Włóczył się nocą po ulicach rodzinnego miasta, mocno chwiejąc się po solidnej dawce alkoholu. Dokąd zaszedł? Kompletnie go to nie obchodziło – przecież nogi same zaprowadzą do domu. Zajmowało go coś ważniejszego – głośno oddawał się filozoficznym rozważaniom.

Szedł przez nocny Kraków, zataczając się jak po wyjściu z najlepszej knajpy na Kazimierzu. Gdzie właściwie się znalazł? Kompletnie go to nie interesowało przecież to rodzinne miasto, nogi i tak prędzej czy później zaprowadzą do domu. Zresztą był zajęty czymś znacznie poważniejszym rozmyślaniami filozoficznymi, i to na głos.

Dlaczego, no dlaczego mi się tak życie układa? wzdychał żałośnie. Dwadzieścia siedem lat, znajomi już dzieci do szkoły odprowadzają, a u mnie każda dziewczyna po miesiącu się pakuje no, w najlepszym wypadku. Jesteś gbur mówią. Ale ja nie jestem gburem. Ekhm No dobra, jestem. I co z tego? Facet taki ma być, nie? uśmiechnął się do siebie Paweł. Przynajmniej biznes mi wyszedł. Do miliona złotych jeszcze spora droga, ale na życie na poziomie spokojnie starcza.

Nagle zamarł, złapał się za głowę i łzy mu popłynęły po policzkach jak Wiśliska po roztopach:

Tyle forsy wywaliłem temu lekarzowi, a efekt? No niestety, nic się nie da zrobić, może pan skonsultuje się ze specjalistą w Warszawie, ale. Gdyby nie to, że ja jestem uparty, już jutro pojadę do tego spadochroniarza z Warszawki!

Doszedł do mostu Grunwaldzkiego, spojrzał na ciemną taflę Wisły:

A może by tak skoczyć? Rzeka głęboka, ślad po mnie zniknie w pięć sekund spojrzał jeszcze raz na lodowatą wodę. Ale nie, nie chce mi się topić. Zimno. No i Sokratesa jeszcze nie nakarmiłem. Idę do chaty.

Ruszył przez most i nagle zobaczył młodą kobietę, prawie dziewczynę, stojącą na środku. Na piersi plecak z dzieckiem, a ona gapi się tępym wzrokiem w wodę. Nagle wdrapała się na barierkę. Rozłożyła ręce i Paweł rzucił się do niej. Złapał za pas, przyciągnął do siebie i razem walnęli o chodnik, kurząc jakby worki z solą wywrócił. Dziecko wrzasnęło.

Ty ty zwariowałaś?! wrzasnął Paweł trzeźwiejąc w sekundę.
Czego się czepiasz?! Po co się mieszasz w nie swoje sprawy? rozszlochała się.
Jakoś mi się zobaczyło, że trochę za wcześnie się zabierasz do tych spraw pokazał na kwilące dziecko. Jemu to już w ogóle nie w porę. Dobra, zbieraj się do domu do męża, mamy, kogo tam masz!
Nie mam domu. Męża nie mam. Mamy nie mam. Nikogo.
Świetnie, znowu ktoś mi się zwalił na łeb postawił ją na nogi razem z dzieckiem. Chodź.
Z tobą? Jeszcze czego! Może jesteś jakimś maniakiem!
A utopić się to można kiedy się chce! Ale z maniakiem to już strach? No, ruszaj!

***
Szli razem przez nocny Kraków, a dziecko darło się bez opamiętania. W końcu Paweł nie wytrzymał:

Czemu on ryczy bez przerwy?
Głodny. Kobieta przytuliła maleństwo.
To daj mu mleka, na litość boską!
Ani mleka, ani grosza już nie mam.
I chyba rozumu też rozejrzał się Paweł. Tam jest nocny sklep. Idziemy po mleko.

***
Kasjerka i ochroniarz popatrzyli na nich z taką miną, jakby spodziewali się zamachu na kabanosy. Paweł bez ceregieli złapał koszyk i mruknął do towarzyszki:

Gdzie tu mleko?
Tam kiwnęła głową sprzedawczyni.
Podeszli.

Bierz, ile trzeba! rozkazał Paweł.
Ten jeden wystarczy.
Weź jeszcze, nie żałuj sobie!
Kiedy zapakowała kilka kartoników, Paweł czekał. Co jeszcze?
Pampersy.
Co to?
Tam! wyjaśniła z lekkim uśmiechem.
Bierz.
A chusteczki można?
Można.
Podeszli do kasy. Paweł podał kartę.
Tylko gotówka usłyszał w odpowiedzi.
Wyjął z kieszeni pogniecioną paczkę stuzłotowych banknotów. Dał jeden.
Wydać nie mam z czego odpowiedziała kasjerka.
To dorzuć tabliczkę czekolady Paweł wskazał palcem. Tę!

