Wielkie wyjście Małgorzaty Piotrownej

Wyjście Marii Petroneli na salony

Magda! Przecież to nie żurek! Tylko jakiś niezidentyfikowany barszcz! Kochana, jesteś świetną prawniczką, więc zajmij się lepiej sprawami! Kuchnię zostaw tym, którzy nie zostali obdarzeni takim umysłem.

Mariola, nie jestem żadną gosposią! Gosia, niemal z płaczem, była bliska łez ze złości.

Dlaczego nigdy nie wychodziły jej proste potrawy? Nawet nie myślała, by zabrać się za coś bardziej zaawansowanego. W ich rodzinie od dawna wszystko było już uporządkowane.

Weronika gospodyni, Gosia ta mądra, a Sylwia urwis, dziewczyna, która każdą przekładnię potrafi nakręcić w odpowiednią stronę. Dlatego przeważnie na rodzinne spotkania gotowała właśnie Weronika, a Gosia i Sylwia zapewniały zaplecze. Sprzątanie, zakupy i zabawianie dzieci ostatnie należało do Sylwii. Tylko ona potrafiła ogarnąć Grupę Sokołowskich, żeby dom Weroniki, gdzie najczęściej odbywały się zjazdy rodzinne, nie wymagał potem generalnego remontu i dobudowy nowego skrzydła.

W rodzinie Sokołowskich dzieci były rozpieszczane, ale wychowywane surowo, co zresztą nie przynosiło większych rezultatów.

Wszyscy siedmioro wnucząt Marii Petroneli, którą babcia kochała nad życie, byli łudząco podobni do najmłodszej ciotki Sylwii. Chociaż sama miała już dwójkę szalejących po trawniku przed domem i próbujących udawać Indian, Sylwii wcale to nie przeszkadzało. Siedziała na schodach, przebierała śliwki, z których Maria Petronela planowała ugotować kolejny kompot, i rozważała, czy nie dołączyć do dziecięcego szaleństwa. Powstrzymywały ją tylko surowe spojrzenia Weroniki, która energicznie kroiła pomidory do kolejnej sałatki i mruczała pod nosem:

Nie kobieta, tylko łobuz! Sylwia, kiedyś się w końcu ustatkujesz?! Gosia to poważna dama! Ja też w miarę, a ty? Tak całe życie zajączkiem będziesz fikać? Na tym motorze śmigać i wszystkim opowiadać, że życie jest piękne? Dzieci przecież rosną! Jak mają na ciebie patrzeć? Dobrze, teraz mają po sześć lat, a za kilka lat? Będą się wstydzić?

Weronika, nie dramatyzuj! Gosia, jeszcze raz ze zwątpieniem zajrzała do garnka z żurkiem, na który zmarnowała cały poranek, i zdecydowanie przykryła go pokrywką. Jest się czym pochwalić. Która inna mama rozłoży i złoży każdy motor? Ty potrafisz? Ja nie. Nawet głupiego żurku nie ugotuję, więc chyba też nie ma czym się we mnie chwalić?

A i owszem. Ty nie żurek, ale w sądzie wszystko umiesz.

No właśnie! To znaczy że?

Co?

Że każdy powinien zajmować się swoim.

Pięknie powiedziane! Maria Petronela, która ominęła fragment rozmowy, weszła na werandę i panie zgodnie westchnęły, a dzieci znieruchomiały, zapatrzone na babcię, olśniewającą swym wyglądem.

Ale czad! Sylwii bliźniaki stuknęły językami tak synchronicznie, że dźwięk zlewał się w jeden, a Maria Petronela aż się wzdrygnęła.

Efekt osiągnięty!

Powoli obróciła się, dając wszystkim podziwiać nową sukienkę i szpilki, które wkładała tylko na naprawdę ważne okazje. Dziś była wyjątkowa.

Dziewczyny, powiedzcie szczerze. Czy wypada kobiecie w wieku około balzakowskim iść na randkę z kimś, kogo nie widziała od, powiedzmy, czterdziestu lat?

Mariola, wyglądasz rewelacyjnie! On padnie z wrażenia!

Niech nie aż padnie! Maria Petronela dumnie przeszła przed zadziwioną rodziną i stanęła w swojej ulubionej pozie ręce w biodra, nos do góry. Ale co ja zrobię z nieżywym ciałem? Muszę się dowiedzieć, po co jestem tej osobie po tylu latach? Co ode mnie chce?

