Wolne szczęście

Wolne szczęście

Dawid, zaczekaj! No, proszę, zatrzymaj się

Dawid trochę zwolnił kroku i obejrzał się za siebie.

Za nim po wąskiej ścieżce, prowadzącej do zbudowanego z cegły, dwupiętrowego domu, szła szybko Lena szesnastoletnia dziewczyna w wysokich kozakach, krótkiej spódniczce, białym futerku i wełnianej chustce, z której spod wystawały ciemne loki. Ten odcień włosów doskonale współgrał z oczami Lenki były zielonkawo-orzechowe i połyskujące, jakby lada chwila miały napełnić się łzami. Ta niewinność i delikatność sprawiała, że miało się ochotę ją chronić i otoczyć opieką.

Dziewczyna co chwilę się ślizgała, lekko podrygując, lecz nie zwalniała kroku.

Lenka, nie biegnij! Uważaj, ślisko! zganił ją Dawid. Zresztą, Tobie pasuje, jak biegasz. Zarumieniłaś się, aż miło. Dawno nie widziałem Cię w takim wydaniu. Zdrowiejesz!

Lena uśmiechnęła się, podeszła bliżej, chwyciła Dawida za rękę i puściła do niego oczko.

O co chodzi? zapytał Dawid, rozglądając się dookoła. Pochylił się i szybko pocałował ją w policzek. Mama przecież zakazała Ci się ze mną zadawać, groziła, że mnie przegoni westchnął z udawanym żalem.

Lena posmutniała, spuściła wzrok i zaczęła bawić się rączką od tornistra. Po chwili rozpromieniła się znowu.

Daj spokój, oni z tatą tylko straszą! Nic Ci nie zrobią! Pójdziesz dziś ze mną do kina, co? szepnęła konspiracyjnie. Już mam bilety. O, patrz!

Zdjęła rękawiczkę, rozchyliła dłoń. Trzymała dwa papierki.

Dawid objął jej gorącą dłoń swoimi dużymi rękami, pogładził delikatne palce, smukłe jak u pianistki.

Do kina? Nie wiem Szczerze mówiąc, mam trochę spraw zmarszczył brwi, jakby się namyślał. Lena szybko wyciągnęła rękę, schowała ją z powrotem do rękawiczki. Ale skoro zapraszasz, to pójdziemy przystał i mruknął: Na co to film? Znowu jakieś romansidło?

Nie, wojenny! Zbyszek był i mówił, że bardzo ciekawy! zaprzeczyła gorliwie Lena. Sama się boję, koleżanki nie chcą iść

Zbyszek? On zawsze bajdurzy Idź z nim, na pewno się zgodzi. Dawid dumnie uniósł głowę. Skoro słuchasz jego opinii, to

Zbyszek Ostrejko był kolegą Lenki z klasy, ambitny, żądny wiedzy chłopak. Nie grał w piłkę, nie rozrabiał, za to uczył się, startował w konkursach, osiągał sukcesy i właściwie chodził za Leną. Dawida to irytowało, ale nie traktował Zbyszka jak rywala był zbyt potulny. Lena zresztą lubiła energicznych chłopców, takich jak Dawid.

Ale niestety, teraz dom Lenki był dla Dawida zamknięty, za to Zbyszek był tam mile widziany. Pani Paulina, matka Lenki, zawsze chwaliła Zbyszka, uśmiechała się do niego

Nikogo nie słucham! obruszyła się Lena. Skoro Ciebie proszę nie potrzebuję innych! No, idziesz czy nie?

Zarumieniła się, mrużąc oczy.

Dawidowi zrobiło się przyjemnie, skinął głową.

Dobrze. Idziemy. Straszno Ci mruknął. A mnie? Też się boję! Przez Ciebie jeszcze będę miał koszmary! mrugnął do Lenki, a ona zaśmiała się i machnęła ręką:

Daj spokój, Ty się niczego nie boisz! Do zobaczenia pod kinem o szóstej pięćdziesiąt, dobra? Lecę już, mama kazała mi pomóc szatkować kapustę. Cała kuchnia w miskach. Cześć!

Lena ostrożnie ruszyła do domu.

