Wczoraj mój chłopak powiedział mi:

Słuchaj, muszę się z Tobą podzielić czymś, co ostatnio mnie gryzie.

Wczoraj mój chłopak powiedział mi:

W sobotę chłopaki się spotykają. Dasz radę pojechać do swoich rodziców?

Zamarłam z kubkiem herbaty w dłoni:

Tomek, znowu?

No tak. Raz w miesiącu mamy takie spotkania, przecież wiesz odpowiedział.

Wiedziałam. Raz w miesiącu jego koledzy wpadają do nas na planszówki i za każdym razem prosi mnie, żebym na noc opuściła nasze wspólne mieszkanie. Mieszkamy razem już dwa lata. Ja mam trzydzieści jeden lat, on trzydzieści cztery. Wszyscy jego znajomi są w podobnym wieku, mają żony albo dziewczyny. Ale tylko ja muszę się wynosić, gdy oni się zbierają.

I co miesiąc jadę do babci, do rodziców, albo śpię u przyjaciółki jak jakaś nastolatka, którą wysyła się na noc do kogoś, gdy dorośli się bawią. To jest takie upokarzające.

Pierwszy dzień bez kobiet

To zaczęło się półtora roku temu, świeżo po tym, jak zamieszkaliśmy razem.

Tomek wtedy powiedział:

W sobotę wpadną chłopaki, pogramy w planszówki. Mogłabyś gdzieś się ulotnić?

Zdziwiłam się:

Ale po co? Przecież to też moje mieszkanie.

Bo robimy taki dzień bez kobiet. Męski wieczór, żeby nikt nie przeszkadzał.

A inne dziewczyny też wychodzą?

Nie, ale one mieszkają osobno. Ty mieszkasz ze mną, więc może być ci głupio.

Pomyślałam: Niech już się facet pierwszy raz wyluzuje z kolegami. I pojechałam do kumpeli.

Tomek wrócił szczęśliwy:

Dzięki, że pojechałaś. Fajnie było.

Za miesiąc znowu:

W sobotę chłopaki wpadają. Mogłabyś u rodziców przenocować?

Znów pojechałam do rodziców.

Miesiąc później do babci.

Jeszcze kolejny znowu do przyjaciółki.

I tak już półtora roku. Raz w miesiącu muszę opuszczać własny dom dla dnia bez kobiet.

Co mnie boli

Ostatnio dowiedziałam się, że inne dziewczyny nie wychodzą z domów, gdy ich faceci mają takie spotkania.

Zapytałam jednej, Justyny, dziewczyny Piotrka, kolegi Tomka:

Justyna, Ty też wychodzisz, kiedy chłopaki siedzą u Piotrka?

Popatrzyła na mnie zdziwiona:

Nie, zostaję w domu. Robię swoje, a oni siedzą sobie w salonie.

A nikt Cię nie prosi, byś wyszła?

Po co? To też mój dom.

Zagadałam jeszcze dwie znajome. Żadna nie wychodzi z domu w takie dni. Tylko ja.

Zadałam Tomkowi pytanie:

Dlaczego inne zostają, a Ty mnie zawsze prosisz, żebym się wyniosła?

Zastanowił się i mówi:

No oni mają większe mieszkania, dwie-trzy pokoje. Ich dziewczyny siedzą w jednym, a oni w drugim. My mamy kawalerkę, będzie Ci niewygodnie.

Dla mnie jest okej. Mogę założyć słuchawki i poczytać książkę.

Nie, lepiej jak wyjedziesz. Tak wszystkim będzie wygodniej.

Wszystkim. Tylko nie mi. Im lepiej, gdy mnie nie ma.

Co mnie upokarza: muszę wychodzić ze swojego domu

Za każdym razem, gdy pakuję torbę na noc, czuję się jak intruzka we własnym mieszkaniu. Płacę połowę czynszu w złotych, to również mój dom, a co miesiąc muszę go opuścić dla męskiej ekipy.

Jadę do babci z walizką i ona pyta:

Znowu się pokłóciliście?

Nie, Babciu. Tomek zaprosił kolegów.

A dlaczego nie jesteś w domu?

Wstyd mi tłumaczyć, że chłopak woli, żebym wyszła, bo tak jest mu wygodniej.

Jadę do rodziców. Mama się dziwi:

Przecież byłaś wczoraj. Znowu przyjechałaś?

Tomek ma dzień bez kobiet, odpowiadam.

Mama tylko patrzy wymownym wzrokiem, nawet nic nie mówi.

Co boli najbardziej: podwójne standardy

Tomek mówi, że jestem niewymagająca, i że miał szczęście, bo inne dziewczyny wymagają restauracji, prezentów, czy wyjazdów za granicę.

Inni chodzą do knajp przynajmniej dwa razy w tygodniu, mówi. A Ty nie marudzisz, jesteś wyrozumiała.