Babciu, może po prostu jako kobiety? najstarsza córka Weroniki, piętnastoletnia Nastka, przysiadła się do ciotki i połknęła pół śliwki. No co?

Śmiech, jaki wywołała ta uwaga, zrucił z balustrady przygrzewające się koty i przeraził biednego yorka, maskotkę Weroniki.

Nastka, doprowadzisz mnie do grobu! Weronika ocierała łzy i poszła po ścierkę do domu, a Gosia tuliła przestraszonego psa.

Mariola, co was wtedy łączyło? uciszyła dzieci i te zniknęły na podwórzu.

Och, Gocha! Romans!

Słowo romans Maria Petronela wypowiedziała z taką namiętnością, że Nastka, już podnosząca się do biegu, znów przykucnęła i westchnęła, a Sylwia pokładała się ze śmiechu.

Nastka, to za wcześnie na takie rzeczy!

Serio? A kiedy nie? Nastka odebrała ścierkę, przetarła kałużę i ponownie westchnęła. Zero życia osobistego! Ile, Mariola, miałaś lat, gdy byłaś zakochana?

Szesnaście! Mariola rozłożyła ręce, patrząc na Weronikę. Dlaczego tak na mnie patrzysz, dziecko? Młoda i głupia byłam! Twoja Nastka mądra jak ty śliczna i bystra! Ale ostrzec o zdradliwości facetów i wczesnych romansach warto, prawda? Czy nie powinna znać konsekwencji?

Mariola, kończ już! Sylwia, wycierając łzy, skinęła. Teraz już jej stąd nie wygonię. Niech słucha i wyciąga wnioski.

Nastia rozsiadła się wygodnie, wpatrzona w babcię. Jej zielone oczy były niemal identyczne jak u Marii Petroneli wszyscy to zauważali, choć krewna to była tylko z serca, nie z nazwiska.

Maria Petronela pojawiła się w życiu sióstr Sokołowskich niedługo po śmierci ich matki. Ich ojciec zgubił się w tym świecie, przygnieciony żałobą, a to, na czym stał jego świat, legło w gruzach wraz z odejściem żony…

Weronika, wtedy ledwie ośmioletnia, musiała zająć się młodszym rodzeństwem. Bo na każde pytanie ojciec (niezależnie od wszystkiego) odpowiadał:

Weź, Weronisia, zapytaj mamę. Ona by wiedziała najlepiej…

Weronika bała się tych słów. Wydawało się jej, że ojciec traci rozum, więc przestała go pytać o cokolwiek i sama zaczęła zajmować się dzieciakami.

Z Gośką jakoś sobie radziła, bo ta mając pięć lat była jeszcze ogarnięta, ale z dwuletnią Sylwią to już był inny poziom wyzwania.

Babcia, która przyjechała na pomoc, szybko się poddała. Po kilku tygodniach zrezygnowana oznajmiła:

Wybacz, zięciu, nie mogę. Wiek, zdrowie, a dzieci zbyt żywiołowe. Zabiorę Weronikę. A z młodszymi radź sobie jak potrafisz.

Weronika słuchała tego z rosnącą trwogą. Sylwia, próbując wsadzić śrubokręt do kontaktu, rozpłakała się i wpadła siostrze w ramiona.

Nie pójdę! Schowam się! Nie znajdzie mnie! Wiem, gdzie!

Na szczęście nikt jej nie szukał. Ojciec pokręcił głową, babcia wyjechała z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku.

A kilka miesięcy później, po raz pierwszy w domu pojawiła się Mariola.

Sylwia, chora już drugi dzień, Weronika odważyła się w końcu wejść do ojca i prosić, by wezwał lekarza.

Weronika, nie mam czasu! Coś ważnego się dzieje?

Przestała się bać. Drżenie w głosie wymusiło reakcję, drzwi się otworzyły, lekarz został wezwany. Uratowało ich, pojawiła się nowa siła Mariola.