Mieszkała z rodzicami dwa domy za Dawidem, wychowywała się z nim od małego razem płoszyli wróble w krzakach, wspinali się na czarny bez, łamali zakazy mamy i jedli ciemnofioletowe jagódki, czując, jak cierpkością ściskają usta, a potem z Dawidem pluli pestkami na odległość. Razem chodzili do szkoły, choć Dawid był starszy o dwa lata. Dziewczyny jej zazdrościły, że taki przystojny chłopak ją nosi na rękach, ale Lena nie rozumiała, o co tyle huku. Przecież Dawid był zawsze obok niej nic dziwnego, że ją chronił

Dwa lata wcześniej, gdy zjeżdżali na nartach, Lena nagle źle się poczuła, zakręciło jej się w głowie, a w oczach pojawiły się czarne plamy. Upadła nieszczęśliwie i złamała nogę. Leżąc w śniegu, płakała z bólu, po plecach spływał jej pot. Bała się bólu odkąd była dzieckiem mama musiała się długo namawiać, żeby wyjęła jej drzazgę z palca, a tu cała noga

Dawid był tuż obok zawsze był blisko, zwłaszcza, gdy Lena wołała na cały osiedle. Dawid w dzieciństwie przybiegał do jej płaczu jak na alarm… Niosąc Lenę do domu, zauważył, że noga puchnie w bucie, trzeba było go rozciąć. Dziewczyna wczepiła się w jego ramię, zostawiając ślady paznokci. Dawid wytrzymał, bo wtedy to ona była najważniejsza.

Karetką zabrała ją do szpitala. Tam okazało się, że złamana noga to nic w porównaniu z tym, co odkryli lekarze: Lena miała chore serce. Wypisali całą listę łacińskich schorzeń do karty. Długo leżała w szpitalu, aż w końcu pozwolili wrócić do domu.

Na zewnątrz topniał już śnieg, gdy Lena powoli odzyskiwała siły. Noga długo się zrastała, swędziała pod gipsem Lena się złościła, kłóciła z mamą, dopóki nie przychodził Dawid. I zawsze miał pomysł na nudę: rozkładał na łóżku mapę świata wyrwaną z atlasu i „podróżował” z nią papierową łódką po morzach, potem „pił herbatę” w chatce za Uralem, albo przychodził z klockami, albo rysowali plakaty

Jak Ci zdejmą gips, pojedziemy gdzieś razem. Gdzie byś chciała?

Lena wzruszała ramionami.

Na podwórko bym wyszła, ale mama nie pozwala. Muszę mieć spokój, mówi, że coś się stanie z sercem. Chyba już zapomniałam jak się chodzi

Co Ty mówisz! Wystarczy poćwiczyć! machał ręką Dawid. Znam dziadka Michała spod Krakowa. Wrócił z wojny prawie kaleką, nogę miał jakby wrygowaną, chodził jak pingwin. Przyjechał do nich kiedyś profesor medycyny, gimnastykował z nim, ćwiczyli tak długo, że dziadek aż się wyprostował! Ty też dasz radę! Trzeba próbować. No, rusz się, ślimaku! Ruuuusz się!

Zaczepiał ją, zabierał lalkę, Lena tupała kulami i domagała się zabawki.

Lenka, takie zabawki to już nie na Twój wiek! żartował Dawid. Zrobiłaś się jak pani Nina z bazarku tylko biadolisz o chorobach. Podnieś głowę, Lenka! Jeszcze potańczymy razem!..

Lena! Połóż się natychmiast! Dawid, co Ty wyprawiasz?! wpadała do pokoju pani Paulina.

Ciociu Polu! odganiał się Dawid. Ona się zjara jak suchar, jeśli tylko będzie leżeć! Ona musi żyć jak inni, normalnie!

To nie Ty decydujesz. Idź już, Dawid. A z Leną i jej życiem my sobie poradzimy. Ty jesteś za lekkomyślny Poza tym, dzisiaj przyjdzie Zbyszek, pomoże jej w lekcjach

Zbyszek? Ten kujon? No proszę Może ja też posiedzę i posłucham? odburknął, ale dostał pięścią w ramię.

