Weronika wciąż nie mogła odnaleźć swojego szczęścia. Już niedługo kończy czterdziestkę, a wciąż jest sama. Przecież los obdarzył ją wszystkim: i urodą, i inteligencją. Ma dobrą pracę i wysoką pensję, a kobiecego szczęścia wciąż brak.

Weronika od dawna nie mogła znaleźć swojego szczęścia. Już niedługo będzie miała czterdzieści lat, a wciąż była samotna. Bo przecież miała wszystko, co człowiekowi potrzeba: była i mądra, i piękna. Miała dobrą pracę, porządną pensję, ale kobiecego szczęścia brakowało.

Jej rodzice Anna Florczak i Janusz Mazur bardzo się o córkę martwili. Wspierali ją głównie na duchu. Finansowo często to ona była w stanie pomóc im, choć rodzice zawsze odmawiali.

Zostań z nami, córeczko! Mamy tyle miejsca w mieszkaniu! Pieniądze kiedyś ci się przydadzą, jak znajdziesz swoje szczęście! powtarzała Anna Florczak, a Janusz Mazur jej przytakiwał.

Codziennie smutno im było żal Niki, kiedy wracała zmęczona z pracy do domu.

Kto cię, biedna, poza nami jeszcze pożałuje? wzdychała mama.

Jak nas zabraknie, trudno ci będzie! Nawet się komu nie poskarżysz! Córeczko, czas ci szukać własnego szczęścia! dodawał ojciec.

Siadali we trójkę przed telewizorem i tak, rok za rokiem, dzień za dniem, życie upływało na poszukiwaniach szczęścia przed ekranem. Nudno aż ziewać się chciało!

Najbardziej ubodło Weronikę, kiedy tata powtarzał: Jak nas już nie będzie. Urodziła się przecież Annę Florczak i Januszowi Mazurowi, gdy oboje mieli zaledwie po 19 lat i byli młodzi, zakochani po uszy. Trochę za wcześnie na takie rozmowy!

Jeszcze na studiach Nika poznała chłopaka Waldka. Był postawny, ale nieco niezdarny i zabawny. Gdzie nie przyszedł, tam coś przewrócił albo zbił.

Anna Florczak żartowała z niego, nazywając go Waldek-talerz na szkle lub chodząca katastrofa. Janusz Mazur udawał, że Waldek potyka się o własne nogi i łapie to, co leci.

Córeczko, to życiowy nieudacznik! Czego się nie dotknie, to popsuje! To nie twoje szczęście! delikatnie odwodzili Weronikę od chłopaka.

I jak to z czasem bywa, Weronika zaczęła patrzeć na Waldka ich oczami i rzeczywiście uznała, że jest nieudacznikiem.

A jednak rodzice się wtedy mylili Waldek skończył studia, otworzył własną kancelarię prawną, ożenił się z dziewczyną, którą urzekła jego niezdarność. Potrzebował tylko swojej przestrzeni zamieszkał z żoną poza miastem, w swoim domu.

Weronikowe szczęście gdzieś jeszcze krąży, trzeba szukać dalej! pocieszali siebie i córkę Anna Florczak i Janusz Mazur.

Rodzinę mieli jednak dobrą, zżytą. Kilka miesięcy temu nawet wyjechali razem na urlop do Tajlandii. Po powrocie wieczorami przeglądali zdjęcia: jak się opalali, co jedli, pili Piękne wspomnienia!

Tam Weronika poznała mężczyznę o imieniu Roman, był Białorusinem. I tego kandydata rodzice natychmiast obśmiali:

No proszę, nagle mamy romans z Romanem z Białorusi! dowcipkowała Anna Florczak.

Janusz Mazur wsadził poduszkę pod koszulę i udawał, że jest taki przy kości jak Roman.

Weronice było przykro za chłopaka, bo nie był gruby, tylko postawny. Poza tym ciekawie opowiadał o gwiazdach i wieczorami na plaży pokazywał jej niebo. Przekornie zostawiła mu swój numer telefonu.

Kiedy jednak po powrocie cała rodzina dowiedziała się, że Weronika i Roman wciąż ze sobą rozmawiają, matka westchnęła:

Wakacyjne romanse są bez przyszłości! Zawsze kończą się rozczarowaniem!

