Ale to normalne.

Wiem przyznałam.

Ustaliłyśmy warunki, przelałam zaliczkę. Zadzwoniłam do Małgosi znowu narzekała, że Piotr chce widzieć bliskich. Przerwałam jej łagodnie, ale stanowczo nowość dla mnie. Kiedyś bym tak nie potrafiła. Teraz już tak.

Może przychodzić codziennie, jeśli chcesz, Halina ci nie przeszkodzi. Ale ja nie będę. Mam własne życie, nie muszę się dopasowywać.

Chwila ciszy.

Dobrze powiedziała Małgosia. Bez kłótni, bez rozpaczania. Może też była zmęczona, a może zrozumiała.

Jadwiga dzwoniła po tygodniu. Głos już nie był taki jak w pracowni; starszy, łagodniejszy.

Weroniko, Halina jest dobra. Piotrek się przyzwyczaja. Dziękuję, że to załatwiłaś.

Proszę.

Nie znikaj całkiem. Zadzwoń czasem.

Nie odpowiedziałam nic obiecującego. Tylko uprzejmie się pożegnałam. Stałam akurat przy stole w pracowni, jak prawie codziennie. Gdyby ktoś mnie spytał „jak odpuścić przeszłość”, powiedziałabym: po prostu żyj dalej. Nie heroicznie, nie teatralnie. Rano wstań, idź do pracy. Toksyni krewni i byli mężowie nie znikają, tracą po prostu pierwsze miejsce.

Zima przyszła szybko. Już w listopadzie spadł śnieg. Ku mojemu zaskoczeniu zauważyłam, że właściwie ją lubię. Kiedyś nawet o tym nie myślałam, bo z Piotrem zawsze marudził na zimno, bolały go stawy, chciał herbaty o określonej porze. Teraz nikt nie narzekał. Patrzyłam na śnieg przez okno i myślałam jest pięknie. To wystarczyło.

W grudniu wzrosła liczba zamówień. Bukiety korporacyjne, prezenty świąteczne, kompozycje na Nowy Rok. Zatrudniłam pomocnicę Olę, dwadzieścia trzy lata, studentkę zaoczną. Wesoła, szybka, lekko roztrzepana, ale pojętna. Dobrze nam się współpracowało. Uczyłam ją patrzeć na kwiaty nie jak na towar, tylko jak na farby dla malarza. Miała świetne pomysły.

Skąd ci się to bierze? zapytałam raz, gdy zaproponowała genialny układ.

Patrzę na człowieka, który zamawia wzruszyła ramionami i myślę, który kwiat by do niego pasował.

To dobra zasada.

Od pani się nauczyłam. Powiedziała pani kiedyś, że bukiet ma być żywy.

Nie pamiętałam, ale mogłam tak mówić. Bo tak uważałam.

Styczeń, luty. Życie toczyło się swoje. Zapisałam się na kurs florystyki. Ola twierdziła, że już wszystko umiem. Odpowiedziałam, że zawsze jest coś do nauczenia. Nie dlatego, że trzeba, tylko z ciekawości. Nowe uczucie.

Żyć dla siebie brzmi samolubnie, gdy to się mówi, ale w rzeczywistości wygląda zwyczajnie: kurs florystyki, wieczór z książką, wyjazd do innego miasta obejrzeć architekturę, bo dawniej nikt nie podzielał mojej pasji do zabytków.

W lutym zadzwoniła Małgosia. Piotr powoli wracał do życia. Zaczął chodzić o kulach. Halina konsekwentnie pracowała z nim, bez emocji i awantur. Cieszyłam się szczerze. Po prostu dobrze, że zdrowieje.

Marzec przyniósł odwilż i wiosenne zamówienia. Tulipany, hiacynty, anemony. Lubiłam tę zmianę, kiedy zimowe kompozycje oddają pole żywiołowej wiośnie.

Wtedy on przyszedł.

Stałam przy stole, pakowałam zamówiony bukiet żółto-biały, narcyzy i rumianki, prosty i szczery. Drzwi się otworzyły, wszedł mężczyzna. Nie podniosłam od razu głowy, bo było zajęcie.

Dobry wieczór powiedziałam.

Dobry odpowiedział równym, trochę zmęczonym, spokojnym głosem.

Poznałam wcześniej, niż spojrzałam. Andrzej Majchrzak stał przy wejściu, oglądając pracownię z ciekawością, jakby już wcześniej ją sobie wyobrażał. Ubrany w grafitowy płaszcz, jasny szal. Bez lekarskiej teczki.

