Wielki przekręt

Wielki rozwód

Akurat cztery lata wytrzymało małżeństwo Pieczarków. Choć starali się jak mogli odgrywać wieczną miłość, nie zakorzenili się na zagonku rodzinnego szczęścia. Na horyzoncie majaczył rozwód.

I co, tak po prostu się rozwiedziecie i tyle? spytała przyjaciółka Olgi Pieczarek, gdy ta zaprosiła ją na zapijanie stresu okrągłymi włoskimi kanapkami.

Tak. Co nam innego zostało? Omówiliśmy to już. Tak będzie lepiej dla nas obojga

Nie, nie o sam rozwód mi chodzi tylko o wydarzenie! Trzeba jakoś po ludzku poświętować. Postawić grubą kreskę, że tak powiem.

Po prostu ostatnio się denerwuję, nie trzeba od razu naciskać na bolesne sprawy, obraziła się Olga, popijając pizzę hawajską pizzą z owocami morza.

Ale kochana, nie o tobie myślę, tylko o twoim rozwodzie! Wesele mieliście wystawne, do dziś spłacam kawałek waszego tortu. To czemu teraz nie rozwieść się z rozmachem? Restauracja, kolumna samochodów, wodzirej, uroczyste palenie mostu! Ja bym się pobawiła…

Tak można?

Tak trzeba!

Nie mam za bardzo pieniędzy. Teraz przecież trzeba będzie dzielić majątek, rozrywać poszewki oraz pościel na pół…

Mam znajomą, która wszystko załatwi za worek ziemniaków. Resztę odzyskasz z prezentów. Pomyślmy lepiej o wieczorze panieńskim musi być jak najbardziej swojski i moralny, żebyś godnie pożegnała się z życiem rodzinnym.

Czyli jak zwykle umówimy się ze znajomymi, a potem nikt nigdzie nie pójdzie, bo każda ma męża i dzieci?

Idealny wariant!

Następnego dnia Olga wraz z przyjaciółką zjawiły się w biurze organizatorki, która zwała się Jagoda. Jagoda przyjęła je, dziwnym trafem, przy kasie naleśnikarni w centrum handlowym, skąd jednocześnie wydawała zamówienia.

Pomożesz? spytała przyjaciółka Olgi, nakreślając sprawę.

Żaden problem! Już to widzę zamyśliła się Jagoda, przewracając oczami: Panna młoda piękna, w czarnej żałobnej sukni, przysięga, że już nigdy więcej i nikomu. Pan młody w tych swoich kompromitujących dresach, które wreszcie może nosić całodobowo, mówi sakramentalne nie. Potem wszyscy idą do lombardu i uroczyście oddają obrączki. Goście skandują: Słodko!, Półsłodko!… Jeszcze pomyślę, dokończyła Jagoda, po czym, tak głośno, że aż zadzwoniło im w uszach, wykrzyknęła: Zamówienie sześćdziesiąt cztery gotowe!

Mąż Olgi, ku zaskoczeniu, był zachwycony pomysłem, lecz rodzice byli przeciwni.

To wasze hipsterskie wymysły. My po prostu po cichu się rozwodziliśmy i nie rozmawialiśmy do końca życia, narzekały oba zwaśnione rody. Na rozwód grosza nie damy.

Tydzień później wszystko było gotowe. Zgodnie ze scenariuszem Jagody uroczystość zaczynała się wykupem. Pan młody musiał opuścić mieszkanie, przechodząc przez szereg prób: konkursy, śpiewy, a wszyscy mu podpowiadali albo dawali pieniężny wykup, byleby szybciej sobie poszedł, bez sentymentów. Jako że pięter było dwanaście, Damianowi pozwolono użyć windy. Tam też upchnięto resztę jego rzeczy i świadka.

Dzięki kuzynowi Jagody majorowi straży miejskiej na imprezę zaproszono fotografa policyjnego, który skrupulatnie dokumentował każdy detal. Po tym rozwodzie dziewięć osób znalazło się na liście podejrzanych.

Teraz do Urzędu Stanu Cywilnego! dumnie oznajmiła Jagoda, gdy wszyscy zeszli na dół.