Maria Petronela, z zawodu pediatra, przyjęła wezwanie, zastępując kogoś z rejonu. Przeklinała drogowców i błoto przy klatce, spytała: Sokołowscy?, zgarnęła odpowiedzi babć na ławce, wszystko wiedząc po trzech sekundach…

Weszła do mieszkania i od tej pory w życiu Weroniki pojawiła się opoka. Wiedziała, że przy tej kobiecie każda katastrofa jest do przejścia, a ona sama jest kimś ważnym.

W mig zdiagnozowała sytuację, zadzwoniła po karetkę, a tatę sióstr zrugała tak, że nie śmiał się postawić.

Bądź ojcem, do cholery! Dzieci nie mają już matki, a ty się jeszcze wycofujesz?! Sumienie masz?!

Krzyczała głośniej niż on. Tak zwracała się do ludzi. Po tym wszystkim Weronika odetchnęła nareszcie przestała być dorosłą dziewczynką, choć na chwilę.

Wkrótce pojawił się temat nowej opiekunki.

Mariolę przyjęto różnie.

Weronika była jej wdzięczna, bo przyniosła spokój i porządek. Pewnego dnia, posadziwszy wszystkie trzy przed sobą, powiedziała, że mają jedną mamę i tego tytułu nie zabiera, ale same mają nazywać ją Mariolą.

Gosia, najdelikatniej z sióstr związana z mamą, długo nie mogła się pogodzić. Zakrywała uszy, bucząc na jednej nucie: Chcę tylko mamę!.

Weronika wytrzymała ile mogła, ale gdy Sylwia zaczęła powtarzać za Gosią, w końcu pękła:

Gośka! Nie wiem, co z tobą zrobię! Jesteś egoistką! Mamy nie będzie już! Ja też ją kocham i tęsknię. Ale nie chcę być waszą matką nie umiem!

Mariola ogarnęła czwórkę, choć Gosia opierała się jej przytulaniu. Ale Sylwia zasnęła w ramionach nowej opiekunki, szlochając jeszcze przez sen. To był początek.

Zrozumienie przyszło później. Przeżyły różne wzloty i upadki. Mariola, która kochała dzieci, musiała się pogodzić, że przez zły zabieg własnych nie będzie miała. Jednak od tej pory była im matką w prawdziwym tego słowa znaczeniu.

Rok po ślubie ich ojciec zginął zagapił się i wpadł pod samochód…

Mariola po tej wiadomości zerwała się z pracy, bez płaszcza pobiegła do szkoły, gdzie były Weronika i Gosia.

Dziewczynki… Taty już nie ma. Ale macie mnie! Nigdy was nie zostawię! Jesteśmy razem!

To powtarzała potem, a dokumenty adopcyjne załatwiała jeszcze za życia męża, więc nie było problemów prawnych. Zostawiła przychodnię, zatrudniła się w dwóch prywatnych centrach medycznych. W końcu zaczęło jej ledwo wystarczać i zaczęła porządnie wychowywać swoje ptaszki.

A ptaszki były wyjątkowo żywe, z charakterem i ambitne. Każdy plan Mariola wspierała nawet te zaskakujące.

Aktorka? Dobra, zobaczymy! po czym już po dwóch dniach młoda Gosia szła na próbę do teatru dzięki znajomości Marioli z lekarzami.

Po dwóch latach Gosia zmieniła zdanie, a Mariola odetchnęła. Trudny zawód, trudna dziewczyna…

Sylwia! Jeśli musisz sobie złamać kark, to chociaż w pełnym rynsztunku!

I rzeczywiście kombinezon, nowa crossowa motorynka, nawet kosztem sprzedaży letniskowego domu. Potem Sylwia otrzymała garaż na swoją własną warsztatownię.

Niezwyczajna profesja? Cóż! Ważne, że szczęśliwa i zarabia! Standardy są dla tych, co je wymyślili mówiła Mariola przyjaciółkom.

Weronika najstarsza nie stwarzała problemów. Była rozsądna i poważna. A Mariola przytulała ją, zawsze szepcząc: Oddychaj, mała. Jestem!

Tak wychowała całą trójkę, patrzyła z dumą: założyły rodziny, urodziły dzieci… Czegóż chcieć więcej?

Jej życie płynęło spokojnie aż do telefonu sprzed trzech dni, kiedy dawno niesłyszany głos wykrzyknął jej imię i Mariola upuściła filiżankę herbaty. Usiadła w fotelu, prawie zsunęła się na podłogę, nie odpowiadała na pytania wnuczki:

Nastka, zadzwoń do mamy. Potrzebuję wsparcia! Już!

