W zakładzie pracy panowie często żartowali z nazwiska Sawelija. Kobiety również — zwłaszcza, kiedy słyszały je po raz pierwszy.

Na fabryce nad nazwiskiem Sławomira mężczyźni często żartowali. Kobiety zresztą też. Zwłaszcza, gdy pierwszy raz je słyszały. Oto i tym razem, rano, na portierni pojawiła się nowa ochroniarka, kobieta po czterdziestce. Gdy skanowała przepustkę Sławomira, przeczytała jego nazwisko i z miejsca się uśmiechnęła.

Ojej! Dziwosz! Naprawdę są takie nazwiska?

No jak widać. Sławomir od razu przeszedł na ty, bo ochroniarka wyglądała na młodszą od niego. I są całkiem prawdziwe.

Ciekawe, skąd się wzięło u ciebie takie nazwisko? Dziwosz? dopytywała z udawanym powagą.

Sławomir już dawno wypracował standardową odpowiedź na takie teksty.

Opowiadają, że moja prababcia z jakimś duszkiem domowym się spoufaliła. No i potem urodziła potomka. Tak pojawiło się to nazwisko u nas w rodzinie.

Zamiast się roześmiać, ochroniarka zrobiła taką minę, że Sławomir nie wytrzymał i parsknął śmiechem.

Naprawdę? wyszeptała przestraszona.

No pewnie! podtrzymał żart. Od tamtej prababci wszyscy Dziwoszowie mają teraz paranormalne zdolności. Lepiej się ze mną nie kłóć, piękna, bo mogę ci się w nocy w duszka przemienić i spać ci nie dam.

Po tych słowach kobieta patrzyła na niego podejrzliwie, potem rzuciła ostro:

Nie strasz mnie! A jak trzeba, to sobie z duszkiem poradzę. Idź już, nie blokuj ludziom wejścia.

Wieczorem, gdy Sławomir szedł do domu, ta sama ochroniarka znów była na posterunku. Gdy go zobaczyła, od razu zmarszczyła czoło.

Eee, piękna, co taka naburmuszona jesteś? zagaił, uśmiechając się.

Nie jestem żadną piękną! Nazywam się Bronisława Zawistowska! warknęła. I nie gap się, tylko przechodź!

„No ekstra”, pomyślał Sławomir wychodząc z bramy, „Chyba sobie właśnie wroga znalazłem. Kobieta żartów nie rozumie…”

Następnego rana Bronisławy nie było w portierni. Ale podczas obiadu sama pojawiła się przy jego stoliku w stołówce, gdy wcinał ziemniaki z mielonym. Przysiadła się i syknęła cicho:

No przyznaj się, Dziwosz! To twoja sprawka, co się w nocy działo?

Sławomir o mało się nie zadławił.

O czym pani mówi, pani Bronisławo? odchrząknął i od razu przeszedł na pani. Co znaczy moja sprawka?

Nie kręć! jej wzrok zabijał. Sam mnie ostrzegałeś!

Przed czym?

Że z tobą lepiej się nie sprzeczać.

I?

Że zmienisz się w duszka i noc mi popsujesz!

Pani Bronisławo, przecież żartowałem!

Taa, żartował! coraz ostrzej. A kto mnie za nogę łapał w nocy?

Jak to łapał?

Normalnie! Ledwo zasnęłam, a tu czuję, że kołdra zaczyna ze mnie schodzić. I ktoś mnie, tak delikatnie ciach! za nogę. Myślałam, że zawału dostanę ze strachu!

Ale naprawdę myśli pani, że wlazłem pani do domu i łapałem za nogi?

Nie wiem, czy przez okno, czy przez ścianę, ale to była twoja ręka!

Moja? Sławomir już sam nie wiedział, co mówić. Może to mąż tak panią przestraszył?

Jaki mąż? Od pięciu lat rozwiedziona! To byłeś ty, innego wytłumaczenia nie ma!

Ale czemu ja?

Bo jesteś Dziwosz! A twoja babka z duszkiem romansowała! Sam mówiłeś!

Ale to był żart. Wszystkim to opowiadam, ludzie się śmieją, a pani…

Doważ żartów… spojrzała na niego jak na najgorszego wroga. Przez ciebie całą noc oka nie zmrużyłam. Najmniejszy hałas i myślałam, że duszki wracają.

To tylko się pani przewidziało, naprawdę nie byłem to ja próbował ją uspokoić.

Bronisława pokręciła głową.

Nie, Dziwosz. Sam narobiłeś bałaganu, sam go teraz posprzątasz.

Jak to?

Popytałam w pracy, jesteś podobno wolny?

No… tak.

To dziś nocą będziesz przy mnie czuwał. Przynajmniej nie będziesz miał kłopotów z żoną, prawda?

Jak przy pani czuwał? Ale o co chodzi?

Chcę, żebyś odstraszał swoje duszki ode mnie!

Jakie duszki?

Dziwosze! Ja chcę spać! W ciemności już się boję, a przy świetle nie mogę zasnąć. Zrozumiałeś?

Zrozumiałem wydukał Sławomir, widząc, że dyskusji nie wygra. O której mam przyjść?

Od razu po zmianie. Pójdziemy razem, żebym wiedziała, gdzie znikasz. Nakarmię cię, położysz się, a o dziewiątej cię obudzę i będziesz pilnował cały czas.

Czy warto pisać, że po tej nocy Sławomir już od Bronisławy nie odszedł? Bo okazała się być dobrą kobietą. Trochę nerwową i strachliwą, ale głównie troskliwą, a momentami aż dziwnie czułą. A czego jeszcze facet może chcieć od kobiety? Tylko czułości i zrozumienia. Więcej niczego.