Usiądź! Nie ma nas w domu! – spokojnie powiedział Piotr.

Siedź! Nie ma nas w domu! spokojnie powiedział Piotr.
Słyszę, ktoś dzwoni! Wioletta zastygła na kanapie, podnosząc się lekko.
Niech będzie odparł Piotr.
A jeśli to ktoś ważny? dopytywała Wioletta. Albo w jakiejś sprawie?
Sobota, dwunasta wyjaśnił Piotr. Ty nikogo nie zapraszałaś, ja też się nikogo nie spodziewam! Wniosek?
Tylko zerknę przez wizjer! szepnęła Wioletta.
Siedź! głos Piotra był twardy jak stal. Nie ma nas w domu! Kogo by tam nie było, wróci, skąd przyszedł!
Ale ty wiesz, kto tam stoi? zapytała Wioletta.
Domyślam się. Dlatego proszę, nie kręć się przy oknach!
Jeżeli to jest to, o czym myślę, tak łatwo się nie poddadzą westchnęła, wzruszając ramionami.
To zależy, ile czasu będziemy nie otwierać drzwi odparł Piotr ze stoickim spokojem Prędzej czy później pójdą. Nocować na klatce nie będą, a my nie mamy zamiaru nigdzie iść. Więc siadaj, załóż słuchawki, włącz sobie film na telefonie.
Piotrek, mama do mnie dzwoni powiedziała Wioletta, pokazując ekran.
Czyli za drzwiami stoi twoja ciocia ze swoim nieogarniętym synem podsumował Piotr.
Skąd wiesz? zdziwiła się Wioletta.
Gdyby to był mój kuzyn Piotr przeciągnął słowo kuzyn z wyraźną niechęcią to moja mama by dzwoniła!
A nie bierzesz innych opcji pod uwagę? zapytała Wioletta.
Jeśli to sąsiedzi, nie mam ochoty z nimi rozmawiać. Jeśli przyjaciele, zadzwoniliby wcześniej i zapytali, czy mogą wpaść, a nie dzwonili po 10 minut na dzwonek! A tylko nasi nieproszeni krewni mają tyle tupetu, by tak męczyć ten dzwonek!
Piotrek, to naprawdę moja ciocia westchnęła Wioletta. Mama przysłała wiadomość. Pyta, gdzie nas poniosło. Ciocia Zosia ma kilka spraw w mieście i zatrzyma się u nas na parę dni!
Odpowiedz, że w mieście pełno hoteli Piotr się uśmiechnął.
Przestań, Piotrek! Tego nie mogę napisać zganiła go Wioletta.
Wiem Piotr zamyślił się. Napisz, że nie ma nas w domu, bo wynajmujemy pokój w hostelu: miał być remont i dezynsekcja!
Świetny pomysł! Wioletta wystukała wiadomość i wysłała.
Piotrek, teraz mama pisze, żebyśmy wynajęli dwa pokoje jeden dla cioci, drugi dla Kuby powiedziała osłupiała Wioletta.
Napisz, że nie mamy pieniędzy na takie fanaberie. I że śpimy w sali wieloosobowej w hostelu z piętnastoma robotnikami Piotr parsknął śmiechem.
Mama pyta, kiedy wracamy Wioletta spojrzała na męża.
Powiedz, że za tydzień machnął ręką Piotr.
Po chwili od dzwonka ucichło. Oboje odetchnęli z ulgą.
Piotrek, mama napisała, że ciocia i tak przyjedzie za tydzień szepnęła Wioletta.
A nas znów nie będzie… odparł Piotr.
Ale Piotrek, to nie jest rozwiązanie! Nie można przed nimi wiecznie uciekać. Co, jeśli przyjadą w tygodniu? Albo będą na nas czekać po pracy? Ani ciocia, ani twój kuzyn, nie cofną się przed niczym!
No tak… Piotr posmutniał. Po co myśmy kupili takie duże M3?
Bo było dla nas, z myślą o przyszłej rodzinie przypomniała Wioletta.
Trzeba dzieci robić! powiedział poważnie Piotr. Albo najlepiej od razu dwoje!
Przecież nie jestem przeciwna zaperzyła się Wioletta. Wiesz, że musimy zrobić badania! Nie wychodzi
Musimy się pozbyć stresu, a wszystko się ułoży stwierdził Piotr. Przecież nas wykańczają na zmianę: twoi i moi. Gdyby się pozbyć ich wszystkich…!