Weronika przyjechała po pół godziny.

Mariola, co się stało?!

Chyba oszalałam!

Nowość! rzuciła Weronika, zrzucając kurtkę, a w drzwiach ukazała się Sylwia. Znów wariujesz za kierownicą?

Spójrz na siebie! Sylwia zostawiła kask na posłaniu kota. Widzisz, co mi dzieci zrobili z kasku? Arcydzieło, co?

Fenomenalne! Ale co to jest?

Smok! oświadczyła dumnie Sylwia.

Typowa ty! Mariola wreszcie oderwała wzrok od sufitu. Dziewczyny! Mogę iść na randkę?

Gdzie?!

Patrząc na zaskoczone miny, Nastka uciekła do kuchni. Matematykę trzeba będzie dziś odpuścić…

Obrady trwały kilka dni. W weekend, gdy cała rodzina spotkała się u Weroniki, Mariola wyciągnęła się na kanapie:

Co mam wam opowiedzieć? On był moją pierwszą wielką miłością! Och, cóż to był za facet! Wysoki, włosy, a głos miał taki, że aż traciłam kontrolę!

Babciu, kochałaś go?

Do obłędu! wzdychała Mariola. Kochałam i cierpiałam!

Ale czemu aż tak?

Bo moja miłość była nie tylko nieodwzajemniona. Przyniosła mi same kłopoty. Zgubiłam się przez nią. O, jak ładnie to zabrzmiało!

Opowiadaj, babciu! No, proszę!

Ach, dziecko! To trzeba wyśpiewać, jak balladę! A dzisiaj coś mi głos nie staje, więc muszę opowiedzieć.

Mariola! prychając śmiechem, Sylwia zabrała kolejny garnek śliwek. Mniej patosu, więcej szczegółów!

Nie kpij, dziecko. Jakich romansów chciałabyś? Miałam szesnaście, on siedemnaście lat, a ta, przez którą się rozstaliśmy, właśnie osiemnaście.

Ona była starsza? jęknęła Nastka, a Sylwia spojrzała na nią ostrzega wciskając palec na usta.

Teraz to nic wielkiego. Ale wtedy to była przepaść! My w liceum, ona już studentka. Dobra rada: nigdy nie opowiadaj przyjaciółce, jaki twój chłopak jest wspaniały. Zawiść jest zgubna. Najpierw niewidoczna, potem zżera wszystko…

Tak było i ze mną. Wiedziałam, że oni się spotykają, gdy już byłam zakochana po uszy. Milczałam, cierpiałam, bałam się wyznać mu swoje uczucia.

Nie zostałaś Tatianą Łariną, babciu?

Nie mogłam. Wiedziałam, jak skończyłoby się dla mnie jej wyznanie. Przynajmniej mogłam być dumna, że milczałam z godnością On wyjechał, poszedł do marynarki, ja na medycynę. Przynajmniej marzenia się spełniły A wiesz, pisał do mnie! Najpierw odpisałam, że go kocham

Hurra! Nastka aż przewróciła się ze schodka.

Sylwia ją przytrzymała i spojrzała czujnie na Mariolę, bo z tonu jej głosu wyczuła coś trudnego do przełknięcia. Ból, którego nie da się zignorować.

I co dalej? Nastka ścisnęła dłonie, czekając. Mariola zamilkła.

Milczenie się przedłużało. Sylwia chciała kończyć wieczór, gdy Mariola nagle odezwała się cicho:

A w drugim liście odmówiłam…

Ale dlaczego?! wykrzyknęła Nastka.

Bo nie mogłam dać mu nic oprócz miłości. A facetowi czasem trzeba czegoś więcej.

Czego?

Dzieci, kochanie. Kontynuacji. A ja nie mogłam mu jej dać. Tak już życie ułożyło. A prawdziwa miłość patrzy na dobro tej drugiej osoby. Zawsze.

A to druga nauka na dziś: gdy znajdziesz kogoś, kto będzie myślał o tobie bardziej niż o sobie bierz za rękę, nie wahaj się ani chwili.

Nastka zamyśliła się, obracając w palcach śliwkę.

