Wczoraj mój chłopak powiedział mi:

Wczoraj mój chłopak powiedział do mnie:

W sobotę chłopaki się zbierają. Dasz radę pojechać do rodziców?

Zamarłam z kubkiem w dłoni:

Paweł, znowu?

No tak. Raz w miesiącu mamy spotkanie, przecież wiesz odpowiedział.

No, wiedziałam. Raz w miesiącu jego koledzy przychodzą do nas na planszówki i za każdym razem prosi mnie, żebym na noc zostawiła nasze wspólne mieszkanie. Mieszkamy razem już dwa lata. Mam trzydzieści jeden lat, on trzydzieści cztery. Jego kumple są w podobnym wieku, wszyscy mają żony albo dziewczyny. Ale jakoś tylko ja muszę wychodzić, kiedy oni się spotykają.

Jadę więc do babci, rodziców albo do którejś z koleżanek jak dziecko, które wysyła się na noc w gości, bo dorośli chcą się zabawić. To poniżające.

Pierwszy dzień bez kobiet

Półtora roku temu się zaczęło. Właśnie wprowadziliśmy się razem.

Paweł powiedział:

W sobotę przyjdą koledzy, pogramy w planszówki. Mogłabyś gdzieś wyjść?

Zdziwiłam się:

Ale po co? Przecież to nasze mieszkanie.

Mamy taki dzień bez kobiet. Po prostu męska impreza, żeby nikt nie przeszkadzał.

A inne dziewczyny też wychodzą?

Nie, ale oni żyją osobno, a my razem będzie ci niewygodnie.

Pomyślałam: No dobra, niech chociaż jeden raz odpoczną. Pojechałam do przyjaciółki.

Paweł wrócił zadowolony:

Dzięki, że wyjechałaś. Fajnie spędziliśmy czas.

Miesiąc później znowu:

W sobotę chłopaki wpadają. Dasz radę do rodziców?

Pojechałam do rodziców.

Miesiąc później do babci.

Za kolejnym razem znowu do przyjaciółki.

I tak już półtora roku: raz w miesiącu zostawiam swój dom dla dnia bez kobiet.

Co mnie zabolało

Niedawno dowiedziałam się od innych dziewczyn, że one nie muszą wychodzić ze swojego mieszkania, gdy ich faceci grają w planszówki z kumplami.

Zapytałam jedną z nich, Kasię dziewczynę Michała, kolegi Pawła:

Kasia, a ty wychodzisz gdzieś, jak chłopaki grają w planszówki?

Zdziwiła się i odpowiedziała:

Nigdzie. Jestem w domu, robię swoje, a oni siedzą w drugim pokoju.

A nie proszą cię, żebyś poszła?

Po co? To też mój dom.

Porozmawiałam z jeszcze dwiema dziewczynami. Żadna nie wychodzi ze swojego mieszkania, kiedy ich partner ma gości. Tylko ja.

Zapytałam Pawła:

Czemu inni zostają, a ty mnie za każdym razem wypraszasz z mieszkania?

Zamyślił się i rzekł:

Wiesz oni mają po dwa czy trzy pokoje, dziewczyna siedzi w jednym, my w drugim. U nas jest kawalerka, będzie ci niewygodnie.

Ale mi jest wygodnie. Mogę w słuchawkach poczytać książkę.

Nie, lepiej pojedź. Wszyscy będą mieć więcej luzu.

Wszyscy. Nie ja. Im lepiej bez mojego udziału.

Co mnie upokarza: opuszczanie własnego domu

Za każdym razem, gdy pakuję się na noc, czuję się jak intruzka we własnym mieszkaniu. Płacę pół czynszu, to mój dom, a raz w miesiącu trzeba się usunąć dla jakiejś męskiej akcji.

Jadę do babci z torbą, a ona pyta:

Znów się pokłóciliście?

Nie, babciu. Paweł ma spotkanie z kolegami.

A ty czemu nie w domu?

Wstyd mi tłumaczyć, że mój chłopak mnie wyprasza dla wygody.

Jadę do rodziców. Mama patrzy zdziwiona:

Przecież byłaś u nas wczoraj. I znowu przyjeżdżasz?

U Pawła dzień bez kobiet odpowiadam.

Mama milknie, ale w oczach ma wyraźny osąd.

Co mnie rani: podwójne standardy

Paweł powtarza, że jestem niekłopotliwa. Że jemu się trafiła, bo inne dziewczyny wymagają restauracji, prezentów, wyjazdów za granicę.