***
Weszli do mieszkania. Kobieta rozejrzała się z niedowierzaniem. A gospodarz, zamiast zająć się gośćmi, zdjął buty, podbiegł do lodówki, wyjął rybę i rzucił ją podbiegającemu kotu, potem wygrzebał sok i wypił duszkiem. W końcu podszedł do kobiety:

Śpisz tu, wskazał palcem. Kuchnia, łazienka, wanna, wszystko twoje. Ja idę spać.

Poszedł do swojego pokoju, ale zawrócił:

Jak się nazywasz?
Bożena.
A ja Paweł.

***
Chyba nie jest maniakiem pomyślała Bożena, wchodząc do kuchni i nastawiając czajnik. No, głupia jesteś, zamiast rzucać się do wody! Gdyby nie ten wariat… A co byśmy z Jędrkiem robili całą noc na mrozie? Przynajmniej dzisiaj się człowiek ogrzeje, a jutro najwyżej wyleci.

Czajnik gwizdnął. Bożena pobiegła do pokoju, wzięła płaczące dziecko, wyjęła z plecaka butelkę, szybko ją wyparzyła, nalała mleka, rozcieńczyła wrzątkiem.

Jędrek wypił wszystko łapczywie i zasypiał. Przetarła go na szybko chusteczką, założyła pampersa. Zasnął.

Sama, ledwo się ogarnęła, znowu wróciła do kuchni, a tam żołądek krzyczy z rozpaczy. Otworzyła lodówkę, ręka sama łapie kawał kiełbasy, a potem bułkę, ser

Najedzona aż po uszy, pomyślała, że może nie wypadało tak atakować czyjejś lodówki, ale co tam padła na łóżko obok syna i zasnęła jak kamień.

***
Noc, karmienie co dwie godziny Jędrek ma osiem miesięcy, wiecznie głodny. Słyszała, jak gospodarz kręci się po kuchni. O świcie Paweł już coś działał przy kuchence. Czas się zbierać myślała. Dobrze nie może być wiecznie!

Paweł stał nad patelnią.

Siadaj! Zaraz jajecznica będzie machnął na krzesło.

Ty lepiej siadaj! przegoniła go od kuchenki, wyjęła świeży koperek, posiekała i posypała smażone jajka, wyszorowała szklanki, zaparzyła kawę.

On tymczasem wydzwaniał, szefował, przeklinał, jak to bossowie mają w zwyczaju, i nawet nie spojrzał na Bożenę. Szybko zjadł i wstał.

Kobieta zamroziła się w miejscu.

No, teraz mnie pogoni!

Bożena, słuchaj uważnie! Muszę wyjechać na tydzień. Najważniejsze: karm kota, nazywa się Sokrates. Żadnych tam Whiskasów, czy innych świństw! Je wyłącznie świeżą rybę i mięso. Do mojego gabinetu nie wchodź! Reszta rób, co chcesz.
Z sypialni dobiegł płacz. Bożena zerwała się z krzesła, popatrzyła pytająco.

Idź Paweł machnął ręką.

Po chwili wróciła z dzieckiem. Na stole leżało kilka stuzłotowych banknotów.

Na tydzień wystarczy, chyba. skinął Paweł. No to ja lecę.

Już miał wychodzić, gdy Jędrek wyciągnął do niego rączki i coś zamamrotał, co brzmiało jak ta-ta. Paweł aż zatrzymał się w pół kroku. Coś go ścisnęło za serce przecież ojcem nigdy nie będzie.

Bożena, mogę go na chwilę wziąć? sam się zdziwił pytaniem.

Proszę bardzo! oddała mu dziecko i pierwszy raz lekko się uśmiechnęła. Nigdy nie trzymałeś dziecka na rękach?

Nie

O, tak się to robi!

Jędrek znów zaczął wydawać radosne dźwięki, a Paweł zapatrzył się w jego uśmiechniętą buźkę.

Nigdy nie będę miał syna pomyślał i oddając dziecko, posmutniał. Wyszedł.

***
Wracał do mieszkania. Nawet warszawski profesor orzekł, że nie będzie miał dzieci. Humor miał jak śnieg na marcowej roztopniały żaden:

Po co mi te pieniądze, cztery pokoje, SUV z siedmioma miejscami? Facet powinien zarabiać dla rodziny. A u mnie wieczny bajzel i samotność W aucie przewożę tylko żal.

Wszedł do mieszkania i oniemiał. Czysto jak w muzeum. Bożena stała z miną, którą można mieć tylko w sytuacji przepraszam, że oddycham.

Ta-ta! rozległo się radosne gaworzenie Jędrka, wyciągającego rączki.

Torba z rzeczami spadła Pawłowi z ręki. Sam nie wiedział, kiedy już tulił malucha, a serce ścisnęło mu się z nadmiaru szczęścia, o którym nie miał pojęcia, że jeszcze czeka za rogiem.