Tak, nie wymagam. Raz w miesiącu zjemy razem pizzę na mieście. Przez dwa lata ani razu nie byliśmy razem na urlopie.

Inni latają co pół roku na wakacje, dodaje. Ty się nie użalasz. Brawo!

Tak, nie narzekam, wiem, że kasy nie mamy, chociaż Tomek całkiem dobrze zarabia.

Ale kiedy proszę, żeby przynajmniej raz na miesiąc pozwolił mi zostać w mieszkaniu, wtedy nagle jestem wymagająca.

Przecież możesz raz w miesiącu gdzieś pojechać, mówi. Przecież to nie jest wielka sprawa.

Niby nie. Wystarczy spakować rzeczy, wyjść z własnego mieszkania i spać u rodziny, bo on ma ochotę na dzień bez kobiet.

Nie błagam o restauracje ani wyjazdy. Ale być u siebie to już za dużo.

Co mówi jego mama: głos rozsądku

Ostatnio dowiedziała się o wszystkim jego mama i powiedziała:

Czemu wyjeżdżasz? To też Twój dom. Zostań, poznaj kolegów Tomka.

Tłumaczyłam:

Oni mają dzień bez kobiet. To pewnie będzie dziwnie.

Pokręciła głową:

Przecież jesteś jego dziewczyną. Powinnaś być częścią jego życia i towarzystwa. Jeśli Cię przed nimi chowa, coś tu nie gra.

Ma rację. Jesteśmy razem dwa lata, a jego kolegów praktycznie nie znam. Widzę ich tylko przelotem, bo zwykle gdy oni przychodzą, ja się ulatniam.

Ale boję się nowych ludzi, czuję się niezręcznie. Łatwiej pójść do rodziny, niż siedzieć z nimi w pokoju. Może też boję się tego, co pomyślą dlaczego ona wychodzi, Tomek ją wyrzuca?

O czym się dowiedziałam: on nie jest z nimi aż tak blisko

Jakiś czas temu odkryłam kolejny szczegół. Gdy Tomek nie może pójść do swoich kumpli bo jest chory albo nie ma czasu oni i tak się spotykają, ale jego nie zapraszają.

Dlaczego nie zaprosili cię, gdy się spotkali? pytam.

Odmówiłem raz, to pewnie uznali, że nie ma sensu mnie wołać.

Ale nawet nie zaprosili?

Nie. Może zapomnieli.

Zapomnieli Albo nie mieli ochoty.

Jeszcze się dowiedziałam, że trzech tych jego kumpli miało ostatnio wesela. Tomka na żadne nie zaprosili.

A dlaczego nie było cię na ślubie Piotrka? pytam.

Pewnie mieli ograniczony budżet.

To naprawdę przez budżet, czy po prostu nie mają z nim aż takiego kontaktu?

On raz w miesiącu robi im imprezy u siebie, wygania mnie z domu dla nich, a nawet na ślub go nie zapraszają.

Co zrozumiałam: boję się wymagać

W tym tygodniu zastanawiałam się: dlaczego nie wymagam restauracji, urlopów? Dlaczego się godzę na to, żeby co miesiąc opuszczać swój dom?

Bo się boję. Boję się, że jeśli zacznę czegoś chcieć, on po prostu odejdzie.

Tomek ciągle mówi, żebym była niewymagająca, i nie chcę psuć tego obrazu. Boję się być roszczeniową babką.

Więc wychodzę. Żeby jemu było wygodnie. Żeby go nie stracić.

Ale im dłużej o tym myślę, tym bardziej widzę, że w tym wszystkim to ja tracę siebie.

Gdzie jestem teraz: wybór

W tę sobotę znów ma być dzień bez kobiet. Tomek już mrugnął okiem:

Pojedziesz do rodziców?

Milczę. Cały czas myślę: wyjechać, czy zostać?

Wyjadę pokażę jak zawsze, że nie mam swojego zdania, pozwalam przekraczać granice.

Zostanę pewnie będzie awantura. Tomek powie psujesz spotkanie, zrobiłaś się wymagająca.

I nie wiem, co gorsze: wyjść z domu czy zostać i czuć się winna.

Ale jedno już wiem na pewno tak dalej być nie może.

Dziewczyny, spotkałyście się z taką sytuacją? Prosili was kiedykolwiek, żebyście opuściły swoje mieszkanie na czas spotkań?

Chłopaki, powiedzcie mi, po co są te dni bez kobiet i czemu dziewczyny mają wychodzić z własnego domu?

Kobiety, słyszeliście kiedyś, że jesteście „niewymagające” i do czego to prowadzi?

Chłopaki, zapraszacie kumpli na imprezy, a oni Was później nie zapraszają na swoje ważne wydarzenia to na pewno prawdziwa przyjaźń?