To pan powiedziałam.

To ja potwierdził.

Przez chwilę milczeliśmy. Ola akurat była na zapleczu po papier. Zostaliśmy sami.

Piotr został wypisany dziesięć dni temu powiedział Andrzej. Nadal opiekuje się nim ta sama opiekunka. Rokowania dobre.

Wiem Małgosia pisała.

Dobrze lekko się zawahał, lecz zaraz się uśmiechnął, prawdziwie, nie uprzejmie. Szczerze mówiąc, przyszedłem specjalnie tutaj. Zapamiętałem nazwę Łodyżka. Znalazłem adres w Internecie.

Odłożyłam wstążkę.

Chce pan kupić kwiaty?

Tak. I nie tylko.

Cicho. Pachniało hiacyntami i wilgotną ziemią.

Co dokładnie chciałby pan kupić? spytałam.

Podszedł do stołu z kwiatami. Stanął przed anemonami. Fioletowe, ciemnoczerwone, białe z czarnym środkiem.

Te poproszę. Trzy albo pięć? Jak pani radzi?

Niekoniecznie parzysta liczba odpowiedziałam. Trzy lub pięć. Dla kogo?

Jeszcze nie wiem spojrzał na mnie. Może pani pomoże wybrać.

Wybrałam trzy, dodałam dwa ciemne, prawie czarne.

Pięć się dobrze trzymają razem.

Pakowałam je kraftowy papier, lekko wilgotny dół, wstążka…

Weroniko odezwał się.

Tak?

Pozwoli pani, że powiem prosto? Nie umiem inaczej.

Mówmy prosto nie podnosiłam oczu znad bukietu.

Chciałbym się z panią spotkać. Nie w szpitalu, nie służbowo. Do kawiarni, do teatru, jeśli pani lubi teatr. Albo po prostu na spacer, jeśli pani nie lubi zamkniętych miejsc. Wiem, że to może dziwne, ale pomyślałem, że dorośli mogą mówić wprost.

Podniosłam głowę.

Patrzył spokojnie, bez presji. Po prostu czekał.

Od kiedy pan to planował? spytałam.

Trzy miesiące. W korytarzu, kiedy pani notowała szczegóły opiekunki.

Przypomniałam sobie to okno, suche gałęzie szpitalnych drzew.

Wtedy jeszcze byłam formalnie zamężna.

Wiem. Dlatego czekałem.

Za szybą marcowe światło. Śnieg stopniał, po bokach drogi leżały brudnoszare zwały. Wróble kłóciły się przy ławce. Żółta lampa świeciła, choć już nie było potrzeby dzień był jasny.

Nie wiem powiedziałam.

Czego pani nie wie?

Nie wiem, jak się to robi. Byłam żoną osiemnaście lat, potem przez rok odpuszczałam przeszłość, uczyłam się siebie i samotności. Nie wiem, jak teraz…

Ja też nie wiem przyznał. Rozwiodłem się sześć lat temu. Córka, siedemnaście, mieszka z matką, utrzymujemy kontakt. Pracowałem, żeby nie myśleć, a potem jednak zacząłem. Potem uznałem, że może warto też czasem spróbować czegoś innego.

Z zaplecza wyszła Ola, zobaczyła gościa, zaraz się uśmiechnęła.

Pani Weroniko, pomóc z chryzantemami dla pani Marii?

Nie, Olka. Sama zrobię.

Ola wróciła, ucieszona, że widziała to, co chciała. Wręczyłam Andrzejowi bukiet.

Ile płacę?

Chwileczkę powiedziałam.

Patrzył, nie spieszył się.

Patrzyłam na anemony w jego dłoniach. Lubiłam je nie krzykliwe, trochę jak mak, ale bardziej powściągliwe. Nie przyciągają uwagi, nie chowają się jednak.

Całe życie wokół kwiatów, pomyślałam. Tutaj uciekłam przed bólem, tutaj się odnalazłam. A teraz w moje życie wkracza człowiek. Nie narzuca się, nie wymusza. Po prostu jest. Mówi prosto. Trzyma anemony i czeka na odpowiedź.

Dobrze powiedziałam.

Podniósł brwi.

W jakim sensie dobrze?

Do teatru. Dawno nie byłam w teatrze.

Uśmiechnął się naprawdę.

Bardzo się cieszę.

Ale nie dziś mam trzy zamówienia do zamknięcia.

Oczywiście. Może w sobotę?

Sobota zgodziłam się.

Podałam cenę za kwiaty. Zapłacił, schował resztę, dalej stał.