Nowy zwyczaj nakazywał, by Pieczarkowie siedli razem do auta, by zaraz po rozwodzie rozjechać się w różne strony, a reszcie świętujących rozdano bilety ZTM, drobne na przejazd i samochód fotografa, gdzie po drodze odbywały się konkursy: pobieranie odcisków palców i żartobliwe przesłuchania. Do pałacu ślubów wchodzono, śpiewając przebój Dżemu W życiu piękne są tylko chwile.

Gdy już pieczątki zostały postawione i komórka społeczna zamknięta, tłum wysypał się na zewnątrz. Jagoda wyciągnęła wielką klatkę i zaproponowała złapanie kilku gołębi. Ludzie śpiewali, bawili się, ciesząc z nowo-rozwiedzionych. Mężczyźni szczerze gratulowali byłemu mężowi i z zazdrością życzyli długich lat osobno. Ich żony natychmiast urządzały im publiczne awantury, potem łapały bukiet złożony z rachunków za czynsz.

Ale zabawa! Chyba długo na tę zaręczynę czekali, zauważył ktoś z innego wesela.

Nie, słyszałem, że się rozwodzą, wyjaśniono mu.

Napatrzywszy się na szczęśliwych Pieczarków, wiele par wzięło dziś pauzę, przekładając własne uroczystości.

Po przecięciu kłódki na moście i zostawieniu obrączek w lombardzie, by opłacić połowę kosztów, wszyscy powędrowali do restauracji. Czekała tam już zaprzyjaźniona od lat orkiestra żałobna, lunch biznesowy i naleśniki z miodem. Sponsorem imprezy była Naleśnikarnia nr 8, w której Jagoda pracowała jako kasjerka. Tort oczywiście też był naleśnikowy.

To chyba stypa… westchnęła Olga, patrząc na panującą atmosferę.

Przecież właśnie dzisiaj żegnamy rodzinne szczęście na zawsze, zauważyła kasjerka-wodzirejka i zaproponowała już nie tak młodym ostatni taniec.

Rozbrzmiał Chopin.

W sumie, wyszło nieźle, powiedziała Olga do Damiana, gdy wirowali na środku sali.

Zgadzam się, skinął. Pierwszy raz widzę, by nasi rodzice tak dobrze się dogadywali.

Zrobili kółko wokół sali i Olga zobaczyła, że jej ojciec i ojciec byłego męża przytulają się jak najlepsi przyjaciele, coś podśpiewują i płaczą ze wzruszenia, choć od zawsze byli śmiertelnymi wrogami.

Stół uginał się od prezentów: komplety pościeli jednoosobowej, bilety na koncerty, hantle, naczynia dla jednej osoby, vouchery na jogę, na siłownię, na striptease… Na koniec wręczono rozwiedzionym klucze do innych pokoi hotelowych w różnych częściach miasta, kupony rabatowe do Naleśnikarni nr 8 i voucher na dwa przejazdy radiowozem policyjnym.

Był jeszcze pokaz sztucznych ogni i promocja na tort. Zadowoleni uczestnicy rozjechali się do własnych żon, mężów i dzieci, a Pieczarkowie poszli każdy w swoją stronę.

Po trzech tygodniach album był gotowy. Damian akurat wpadł do Olgi po swoje cążki do paznokci.

Ładnie wyszło, powiedziała Olga, kartkując z byłym mężem czarno-białe zdjęcia szczęśliwych twarzy i rozmaitych fotodowodów.

Całkiem, przyznał. Będziesz zmieniać nazwisko?

Nie. Już się przyzwyczaiłam. A Grzyb nie brzmi wcale lepiej.

Prawda, uśmiechnął się Damian. No to idę…

Czekaj!

Damian spojrzał pytająco na Olgę.

Może pójdziemy razem na naleśniki? Nasze kupony zaraz tracą ważność, szkoda by było…

Szkoda, przyznał Damian. Wiesz, naleśnik to symbol odnowy. Może to nasza szansa. Czyli co, randka?

Myślisz… zawahała się myślisz, że nie będzie to błędem po tak hucznym rozwodzie? Słyszałam, że był o nas nawet reportaż w telewizji…

Nie wiem, ale kto nas osądzi? Jesteśmy wolni, możemy być z kim chcemy i kiedy chcemy. A, za tydzień rozwodzą się świadek z druhną. Zaprosili nas. Idziemy razem?

Pomyślę uśmiechnęła się Olga. Akurat mam od nich komplet pościeli, będzie co podarować.