Wioletta nie dyskutowała, bo Piotr miał rację.
***
Kiedy planowali ślub, przeszli drogie badania genetyczne i zgodności. Wtedy wszystko było w porządku. Po ślubie jednak dziecko musiało poczekać trzeba było zarobić na własne mieszkanie.
Na spadek nie liczyli Piotr i Wioletta przed ślubem mieszkali z mamami w małych kawalerkach. Liczyć mogli tylko na siebie.
Pięć lat ciężkiej pracy i zaciskania pasa pozwoliło im kupić większe mieszkanie. Kamienica z rynku wtórnego, nie nowa inwestycja w remont i meble od zera. Ale jaka radość!
Nim zdążyli urządzić parapetówkę, na progu stała już ciocia Wioletty z synem i teściową.
No widzisz, jak tu przestronnie! Tu ci miejsca nie braknie, nie to, co z Wioletą w jednej izbie! zachwycała się teściowa.
Super przytaknęła ciocia Zosia. Dla mnie pokój i młodemu osobny!
U nas w salonie się nie śpi zaznaczył Piotr. To miejsce do odpoczynku.
A ja tu spać nie zamierzam! roześmiała się ciocia. Wioletta, wytłumacz mężowi, że Kubuś chrapie! Poza tym, jesteśmy gośćmi, a wy jeszcze stołu nie nakryliście!
Nie spodziewaliśmy się was tłumaczyła Wioletta.
I lodówka pusta dorzucił Piotr.
No to, Piotruś, do sklepu! A ty, Wioletka, do kuchni! zarządziła ciocia.
Czemu stoicie jak wryci? Tak się gości przyjmuje? dorzuciła z pogardą teściowa.
A nie, no… Piotr chciał odpyskować, ale Wioletta wyciągnęła go do innego pokoju.
Gdy tylko odetchnął i odsunął jej rękę, syknął:
Wioletta, czy ktoś tu się nie pomylił? Zaraz ich wyrzucę do twojej mamy!
Przyjechali w gości, niech się jak goście zachowują! To już przesada!
Piotruś, no daj spokój. Ona jest prosta kobieta, ze wsi. U nich tak przyjęte!
Znam wiejskie zwyczaje, a chamstwa nigdzie nie zwykłem odburknął Piotr.
Kochany, nie kłóć się z mamą i ciocią! Potem wyżyją się na mnie nerwowo! Ty im się narazisz
Mam to gdzieś! Jak mnie tak traktują, nie będę ich nawet zauważał! Mogliby dla mnie nie istnieć!
Piotruś, proszę, zlituj się! Jeżeli wyrzucimy ciocię Zosię, mama mnie przeklnie! A nie mam nikogo więcej!
Ten argument go przekonał. Zagryzł zęby i poszedł po zakupy.
Ciocia Zosia przyjechała na trzy dni, została dwa tygodnie, a Piotr już drugiego wieczora sięgnął po melisę.
Wyjazd cioci i jej syna świętowali z mopem i szczotką przez trzy dni. A potem sytuacja się powtórzyła, tyle że z drugiej strony.
Bracie, jestem na chwilę! Trzeba coś załatwić w mieście Darek ściskał Piotra tak, że aż coś chrupnęło. Zaraz wracamy!
Sam nie dasz rady tych spraw załatwić? spytał Piotr.
A co, rodzinę zostawię w miasteczku, a sam pojadę w Polskę? Myśl! roześmiał się Darek. A jakby przygoda mnie znalazła? Żona mnie przypilnuje!
Dlatego zabrałeś dzieci? zapytał Piotr.
A z kim bym je zostawił? klepnął Piotra po plecach. Im to rozrywki potrzeba! No, Piotrze, jak za młodu rozkręcimy to miasto!
Darek! wrzasnęła Gośka. Ja ci zaraz dam rozkręcać!
Godzinę po przyjeździe rodziny Darka Wioletta rozbolała głowa od wrzasku dzieci i ciągłego jazgotu Gośki. Darek rwał się do miasta, a żona darła się jeszcze bardziej.
Piotrek, nie miałeś być jedynakiem? szepnęła Wioletta, przyciskając się do poduszki.
To kuzyn z linii matki burknął Piotr. Tak go nazywam.
Powiedz, czy da się ich jakoś poprosić, żeby wyszli?