Kiedy pani Paulina wypychała go za próg, chwyciła go za kołnierz, przycisnęła do ściany i syknęła:

Słuchaj, nie wtrącaj się więcej! U Lenki poważna choroba. Nawet mieć dzieci nie może lekarze mówią, że nie przeżyje porodu. A ja chcę mieć córkę żywą, rozumiesz?! I nic jej nie mów, bo marzy o rodzinie, o dzieciach A to już już nie dla niej

Pani Paulina rozpłakała się i machnęła na niego ręką.

Dopiero dochodząc do domu, Dawid zrozumiał, o czym mówiła sąsiadka. Lena była inwalidką Naprawdę…

„Umrze… przemknęło mu przez myśl. Może nawet dziś?”

Babcia Stasia, stojąc w korytarzu, patrzyła zdumiona, jak wnuk rozbiera się do pasa i wylewa na siebie lodowatą wodę z wiadra.

Dawid! Opamiętaj się! zawołała, biegnąc po ręcznik.

Dawid westchnął, otrząsnął się i myśli trochę się uspokoiły.

„To nie może być! Przecież całe życie przed nią! Jeszcze będzie szczęśliwa! Obiecuję!” tupnął nogą.

Babcia przysłuchiwała się jego burczeniu, ale niewiele rozumiała.

Dawid, idź już spać, późno. Zmęczony jesteś pewnie ziewając, szepnęła w końcu.

Idę, babciu. Napiję się herbaty i pójdę spać. Ty też odpocznij.

Mieszkali tylko we dwójkę. Dawid nie znał dokładnie losu swoich rodziców jedni mówili, że zginęli, inni, że zniknęli bez wieści. Babcia Stasia opowiadała niechętnie, nie chciała mówić, że mama się go zrzekła, a tata był kimś nieznanym

Lenę jeżdżono okresowo do różnych lekarzy. Mama zawsze przynosiła własne smakołyki na podziękowanie, byleby lekarz powiedział „da się wyleczyć”. Ale cud się nie zdarzał.

„Teraz nie potrafimy tego wyleczyć” rozkładał ręce lekarz. Kiedyś, może dzięki postępowi, się uda. Teraz tylko spokój. Żadnych nerwów. Czego pani płacze?! Tysiące ludzi tak żyje!”

Tak, tak Oczywiście Spokój kiwała głową pani Paulina. Zbyszek, przyjaciel Lenki, też to mówi. Pilnuje jej spacerów, każe dużo czytać

Mamo! Lena aż się zaczerwieniła. Wstydziła się anegdotek matki.

No co? zaśmiał się lekarz. Dobrze mieć takiego młodego człowieka obok! Doceniaj to!

Tak toczyło się życie Lenki bała się zrobić krok za dużo, a mama pilnowała, by nie przeziębiła się, nie biegała…

W kinie było duszno, czuć było dym papierosów. Lena ściskała rękę Dawida, oglądała film, potem przytuliła się do jego ramienia i cicho płakała.

Lenka, nie płacz! Wszystko się dobrze skończy! szeptał Dawid, głaszcząc ją po głowie.

Ale inni uciszali ich groźnie.

Dawid, źle się czuję. Wyjdźmy poprosiła Lena.

Dobrze!

Wyślizgnęli się na korytarz. Jasne światło aż raziło po oczach.

Usiądź, przyniosę Ci wodę! rozkazał chłopak.

Bileterka spojrzała z dezaprobatą.

Taka młoda mruknęła. Jesteście już po ślubie? Co za czasy

Najwyraźniej uznała, że Lena jest w ciąży.

Nie, jeszcze nie jesteśmy małżeństwem. Ale niedługo będziemy! wypalił nagle Dawid.

Co? Lena aż zadrżała. Żartujesz?

Chwyciła chłopaka za rękę, obróciła ku sobie.

Takich rzeczy się nie żartuje! odpowiedział poważnie Dawid. Chciałem pogadać o tym później, ale skoro już padło Lena, idę do wojska. Jak wrócę pobierzemy się. Obiecałem Ci kiedyś pinguiny? No, zobaczymy ich na pewno! Obiecuję!

Pokiwała głową.

