Wczesna wiosna – pierwsze przebudzeniePierwsze ciepłe promienie słońca rozproszyły szarą mgłę, budząc w parku śpiew ptaków i zapach nowo wypieczonych bułek z budki przy alejce.

Łucja, czteroletnia dziewczynka, przyglądała się nowemu sąsiadowi, który właśnie zamieszkał w ich podwórku. Na ławce siedział szczupły, siwy senior z laską, którą trzymał niczym czarodziej swój różdżkę.

Dziadku, czy pan jest czarodziejem? zapytała z błyskiem w oczach.

Po otrzymaniu odmiennej odpowiedzi jej twarz przybrała lekki cień rozczarowania.

To po co panno? dopytała.

To mi pomaga w chodzeniu, żeby było lżej… odparł mężczyzna, przedstawiając się: Stanisław Kowalski.

Więc pan jest naprawdę stary? wtrąciła ciekawska Łucja.

Według twoich kryteriów stary, a według moich jeszcze nie tak bardzo. Po prostu boli mnie noga, niedawno ją złamałem po nieudanym upadku, więc póki co trzymam się laski.

Wtedy wyłoniła się babcia Łucji, Helena Wójcik, i mocno trzymając ją za rękę, poprowadziła w stronę parku Skaryszewskiego. Zawołała na nowego sąsiada, który przywitał się uśmiechem. Jednak to właśnie Łucja zafascynowała sześćdziesięcioletniego pana Kowalskiego. Dziewczynka, wyczekująca babci, wychodziła na dziedziniec nieco wcześniej i co chwilę informowała starszego przyjaciela o najnowszych wydarzeniach: o pogodzie, o zupie, którą babcia dziś ugotowała, i o tym, że koleżanka ostatnio chorowała.

Stanisław nieustannie dzielił się z małą sąsiadką pyszną, czekoladową cukierką. Z każdym razem Łucja rozpakowywała ją, odgryzała dokładnie połowę, a drugą starannie zawijała w papier i chowała do kieszeni kurtki.

Dlaczego nie zjesz całości? Czy nie smakuje? pytał.

Jest przepyszna, ale muszę podzielić się z babcią odpowiedziała.

Starszy pan wzruszył się i następnym razem podarował dwie cukierki. Łucja znowu odgryzła połówkę i schowała resztę.

A teraz komu oszczędzasz? zdumiony zapytał, patrząc na jej ekonomiczność.

Teraz mogę dać je mamie i tacie. Choć i tak kupią sobie coś sami, ale będą się cieszyć, gdy ich poczęstujemy wyjaśniła Łucja, snując plany.

Rozumiem. Musi pani mieć bardzo przyjazną rodzinę odgadł sąsiad. Masz szczęście, dziewczynko. Masz dobre serce.

A babci też, bo ona kocha wszystkich zaczęła Łucja, lecz właśnie wtedy Helena wyłoniła się z klatki i wyciągnęła do wnuczki rękę.

Dziękujemy, panie Kowalski, za słodkie upominki. Ale zarówno wnuczka, jak i ja powinniśmy unikać słodyczy. Proszę wybaczyć

Co więc mam zrobić? Jest mi trudno Co mogę wam zaoferować? zapytał.

W domu mamy wszystko Dziękujemy, nic nie potrzebujemy uśmiechnęła się babcia.

Nie mogę tak odejść. Bardzo chciałbym was poczęstować. Poza tym staram się budować dobre sąsiedzkie relacje i nie ukrywam tego odparł pan Kowalski.

Przejdźmy więc na orzechy. Będziemy je jeść tylko w domu, czystymi rękami, dobrze? zwróciła się Helena zarówno do sąsiada, jak i do wnuczki.

Łucja i Stanisław skinęli głowami, a przy kolejnym spotkaniu Helena odkryła w kieszeni wnuczki kilka orzechów włoskich i laskowych.

Ach, mój mały wiewiórku! Niosący orzechy Czy wiesz, że to dziś luksus, a dziadek potrzebuje lekarstw, bo jest nieco kulejący?

To nie jest już stary dziadek i nie jest kulejący. Jego noga się goi wtrąciła się broniąc przyjaciela Łucja. A w zimę chce znów wziąć narty.

Narty? zdziwiła się Helena. No cóż, to świetnie.

Czy kupisz mi narty, proszę? poprosiła Łucja. Będziemy razem jeździć. Pan Kowalski obiecał mnie nauczyć.

W parku, podążając alejką bez laski, Stanisław już nie potrzebował wsparcia. Łucja biegła obok niego, podnosząc kroki, a Helena nadążała za nimi.

Poczekajcie na nas, proszę wołała, goniąc za wnuczką.

Trójka szła razem, a Helena odkryła, że takie spacery są przyjemne, a dla Łucji stały się zabawą. Jej energię można było pozazdrościć: potrafiła jednocześnie biegać, tańczyć na ścieżce, wskakiwać na ławkę, przywitać babcię i sąsiada, a potem znów iść obok nich, rozkazując:

Jeden, dwa, trzy, cztery! Mocniej! Patrzcie przed siebie!

Po spacerze babcia i sąsiad usiedli na ławce, a Łucja bawiła się z koleżankami, nieustannie dostając małe orzechy od pana Kowalskiego przed pożegnaniem.

Rozpieszczacie ją zaniepokojona mówiła Helena. Proszę, zostawmy tę tradycję na święta.