A potem? uniosła wzrok i zobaczyła łzy w oczach babci. Podbiegła, objęła ją.

Nie płacz! Nie opowiadaj już! Już rozumiem! Bo się rozpłaczesz, babciu, i makijaż poprawiać trzeba będzie!

I to prawda! odetchnęła Mariola i poszła się odświeżyć przed wielkim wyjściem. Takie okazje rzadko się zdarzają!

Siostry patrzyły na nią w milczeniu wiedziały, że to ważny dzień.

Sylwia wyniosła śliwki do domu, Weronika sprzątnęła stół i poleciała do kuchni, a Gosia zasnęła w hamaku z książką, zdziwiona panującą nad domem ciszą.

O, jak bardzo miała żałować tego, co sobie pomyślała!

Parę godzin później pod bramą zatrzymał się samochód i starszy, niewysoki pan w modnej kaszkietówce wyszedł, zerknął na karteczkę i zastukał.

Dobry wieczór, czy mogę rozmawiać z Marią Petronelą?

Weronika otworzyła drzwi, spojrzała pytająco, ale nie zamierzała go odprawiać do spotkania jeszcze czas, a może człowiek w potrzebie?

I dopiero kiedy się przedstawił, Weronika z trudem powstrzymała się od śmiechu wszak to był bohater opowieści Marioli.

Mieliście spotkać się w mieście?

Tak, ale zwolniłem się szybciej i nie chciałem dłużej czekać.

Zapraszam, już ją zawołam.

Weronika zamierzała wejść na werandę, ale zamarła, bo…

Na progu ukazała się Maria Petronela w pełnej krasie. Wszystkich zamurowało z wrażenia.

Wyjście na salony się odbyło…

Makijaż Marioli, wzbogacony staraniami wnuków zwłaszcza czarnymi eyelinerami bliźniaków, którymi zrobili jej kocie oko, sprawił, że Nastka westchnęła i poleciała po kolejną ścierkę, a pies Weroniki schował się pod stół, wyjąc z rozpaczy.

Fryzura była szalona welon spinek i kwiatków, wymyślony przez młodsze wnuczki, imponował nawet stylistom.

Boże! Mariola! wykrzyknęła Weronika, a zaraz potem już rechotała na całego.

Jej śmiech zamienił się w ryki, gdy gość, na chwilę osłupiały, zdjął kaszkiet i błysnął łysiną w promieniach słońca. Weronika padła na schody, a cała rodzina zanosiła się śmiechem.

Szu Szu Szuuuuuuuuur! (czyli włosy!)

Gość rozejrzał się, rozważył sytuację i sam wybuchnął śmiechem.

Tak, byłem kiedyś przystojny i bujnowłosy. Teraz już tylko wspomnienie! Mariolu, miło cię widzieć!

Maria Petronela, już dobudzona, spojrzała na Nastkę, która wpatrywała się w nią z szacunkiem i przerażeniem, i popędziła do domu. Najpierw rozległ się dziwny jęk, potem śmiech tak głośny, że Sylwia krzyknęła:

Pierwsza! i pognała do łazienki.

Gdy kurz opadł, Mariola na ile mogła zmyła efekty charakteryzacji i własnych przejęć, a cała rodzina rozsiadła się na werandzie. Ten wieczór był początkiem nowego rozdziału.

Kolejna kartka została przewrócona.

Siostry Sokołowskie, nie ustalając tego, jednomyślnie uznały: dobrych ludzi nigdy za wiele.

I jeśli ten człowiek, który miał się nieco nijak do wyobrażeń Marioli, przyjechał sam i nie uciekł nawet po tym, co zobaczył, więcej, z humorem wszystko przyjął i śmiał się razem z rodziną, to może naprawdę jest godzien powierzyć w ręce tego, kto stał się centrum całego życia rodziny?

Czas pokaże. Najważniejsze dać mu czas, bo tego wyraźnie potrzebuje. A siostry to widziały wyraźnie: w jego oczach i, co najważniejsze, w oczach Marioli, które teraz, głębokie jak jezioro, drżały z emocji.

Weronika, stawiając przed nią kubek herbaty, objęła ją słabo za ramiona i szepnęła:

Co ty się boisz? Jesteśmy z tobą! Idź śmiało!