To spełnię. I nie ważne, co wszyscy mówią! Bardzo chcę, żebyś wyzdrowiała. I wyzdrowiejesz! Najlepsi lekarze się Tobą zajmą. Urodzisz mi dziecko! mówił gorąco Dawid. Chciałby ją teraz pocałować, lecz bileterka patrzyła tak bystro, jakby umiała czytać z ust. Wolał zaczekać.

Dopij wodę, idziemy na dwór! powiedział i wyciągnął ją ze sobą, ale Lena wyślizgnęła się łagodnie z jego objęć.

Nie mogę mieć dzieci? zapytała z powagą.

Dawid się zmieszał. Pani Paulina kazała mu o niczym nie mówić, a tymczasem się wygadał…

Teraz o tym nie rozmawiajmy. Zobaczymy co dalej. Chodź, pospacerujemy!

Lena cicho kiwnęła głową, pozwoliła się ubrać, wyprowadzić na powietrze. Potem jednak odwróciła się i ze ściśniętymi ustami stanęła pod ścianą. Czuła się niepełna, niekobieta Jak ma dalej żyć?

A potem Dawid wymyślił, jak poprawić jej humor: zabrał ją do Kostka Borowskiego, który dał im przejażdżkę swoim motocyklem. Zakładali jej kask, Dawid usiadł za nią, trzymał ostrożnie w talii. Jechali spokojnie, Lena czuła jego bliskość i na chwilę nawet zapomniała o wszystkich troskach.

Nocą rodzinę Lenki znów wezwali lekarza. Zrobił jej zastrzyk.

Trzeba bardziej dbać o córkę prychnął w korytarzu. A tu matura pewnie za pasem! A ona cała w stresie!

Lena coś tłumaczyła, uspokajała matkę.

Byłaś z Dawidem? surowo spytała matka, gdy lekarz wyszedł.

Tak. Dawid jest dobry, zawsze mówi mi prawdę! Nawet o dzieciach… wyszeptała Lena i zaraz się rozpłakała.

Skopię mu tyłek! zafrasował się ojciec, pan Marian.

Nie waż się, tato! Nie ruszaj go! Dawid jest najlepszy!

Spać! huknął ojciec, zgasił światło i popędził żonę do sypialni. Dawid dostał powołanie, zaraz będziecie mieli spokój

Pani Paulina nie przepuszczała Dawida już nawet na próg, obwiniała go o wszystko.

I tak będę z nią! I wyzdrowieje! Czemu zamykacie ją w domu jak ptaka w klatce?! Przecież wyschnie jak suchar! W przededniu wyjazdu jawił się pod domem Lenki, chciał się pożegnać, ale pani Paulina nie wpuściła go. A Dawid aż się rzucał do drzwi tak bardzo chciał ją zobaczyć. Wpuśćcie mnie, bo przez okno wejdę!

Na ganek wyszedł ojciec. W dłoni miał strzelbę.

Będziecie strzelać, panie Marianie? Proszę bardzo. Jeden chłopak więcej, jeden mniej Poza babcią Stasią nikt mnie nie chce. Więc niepotrzebny jestem A Lence powiecie, że odjechałem. Nie będzie się bała

Dawid stanął przed ojcem Lenki, wyprostował się. Lufa dotknęła jego piersi. Pani Paulina chwyciła się za usta z przerażeniem.

Pan Marian patrzył przez chwilę, po czym opuścił broń.

Głupiś, Dawid. Może w wojsku zmądrzejesz. Idź. Lena śpi, nie obudzę jej. Dla swojej babci idź wysyczał przez zęby.

Małżonkowie zgodnie uznali, że winy wszelkie spoczywają na Dawidzie. To przez niego Lena zachorowała, przez niego chodziła na narty Lepiej, by zniknął z ich życia.

Nie martw się mruknął pan Marian do żony, po powrocie do kuchni. Może Dawid zostanie w wojsku, zapomni o Lenie

Pani Paulina ukradkiem podeszła do drzwi Lenki, było cicho. Nie widziała, że Lena, stojąc boso przy oknie, patrzyła na odchodzącego Dawida.

Odwróć się! krzyczała w myślach.

A on się odwrócił, niby poprawił czapkę, a w rzeczywistości zamachał jej lekko, prawie niezauważalnie. I Lena wiedziała, co to znaczy.