Nie ważne, że ani Weronika, ani Roman nie mieli rodzin. Liczyło się tylko to, że to wakacyjny romans. I to droga donikąd.

Szukaj dalej swojego szczęścia, kochanie! Zawsze możesz liczyć na naszą pomoc! zapewniał Janusz Mazur.

Latem cała trójka wyjeżdżała razem na działkę. Rzeka, natura, herbatka w ogrodzie pod jabłonią, grill pod altaną. Wszystko własne, ogródkowe. Odwiedzały ich zaprzyjaźnione sąsiadki. Pewnego dnia do sąsiadów przyjechał syn z pięcioletnim synkiem Szymonem. Syn sąsiadów miał na imię Piotr, a chłopczyk Antek. Obaj jasnowłosi, niebieskoocy i piegowaci, z odstającymi uszami.

Sąsiedzi opowiedzieli potem, że żona Piotra zostawiła go dla jakiegoś biznesmena. Chłopiec nie był mu potrzebny za bardzo przypominał ojca. Gdyby miał twarz jak matka, może byłoby inaczej, ale małego takiego biznesmen pod swoim dachem nie chciał.

I tak Piotr został z małym synkiem na ręku. A Weronika od razu ich polubiła. Było w nich coś ludzkiego i wzruszającego. Od razu zaiskrzyło między nią i Piotrem, a Antek tulił się do niej całą duszą.

Znów matka komentowała złośliwie:

Całą naszą marchewkę wyjadł, a jedną zostawił! Córuś, pewnie jego rodzice specjalnie go przywołali, żeby cię poznał! Po co ci facet z dzieckiem?

Nieudacznik! Dobra żona nie zostawi męża z dzieckiem! mówił ojciec.

Po raz pierwszy Weronika sprzeciwiła się ojcu:

Tato, ale właśnie o to chodzi, że ona wiedziała, że na niego można liczyć! Wiedziała, że nie znajdzie się w rynsztoku, że wychowa dziecko!

Nie twoje to szczęście, Weronika. Szukaj swojego! My chcemy własnych wnucząt, nie cudzych, żeby móc chwycić małe rączki, słyszeć drobne stópki w domu

Rodzice nagle zamknęli się w sobie, ograniczyli kontakty z sąsiadami. Przez nich rodzice Piotra dowiedzieli się o sobie wielu przykrych rzeczy. Sąsiedzkie spotkania zaraz się urwały.

Janusz Mazur i Anna Florczak dalej siedzieli w altance przy herbacie, narzekając, że Pan Bóg nie chce zesłać Weronice szczęścia. Tak minęło lato pełne smutków.

Weronika pokochała Piotra i Antka całym sercem, ale kochała też rodziców. Nie chciała ich ranić. Nawet czuła się winna, że zakochała się nie w tym, kogo wyobrażali sobie mama z tatą. Przenieśli się do miasta, do rodzinnego mieszkania.

Rodzice też bardzo ją kochali, dlatego jesienią o Piotrze i Antku nie wspominali ani żartem, ani serio.

Pewnego dnia Weronika zobaczyła na ulicy małego, rudego kotka. Schował się przed deszczem pod samochodem i żałośnie miauczał. Był malutki, mokry i zupełnie samotny. Przypominał jej Antka. Siedział pod kołem, które w każdej chwili mogło ruszyć i skończyć jego życie.

Weronika zareagowała instynktownie. Wyciągnęła do niego ręce, wzięła na ręce i schowała pod kurtkę. Nie ważne, że był brudny i mokry, chciała go tylko ogrzać własnym ciepłem.

Przyniosła kotka do domu, wysuszyła, nalała do miski mleka. Usiadła na podłodze w kuchni i patrzyła, jak kotek łapczywie pije mleko, aż śmiesznie poruszał różowym języczkiem, jakby w nim był motorek.

Ale się biedak zgłodniał! pomyślała Weronika.

W drzwiach pojawił się Janusz Mazur z gazetą w ręku, zaraz za nim Anna Florczak. Oboje przyglądali się niespodziewanemu gościowi bez cienia współczucia raczej zdezorientowani i źli:

Co z nim teraz zrobić? zapytała matka.