Stanisław opowiedział Helenie, że od pięciu lat jest wdowcem i dopiero teraz postanowił wymienić swoją trzypokojową kawalerkę na dwie: jedną małą, do której sam się wprowadził, i drugą dwupokojową dla syna.

Lubię to. Nie szukam towarzystwa, ale przyjaciół przyda się w sąsiedztwie.

Dwa dni później pod ich drzwi zapukała Łucja z Heleną, niosąc tacę z domowymi pierogami.

Chcemy pana poczęstować przywitała się Helena.

Czy macie czajnik? zapytała Łucja.

Oczywiście, proszę bardzo! otworzył drzwi pan Kowalski, szeroko się uśmiechając.

W ciepłym herbacianym aromacie wszyscy poczuli się przytulnie. Łucja z zaciekawieniem obejrzała półki z książkami i obrazy, które pan Kowalski dumnie prezentował, a Helena obserwowała, jak wnuczka z rosnącą fascynacją słucha opowieści o każdym dziele.

Moje wnuki są już daleko studenci. Tęsknię dodał, patrząc na Helenę. A twoja babcia wciąż młoda!

Położył rękę na Łucji, podając jej kredkę i kartkę.

Pracuję od dwóch lat na emeryturze, więc nie mam czasu na nudę wskazała Helena na wnuczkę. Poza tym nasza córka już oczekuje drugiego dziecka. Szczęśliwi, że mieszkamy w sąsiednich blokach, dzięki czemu możemy się spotykać codziennie.

Lato minęło w rozmowach i wspólnych spacerach, a zimą Helena, jak obiecała, kupiła Łucji narty. Troje przyjaciół rozpoczęło treningi na wybrukowanej w zimę trasie w parku. Stanisław i Helena stali się nierozłączni, a Łucja, nie chodząca jeszcze do przedszkola, prawie cały czas była przy babci. Spotykali się codziennie, dopóki pan Kowalski nie wyjechał w stolicę odwiedzić rodzinę.

Łucja tęskniła i nieustannie pytała babcię, kiedy wróci pan Kowalski.

Pojechał na dłużej. Mówił, że zostanie miesiąc, bo musiał załatwić sprawy w domu, a my pilnujemy jego mieszkania, bo jesteśmy przyjaciółmi wyjaśniła Helena. Helena i ja już przyzwyczailiśmy się do jego obecności, cieszymy się z jego gościnności, uśmiechu i zawsze dobrej atmosfery. Pan Kowalski pomagał nam, zamontował gniazdko, wymienił przepaloną żarówkę w żyrandolu.

Po tygodniu już brakowało mu obu Heleny i Łucji. Stały przy pustej ławce, na której zwykle ich witał, i patrzyły w dal.

Ósmy dzień przyniósł niespodziankę: Helena wyszła z klatki, spiesząc się do wnuczki, i zobaczyła pana Kowalskiego na swoim stałym miejscu.

Witaj, drogi sąsiedzie zachwyciła się Helena. Nie spodziewałam się tak szybko powrotu! Mówiłeś, że zostaniesz na dłużej?

Ach, hałasy stolicy mnie zmęczyły. Wszyscy w pracy zajęci, nie mogłem czekać cały dzień sam. Pomyślałem o was, bo staliście się dla mnie rodziną

Dziadku, co dałeś swoim wnukom? Cukierki? zapytała Łucja.

Dorośli roześmiali się.

Nie, kochana Cukierki też nie są dobre. Są już dorośli, więc dałem im trochę pieniędzy. Lepiej im to przyda się na studia przyznał Stanisław, szczery. Niech się uczą, niech nabierają mądrości.

Cieszę się, że wróciłeś, jakby nic się nie zmieniło. Wszystko w domu jest w porządku dodała Helena.

Łucja przytuliła pana Kowalskiego, co go głęboko poruszyło.

Dziś mamy mnóstwo naleśników z różnymi nadzieniami. Nie mniej niż pierogi. Chodźmy na herbatę, a przy okazji opowiesz, co słychać w Warszawie zaprosiła Helena.

A co w Warszawie? To piękne miasto, wszystko rozkwita. Przyniosłem wam małe upominki i niespodzianki odpowiedział pan Kowalski, biorąc Helene rękę, a Łucję za małą dłoń. Deszcz wiosenny właśnie zaczął padać, ale przyniósł ulgę po długiej suszy.

Dlaczego dziś tak ciepło? zapytał Stanisław, spoglądając na Helenę.

Bo wiosna już prawie w pełni! odparła dziewczynka. Niedługo Dzień Kobiet, babcia przygotuje wielki stół i wezwie gości, w tym i ciebie, dziadka.

Kocham was, drogie sąsiadki wymamrotał pan Kowalski, wchodząc po schodach.

Po naleśnikach rozdano upominki: Łucji piękną, ręcznie malowaną matryjkę, a Helenie srebrną broszkę. Trójka znów ruszyła na znaną, wydeptaną ścieżkę w parku. Śnieg już się topił, woda wypełniła szpary, a fragmenty nawierzchni odsłoniły się. Łucja skakała po mokrych kostkach, rozgrzana ciepłym powietrzem:

Babciu, dziadku, łapcie mnie! Jeden, dwa, trzy, cztery! Mocno stąpajcie, patrzcie przed siebie!