Dawid wrócił dopiero po czterech latach. Lena nie wiedziała, rodzice nie mówili wysłali go na misję do Afganistanu, zaginął. Babcia Stasia zmarła, nie doczekawszy go. Lenie nie pozwolono przyjść na pogrzeb miała się uczyć.

Wszystkie listy, jakie pisała do jednostki Dawida, gdzieś znikały.

Odpisał? pytała listonoszka, pani Anna, gdy Lena przyszła na pocztę. Może ma inne sprawy, a może A patrz, Zbyszek idzie! Jaki dorodny, prawie profesor się zrobił… Poszukuje Cię!

Wrócił jesienią. Ciemny, cichy i pusty dom przywitał go ciszą i zapachem stęchlizny. Przeciekający dach, wilgoć na ścianach. Na kanapie leżał jeszcze szalik babci Stasi, w kącie stare ikony.

Dawid usiadł przy stole, zamknął oczy. Niby wszystko to samo, ale wszystko inne. Albo on sam inny?

Przewracał się całą noc, rano poszedł pod dom Lenki. Pani Paulina właśnie wieszała pranie.

Pani Paulino! zawołał, gasząc papierosa. Nie zmieniła się pani!

Wydało mu się, że minęła cała wieczność od wyjazdu.

Kto tam? zmrużyła oczy kobieta.

To ja, Dawid. Mogę wejść?

Nie czekając na pozwolenie, uchylił furtkę, szedł, zaglądając w okno pokoju Lenki. Kwiaty zniknęły z parapetu.

Wyjechała, Dawid. A ty żyjesz? poprawiła chustkę kobieta. Wróciłeś? Cóż, takie czasy No…

Dokąd wyjechała? Dawid zmarszczył brwi.

Do Poznania. Zbyszek się tam dostał na studia, przeprowadziła się z nim.

Co ma do tego Zbyszek?

Jak to? Zbyszek jest jej mężem. Lena nie chciała tu zostać, myśleliśmy, że zginąłeś, więc tam znalazła spokój I wiecie co? Paulina podeszła i pogładziła go po ramieniu. Była starsza, zmizerniała… Pozwól im spróbować być szczęśliwymi.

Spojrzała błagalnie.

Lena nigdy go nie kochała Dawid uśmiechnął się z goryczą.

Kiedyś może i nie, ale teraz jest z nim spokojna, czuje się bezpiecznie. Zostaw ich, proszę.

Dawid nie odpowiedział, odwrócił się i poszedł. Pani Paulina poszła do domu. Jej mąż siedział przy stole i czytał. Zbyszek zaraził go czytaniem

Dawid, jeszcze dzień szwędając się po pustym domu, spakował rzeczy do plecaka, zabarykadował okna, powiesił kłódkę na furtce. Potem poszedł na cmentarz. Nad grobem babci Stasi zdjął krzyżyk i położył na ziemi.

Przepraszam, babciu Stasiu…

I odszedł

Dawid zrobił się twardy, zdeterminowany. Nie znał słowa „nie”, nie chciał się godzić na żadną porażkę. Parł do przodu, zarabiał raz lepiej, raz gorzej, dorobił się przedsiębiorstwa czasem legalnego, czasem mniej I szukał.

Nie, znaleźć Lenę mógł w minutę: Poznań, uniwersytet, Zbyszek taki nie zginie między ludźmi, będzie zawsze na listach nagrodzonych. Ale on szukał szansy.

Po latach interesów (najpierw części samochodowe, potem antyki, dalej sklepy spożywcze i dostawy surowców) Dawid nawiązał kontakt z producentami sprzętu medycznego, dotarł do najlepszych lekarzy.

A co cię tak interesuje kardiologia? zapytał doktor Romanowski, sławy kardiolog z Warszawy. No, u nas specjaliści są najlepsi. Co się stało? Ktoś z rodziny?

Nie, po prostu znajoma z młodości. Od szesnastu lat problemy z sercem. Diagnozy nie znam.

To musisz ją zdobyć, stare wyniki nam nie wystarczą wzruszył ramionami Romanowski. Jak dojedzie sprzęt z Anglii?