Mogę panią spytać o coś?

Proszę.

Od kiedy zajmuje się pani kwiatami?

Pracownię prowadzę lekko ponad rok. Kwiaty całe życie wcześniej jako hobby, teraz zawód.

Dobre hobby na zawód.

Tak przyznałam.

Kiwnął głową, ujął bukiet, ruszył do drzwi. Zatrzymał się na progu:

Do soboty.

Do soboty, Andrzeju.

Uśmiech.

Andrzej.

Do soboty, Andrzeju.

Drzwi się zamknęły. Patrzyłam, jak idzie ulicą, obok ławki, obok wróbli, trzymając anemony. Nie oglądał się.

Ola natychmiast wyskoczyła z zaplecza.

Pani Weroniko, kto to był? spytała z udawanym spokojem, ale uśmiechnięta.

Klient.

Klient, z którym pani gadała kwadrans?

Olka.

No co?

Zawiń te chryzantemy dla pani Marii. Ma być po czwartej.

Szczęśliwa poszła do pracy. Ja też wróciłam do bukietów. Ręce same wszystko robiły. Papier szeleścił, woda chlupotała, pachniało hiacyntami.

Sobota. Za cztery dni. Cztery zwykłe dni zamówienia, dostawy, Ola z pytaniami, telefon od dostawcy z ceną piwonii. Cztery takie same dni rocznego, wywalczonego spokoju.

Nie myślałam o sobocie celowo. Pracowałam. Gdy pracownia pustoszała, czasem przychodziła myśl: głos Andrzeja, anemony w rękach, do soboty.

Dorośli mogą mówić prosto powiedział.

Może i mogą.

Nie wiedziałam, co będzie w sobotę. Czy będziemy umieli rozmawiać, czy się polubimy; czy będę chciała się z nim jeszcze kiedyś zobaczyć. Wiedziałam jedno: to ja decyduję. Nie teściowa. Nie Piotr. Nie poczucie winy. Nie strach przed samotnością. Ja.

To coś nowego. Nie euforyczne, nie szalone, jak w powieściach. Tylko mocne, jak ziemia pod nogami po śniegu.

W piątek wieczór, z myślą o sobocie, włożyłam do wazonika kilka anemonów ciemnowiśniowych, aksamitnych. Na swoim parapecie, nie na sprzedaż.

Popatrzyłam na nie.
Dobrze się trzymają razem.

Wyłączyłam światło. Wyszłam.

Sobota zaczęła się przed szarówką, zapachem kawy z mojej półrocznej maszyny, którą Piotr uznałby za fanaberię po co nam był stałym mottem w małżeństwie, zagłuszającym ciche chcę. Teraz piłam kawę przy oknie, patrząc na mokre dachy, gołębia na gzymsie, samochód omijający kałużę.

Telefon leżał na stole. Wiadomość wysłał godzinę temu:

Dobry rano. Teatr jest o 19. Może zjemy coś wcześniej? Jak pani woli. Andrzej.

Przeczytałam raz jeszcze. Uśmiechnęłam się na widok dobry rano.

Odpisałam: Dzień dobry. Można zjeść. O 18?

Wysłałam. Telefon na stół. Dopiłam kawę.

Za oknem marzec robił swoje. Kap, szum, wróbel przeganiał gołębia, miasto budziło się, obojętne na czyjąś ważną sobotę i drobne decyzje. Miasto po prostu jest.

Telefon zamigotał. Jedno słowo:

Pasuje.

Podniosłam się, odstawiłam filiżankę, założyłam fartuch do wieczora całe osiem godzin, pracownia się sama nie otworzy.

W drzwiach jeszcze raz obejrzałam swoją kawalerkę. Jasną, z anemonami w szklance na parapecie. Moja kawalerka. Moja kawa. Moja sobota.

Wyszłam.

Drzwi zamknęły się cicho, pewnie.

Andrzej już czekał przy kawiarni, gdy przyszłam za dwadzieścia siódma. Stał z boku, patrzył w telefon, ale szybko go schował, gdy mnie zobaczył. Ciemny płaszcz, ten sam szalik. Bez kwiatów.

Dobry wieczór powiedział.

Dobry odparłam.

Patrzyliśmy na siebie przez chwilę. Dwoje dorosłych, którzy są tu, bo sami tak wybrali. Nie dlatego, że muszą, nie dlatego, że trzeba. Bo chcieli.

No to wchodzimy? spytał Andrzej.

Wchodzimy odpowiedziałam.

I weszliśmy.