Mały zwierzak w końcu się najadł, ziewnął z zadowoleniem i zrobił kałużę na podłodze.

Nim Weronika sięgnęła po papierowy ręcznik, rozległ się krzyk matki:

Wynieś to straszydło! Za chwilę cały dom zasmrodzi, meble podrapie, tapety porwie! Janek, powiedz coś jej! Nasz dom to nie schronisko dla kocurów!

Weźmiemy i będziemy śmierdzieć kotem! Przyzwoici ludzie nas będą omijali z daleka! dodał ojciec.

Mamo, tato, jest malutki! Kupimy mu drapak, nauczymy korzystać z kuwety! Zobaczcie, jaki jest śliczny! tłumaczyła Weronika, nie rozumiejąc, w czym im przeszkadza kociak. Nikt w rodzinie nie miał alergii, mieszkanie było ogromne.

Nie i nie! Nie chcemy tego! piekliła się mama.

Słuchaj, córko! Wiem, że się zlitowałaś. Zawieź go do schroniska. Biorą bezdomne zwierzęta! Jak nie przyjmą postrasz, że napiszesz do gazety! krzyczał Janusz Mazur.

Weronika bez słowa zabrała kota, wcisnęła pod kurtkę i wyszła trzaskając drzwiami.

Zabolało ją jak to się stało, że mając prawie czterdzieści lat nie miała nic własnego ani dzieci, ani męża, ani nawet swojego kąta. W tym wieku nie mogła nawet mieć kota! Było jej żal siebie.

Zamiast do schroniska poszła do pierwszego napotkanego biura nieruchomości. Szybko znalazła kawalerkę z adnotacją: można ze zwierzętami.

Po raz pierwszy w życiu poczuła się u siebie. Od razu kupiła kota wszystkie potrzebne rzeczy. Weterynarz orzekł, że to dziewczynka, ma około dwa miesiące. Weronika nazwała ją Pralinka.

Poczuła się od razu choćby trochę szczęśliwsza. Na widok Pralinki przypominała jej się buzia Antka i jego tata Piotr.

Pewnego dnia zadzwonił telefon. Weronika zupełnie się nie spodziewała tego telefonu rodzice przecież byli mocno pokłóceni z sąsiadami z działki! A jednak Piotr zadzwonił. Po prostu powiedział:

Cześć! Jak się masz? Antek chce ci coś powiedzieć!

Weronika uśmiechnęła się, przypomniały jej się od razu jego piegi i ciekawe oczy.

Nika! Tęsknimy za tobą! Przyjedź do nas! Czekamy! odezwał się w słuchawce dziecięcy głos.

Przyjadę! Ale nie sama, mogę przywieźć kotka?

W tle rozległ się wesoły głos Piotra:

Bierz nawet cały cyrk! Podaj adres, zaraz po ciebie przyjeżdżamy!

Tak Weronika znalazła swoje szczęście. Wbrew wszystkim była szczęśliwa z Piotrem, Antkiem i Pralinką. Wkrótce Antek będzie miał braciszka. Albo siostrzyczkę jaka to różnica!

A o rodzicach Weronika nie zapomniała. Przecież kochała ich równie mocno jak wcześniej. Dalej zostali jej rodzicami.

Często do nich dzwoni, żeby powiedzieć, że u niej wszystko dobrze i że wreszcie odnalazła swoje miejsce na świecie.

To nie do końca takie szczęście, jakiego oni sobie życzyli. Ale to jej szczęście.

Może kiedyś Janusz Mazur i Anna Florczak zrozumieją to i pogodzą się z losem córki. I przestaną przez telefon krzyczeć: Wróć do domu, natychmiast!

Wtedy będą mogli usłyszeć stukot malutkich stópek po mieszkaniu i potrzymać w dłoni drobne dziecięce rączki.

Teraz wiem, że szczęście nie zawsze wygląda tak, jak oczekują tego inni, nawet najbliżsi. Szczęście trzeba znaleźć po swojemu i odważyć się po nie sięgnąć nawet, jeśli wymaga to przeciwstawienia się tym, których się najbardziej kocha.