Problemy na granicy, będzie na czas. O kartę medyczną się postaram.

Dawid skinął głową i wyszedł.

Gdzie lecisz? Irenka, jego partnerka, stała w szlafroku w korytarzu, wiązała pasek.

Na kilka dni muszę wyjechać. Ty tu zostań, nie nudz się, nie wpuszczaj nikogo do domu

Tak jest, panie oficerze zaśmiała się smutno. Zjesz chociaż śniadanie?

Nie mam czasu, przepraszam.

Cicho zamknął drzwi.

Irena wiedziała, że Dawid jej nie kocha. Nigdy tego nie krył. Ale jakoś było im razem dobrze ona była dla niego wsparciem, on był jej oparciem. W tym świecie czasem to wystarcza…

Panie Dawidzie, o sprzęt to inna sprawa, ale dokumentacja to już nie tak łatwo! wykrzykiwał dr Jurkiewicz w warszawskiej restauracji. Pan z jakich służb? Ja nie wydaję! Pani Lena Lena Panina nie pamiętam

Uspokój się, panie Jurku! Sam za wszystko płacę. Lena to moja znajoma z dzieciństwa, serce jej wysiada, a mąż trzyma ją pod kluczem i żyje na jej koszt. Chcę jej tylko pomóc. Proszę o dokumentację daję panu, ile trzeba, sprzęt też będzie. To tylko umowa!

Po drodze do drzwi Jurkiewicz wcisnął mu teczkę z dokumentami.

Dziękuję. Sprzęt będzie na czas.

Lena szła powoli przez boczną uliczkę. Nic specjalnie nie myśląc, po prostu szła. Jutro znów do przychodni, Zbyszek ją zapisał, ale pora niewygodna Za tydzień wpadną teściowie, trzeba im pokój przygotować Sporo spraw. Ale teraz wystarczy iść i oddychać. To dobrze.

Obok przejechał motocykl, dziewczyna przytulona do chłopaka wrzeszczała z radości. Lena uśmiechnęła się, przypomniała dawne przejażdżki z Dawidem

Lena! Usłyszała, zamarła. Lena, cześć!

Odwróciła się. Dawid!

Muszę z Tobą pilnie porozmawiać! pociągnął ją w bok, w stronę ławki. Znajdźmy miejsce, porozmawiamy.

Dawid Dawidku! wyszeptała, dotykając jego ramion, twarzy. A babcia Stasia nie wierzyła

Lena zaczęła płakać, Dawid mocno ją przytulił. Był jej podporą, zawsze teraz czuła to jeszcze mocniej.

Może pójdziemy do kawiarni? zaproponował.

Chodź do mnie. Zbyszek i Wojtek już są w domu. Wojtek to nasz syn, poznasz go uśmiechnęła się.

Nie mogę u Ciebie. To ważna rozmowa, tylko dla Ciebie.

Dobrze, tam jest bar.

Usiedli przy stoliku, Dawid zebrał się w sobie i zaczął:

Lena, musisz pojechać ze mną. Trzeba zrobić dokumenty, pozwolenia.

Gdzie?

Znaleźliśmy z Romanowskim lekarza, który może Cię zoperować. Możesz żyć normalnie! Zbyszek przestanie Cię zamykać w domu, popędzać na badania

On mnie nie popędza, on się po prostu martwi Lena pokręciła głową.

Znam go. Wiem, na czym mu zależy. Lena, wszystko jest opłacone, czekają już tylko na Twoje dokumenty. Pojedź.

Lena popatrzyła na niego czule, jakby pomiędzy smutkiem a nadzieją.

Powiedz, jak Ty? Masz kogoś? zagadnęła. Tak się zmieniłeś

Zacząłem od zera, układałem sobie różnie życie. Teraz mam firmę, nauczyłem się języków

Dobrze. Wojtek też uczy się angielskiego. Byłeś pod naszym domem?

Tak. Ale nie o tym Lena, wszystko gotowe. Wyjedź tylko na trochę.

Dawid przyspieszył jakby coś przeczuwał.