Inne pary chodzą do restauracji dwa razy w tygodniu mówi. A ty nic nie wymagasz, pełne zrozumienie.

Tak, nie wymagam. Raz w miesiącu idziemy na kawę do kawiarni. Przez dwa lata nie byliśmy ani razu razem na wakacjach.

Inne pary co pół roku gdzieś wyjeżdżają ciągnie. A ty nie marudzisz. Super jesteś.

Nie marudzę bo wiem, że nie ma pieniędzy, choć zarabia nieźle.

Ale kiedy proszę, żeby chociaż raz w miesiącu zostać w mieszkaniu to już jestem wymagająca.

Przecież możesz raz w miesiącu wyjechać stwierdza. To nie takie trudne.

Nie takie trudne: spakować się, zostawić swój dom, nocować u rodziny, bo jemu trzeba dzień bez kobiet.

Nie proszę o restauracje ani wyjazdy. Ale zostać u siebie to dla niego już za dużo.

Co mówi jego mama: głos rozsądku

Ostatnio jego mama dowiedziała się o tym wszystkim i powiedziała:

A dlaczego ty wyjeżdżasz? Przecież to też twój dom. Zostań, poznaj kolegów Pawła.

Tłumaczę:

Oni mają taki męski wieczór, ja bym się czuła nieswojo.

Pokręciła głową:

Jesteś jego dziewczyną. Powinnaś być częścią tego świata, tej ekipy. Jeżeli on cię przed nimi ukrywa to coś tu nie gra.

Ma rację. Jesteśmy razem dwa lata, a ja prawie nie znam jego znajomych. Mijam ich tylko w drzwiach, kiedy wychodzę.

Ale sama przyznam boję się nowych ludzi. Wstydzę się. Łatwiej wyjechać, niż siedzieć razem. Może boję się, że pomyślą: Czemu ona wychodzi? Paweł ją wygania?

Co się jeszcze dowiedziałam? Jego nikt nie zaprasza

Jakiś czas temu odkryłam kolejną rzecz. Jeśli Paweł odmówi wspólnego wyjścia bo ma pracę czy jest chory koledzy i tak się spotykają beze niego, i w ogóle go nie zapraszają.

Czemu poszli beze mnie? pyta.

Odmówiłem, to się spotkali.

Ale ciebie nie zaprosili?

No nie. Może zapomnieli.

Może zapomnieli. Albo nie chcieli z nim być.

Jeszcze jedna rzecz: u trzech już były wesela. Pawła nie zaprosili na żadne.

Czemu nie zostałęś zaproszony na wesele Michała? pytam.

Nie wiem. Może mieli ograniczony budżet.

Ograniczony? Czy po prostu nie jest im tak bliski, jak sądzi?

On ich zaprasza co miesiąc, wyprasza mnie z domu dla nich, a oni nawet go na wesele nie zawołali.

Co zrozumiałam: boję się wymagać

Cały ostatni tydzień myślę czemu ja nie chcę restauracji, wakacji, dlaczego godzę się co miesiąc opuszczać mieszkanie?

Bo się boję. Boję się, że jak zacznę czegoś chcieć, to on odejdzie.

Paweł non stop powtarza, że jestem bezproblemowa, a ja nie chcę zepsuć tego wizerunku. Boję się być wymagającą zołzą.

Dlatego wyjeżdżam. Żeby jemu było wygodnie. Żeby go nie stracić.

Ale coraz częściej widzę, że najbardziej tracę siebie.

Gdzie jestem teraz: wybór

W sobotę znowu dzień bez kobiet. Już zagaił:

Pojedziesz do rodziców?

Milczę. Myślę: jechać czy zostać?

Jak pojadę to wszystko po staremu. Znów ustąpię, znów pokażę, że moje granice nie są ważne.

Jak zostanę będzie kłótnia. Usłyszę: Psujesz wieczór, zrobiłaś się wymagająca.

I sama nie wiem, co gorsze: wyjechać czy zostać i czuć się winna.

Ale jedno wiem na pewno: tak dalej być nie może.

Kobiety, czy któraś z was była proszona, żeby opuścić dom, gdy facet zaprasza kolegów? Jak reagowałyście?

Panowie, naprawdę trzeba robić dni bez kobiet i wyganiać partnerki z ich własnego mieszkania?

Dziewczyny, czy też słyszycie, że jesteście bezproblemowe dokąd to prowadzi?

Panowie, jeśli wasi koledzy nie zapraszają was nawet na wesele, a wy ich do siebie zapraszacie co miesiąc czy to jeszcze prawdziwa przyjaźń?