Też bym chciał, uwierz. Ale byłaby powtórka z tobą i twoją ciotką. Mama by mnie zadusiła psychicznie.
Ledwo pozbyli się jednych gości, pojawiali się drudzy. Ciocia Zosia ciągle miała jakieś sprawy do załatwienia w mieście. Kuzyn Darek z rodziną wpadał załatwiać sprawy, a obie mamy regularnie przypominały dzieciom o sobie. Teściowa męczyła Wiolettę, teściowa Piotra jego samego.
Takie ciągłe zamieszanie odbijało się na zdrowiu psychicznym i fizycznym młodego małżeństwa. O dzieciach nie było mowy trudno o rodzinny spokój w wiecznej bieganinie odwiedzin.
***
Może zmieńmy mieszkanie na inne? rzuciła w końcu Wioletta.
Co, na psychiatryk? zażartował Piotr. Tam niedługo i tak trafimy!
Nie, Piotrek, wymieńmy nasze M3 na takie samo, tylko w innej dzielnicy! Nikt się nie dowie, gdzie mieszkamy. Nie powiemy nikomu, gdzie się podzialiśmy!
Przecież to tylko odroczenie wyroku. Rodzina i tak zlokalizuje nowych lokatorów, dowie się adresu pokręcił głową Piotr. I jeszcze będą mieli pretensje!
A może w tym czasie uda się nam zajść w ciążę? zapytała z nadzieją Wioletta.
Urodzić też by się przydało! To byłby argument. Ale ciąża cię przed nimi nie uchroni!
Można by się przeprowadzić na chwilę do znajomych? Ukryć się!
U Kasi i Pawła? zapytał Piotr.
Tak! Pokoik przecież mają.
Tylko, że tam mieszka Tara przypomniał Piotr, uśmiechając się lekko.
Wolę mieszkać z owczarkiem niemieckim niż z naszą rodziną Wioletta bezsilnie opuściła głowę.
Czekaj! krzyknął Piotr, chwytając telefon. Paweł, pożycz nam psa!
No, kolego, jesteś moim zbawicielem! Jedziemy na urlop, nie mamy gdzie Tary zostawić. Cudownie, że ją lubicie! Przyniosę karmę, legowisko, zabawki! Nawet dopłacę!
Przywoź! Piotr aż promieniał.
Odwrócił się do żony:
Dzwoń do mamy, powiedz, że ciocia ma przyjechać jutro. Ja zadzwonię do kuzyna, żeby przyjechał w tygodniu!
Jesteś pewien? zapytała Wioletta.
Pewniejszy nie byłem nigdy! Niech przyjeżdżają, przyjmiemy ich z radością powiedział Piotr z uśmiechem. Kto im każe nie lubić naszego pupila?
Kuzyn Darek z rodziną, po jednym szczeknięciu Tary, natychmiast przenieśli się do hotelu.
Zamknijcie tego potwora gdzieś! piszczała Gośka, chowając się za swoim synem.
Ciociu Zosiu, chyba żartujesz? To czterdzieści kilogramów mięśni! To nie kotek, tylko owczarek niemiecki, każdą klamkę zniszczy! uśmiechnął się Piotr.
A czemu ona na mnie warczy? głos cioci się załamał.
Nie przepada za obcymi wzruszyła ramionami Wioletta.
Pozbądźcie się jej! Ja tu nie zostanę przez takiego psa!
Pozbądźmy się? oburzył się Piotr. Przepraszam bardzo, to nasza kochana psinka, a my nie mamy jeszcze dzieci, więc to nasza rodzina!
I bardzo ją kochamy! dodała Wioletta.
Po tej wizycie zaczęły dzwonić matki i pytać, dlaczego swoim odmówili gościny.
Nikomu nie odmówiliśmy. Sami nie chcieli zostać! odpowiadali spokojnie. Niech przyjeżdżają! Z przyjemnością ich ugoszczę!
A pies?
Mamo, przecież nikomu nie zabraniamy wejść!
Ale i mamy jakby mniej rwały się do odwiedzin.
Miesiąc później Tara wróciła do swoich właścicieli, choć była gotowa wrócić na każde zawołanie.
Nie trzeba było Wioletta była w ciąży z bliźniętami.
Najważniejsze znać swoje granice i nie dać się zgnębić. Bo czasem, by zatroszczyć się o siebie, trzeba postawić reszcie świata jasne zasady.