Lena? Wojtek czeka na kolację, a Ty w barze siedzisz? przy stoliku pojawił się Zbyszek. Spóźniłem się w pracy, idę, a tu Ty To twój Dawid? Nie do wiary

Twarz Zbyszka stężała, pociągnął żonę za rękę.

Poczekaj, Zbyszek. Dawid coś mi proponował.

Lena już czuła lęk.

Na powietrze! Potrzebne Ci świeże powietrze, połknij tabletkę! Zbyszek się gorączkował, a Dawid ruszył za nimi posępnie.

W domu było chłodno i pachniało zupą. Wojtek z zainteresowaniem przyglądał się Dawidowi.

Dawid, wyciągnął dłoń.

Chłopak ścisnął ją i spojrzał pytająco na ojca.

Wojtek, chodź, zjedz w swoim pokoju, musimy z panem Dawidem porozmawiać polecił Zbyszek.

Lena zaniosła synowi kolację i wróciła do kuchni.

No to co cię tutaj sprowadza? Zbyszek czuł się pewnie, krzątał się po kuchni, wreszcie zasiadł, wyciągnął nogi jakby na pokaz.

Lenuś, nałóż mu kotlet. Żonaty jesteś? zapytał, przeżuwając szczypior.

Nie. Znalazłem dla Lenki klinikę za granicą. Tam mogą zrobić operację serca. Może będzie żyła normalnie, szczęśliwie jak dawniej! Lena, dlaczego milczysz?

Lena, przyjdź do Wojtka z herbatą przerwał Zbyszek.

Gdy żona wyszła, dodał:

Ty tu przyszedłeś, nie wiadomo skąd, namawiasz ją na wyjazd, ryzykujesz jej życie! A my zostaniemy tu z Wojtkiem? U nas już jest dobrze, Dawid. Pomóż lepiej sobie! Zostaw nas. Ty pojawiłeś się dopiero po latach. Wiesz kto przy niej był, gdy Wojtek się urodził? Kto dbał o nią, gdy była w szpitalu? Ona jest moja, cała. Wiem najlepiej, co dla niej dobre!

Chwalisz się swoimi zasługami? wstał Dawid, uniósł się nad Zbyszkiem. Ona nie jest twoją własnością! Daj jej szansę żyć na nowo!

Ja nigdzie nie pojadę, Dawid. Boję się, że umrę na stole operacyjnym Mam syna, nie chcę zostawiać go samego. Jest mi dobrze tak jak jest Lena objęła Dawida i oparła głowę na jego ramieniu. Napijmy się herbaty, dobrze? A potem pojedziesz już do domu…

Nie chciał pić, wstał i wyszedł. Nawet nie pożegnał się na koniec.

Idąc przez miasto, potrącając barkiem przechodniów, Dawid nie rozumiał, jak można odrzucić szansę na lepsze życie. Przecież wszystko dla niej załatwiał, sprzedał pół interesów… Wszystko na próżno.

„Chciałeś tylko udowodnić Zbyszkowi, że jesteś lepszy, że Lena będzie po Twojej stronie. A przegrałeś” przemknęło mu przez głowę, zostawiając tylko gorycz.

Irenka czekała na niego w domu, nie spała.

Cześć powiedziała cicho, stojąc w tym samym, ciepłym szlafroku. Zrobiłam zupę Chcesz spróbować?

Szybko podeszła do niego, objęła mocno i przytuliła.

Co się stało? zdziwił się Dawid.

Bałam się, że nie wrócisz. Że zostaniesz z nią…

Irenka zaszlochała i wtuliła się jeszcze mocniej.

Malutka, jak mógłbym cię zostawić? Dawidowi ulżyło, jakby zrzucił z siebie tonę ciężaru. Nikt mu już niczego nie narzucał, nie musiał udowadniać mógł po prostu żyć dalej, kochać Irkę, wziąć z nią ślub, mieć dzieci I to będzie ich życie, ich mała rodzina. Inni też mają prawo urządzić własne szczęście po swojemu.

A szczęście jest wtedy, gdy pozwalasz sobie na radość bez przymusu, bez narzucania swoich marzeń innym.

Irenka patrzyła, jak Dawid je jej zupę z apetytem. Patrzyła i uśmiechała się, bo wiedziała, że w ich domu już na pewno jest rodzina.