Usiądź! Nie ma nas w domu! – powiedział spokojnie Piotr.

Siedź cicho! Nie ma nas w domu! spokojnie powiedział Piotr.

Ale przecież dzwonią! Weronika przystanęła na moment, unosząc się z kanapy.

Niech dzwonią odpowiedział Piotr.

A jeśli to ktoś ważny? zapytała Weronika. Albo w jakiejś sprawie?

Sobota, południe powiedział Piotr. Ty nikogo nie zapraszałaś, ja nikogo się nie spodziewam! Jaki z tego wniosek?

Tylko zerknę przez wizjer! szepnęła Weronika.

Siedź! W jego głosie zabrzmiała stal. Nie ma nas w domu! Kimkolwiek tam są, mogą sobie iść!

Skąd wiesz, kto to? spytała Weronika.

Mam swoje podejrzenia, dlatego mówię, żebyś nie podchodziła do okna!

Jeśli to jest to, o czym myślę, nie dadzą tak łatwo za wygraną powiedziała Weronika, wzruszając ramionami.

To zależy, jak długo nie otworzymy drzwi odparł Piotr ze spokojem. W końcu odejdą. Przecież nie będą nocować na klatce. A my i tak nigdzie się dziś nie wybieramy. Weź słuchawki, telefon i oglądaj film.

Piotrek, mama dzwoni powiedziała Weronika, pokazując mu ekran telefonu.

To znaczy, że za drzwiami stoi twoja ciotka z tym jej nieznośnym synalkiem skwitował Piotr.

Skąd wiesz? zdziwiła się Weronika.

Bo gdyby to był mój kuzyn przy słowie kuzyn Piotr przeciągnął głoskę w sposób wyjątkowo niesympatyczny to dzwoniłaby moja mama!

A innych opcji nie bierzesz pod uwagę? spytała Weronika.

Jeśli to sąsiedzi, nie mam ochoty z nimi gadać. Jeśli nasi znajomi, to po dwóch dzwonkach już by odeszli albo zadzwonili wcześniej zapytać, czy możemy się spotkać! Tak nachalnie i bezwstydnie naprzykrzać się mogą tylko nasi upierdliwi krewni!

Piotrek, to rzeczywiście ciocia westchnęła Weronika z rezygnacją. Mama napisała SMS-a. Pyta, gdzie się podziewamy. Ciocia Natalia zatrzyma się u nas na parę dni, ma coś do załatwienia w mieście!

Napisz jej, że w mieście pełno hoteli Piotr się uśmiechnął.

Piotrek! Weronika spojrzała na niego z wyrzutem. Nie mogę tak napisać!

Wiem Piotr zamyślił się. To napisz, że nie ma nas w domu, mieszkamy w hotelu, bo w mieszkaniu robiliśmy dezynsekcję!

To świetny pomysł! Weronika szybko wystukała SMS i wysłała.

Piotrek, teraz mama pisze, żebym wynajęła dwa pokoje dla cioci i Kuby powiedziała Weronika zszokowana.

Napisz, że nie mamy pieniędzy. Albo napisz, że załatwiliśmy sobie dwa łóżka w hostelu, a w pokoju mieszka z nami piętnastu robotników Piotr był z siebie dumny.

Mama pyta, kiedy wracamy Weronika patrzyła pytająco na męża.

Napisz, że za tydzień rzucił Piotr od niechcenia.

Dzwonek ucichł. Oboje odetchnęli z ulgą.

Piotrek, mama napisała, że ciocia przyjedzie za tydzień powiedziała Weronika przygaszonym głosem.

A nas znów nie będzie Piotr podsumował.

Piotrek, ale to nie jest rozwiązanie. Przecież nie możemy przed nimi uciekać wiecznie! A jak przyjadą w środku tygodnia? Albo zaczekają pod drzwiami po pracy? Moja ciotka czy twój kuzyn są zdolni do wszystkiego!

No tak posmutniał Piotr. Po co nam była ta większa kawalerka?

Przecież braliśmy ją z myślą o naszej przyszłej rodzinie odpowiedziała Weronika.

Trzeba zrobić dziecko powiedział poważnie Piotr. Albo najlepiej od razu dwójkę!

Myślisz, że nie chcę? Sam wiesz, że musimy się przebadać, nie wychodzi!

Mniej nerwów, to wszystko się ułoży Piotr spojrzał jej w oczy. To przez nich mamy ciągły stres! Albo twoi nam siadają na głowę, albo moi!

Weronika nie protestowała. Wiedziała, że Piotr mówi prawdę.

***
Gdy planowali ślub, zrobili drogie badania na zgodność i choroby genetyczne. Sprawdzili też płodność. Wyniki były rewelacyjne. Jednak zaraz po ślubie dziecko musiało poczekać najpierw trzeba było zebrać na mieszkanie.

Na spadek nie mieli co liczyć, a przed ślubem oboje i Piotr, i Weronika mieszkali z matkami w kawalerkach. Byli skazani tylko na siebie.

Pięć lat ciężkiej pracy i zaciskania pasa pozwoliły kupić większe mieszkanie z rynku wtórnego. Remont kosztował majątek, od mebli zaczynali prawie od zera, ale ile było radości!

W głowie Weroniki brzmiała stara piosenka z kabaretu o blokach z wielkiej płyty.

Nie zdążyli dobrze uczcić nowego mieszkania, a już za drzwiami pojawiła się jej ciocia Natalia z synem, a żeby młodzi nie protestowali, towarzyszyła jeszcze teściowa.

Tu macie przestronnie, nie to co my z Weroniką w jednej klitce westchnęła matka Weroniki.

W sam raz skwitowała ciocia Natalia. Ja będę miała pokój i Kuba oddzielnie!

W salonie się nie śpi chłodno powiedział Piotr. To nasza strefa odpoczynku.

I dobrze, ja tu pracować nie zamierzam! roześmiała się ciocia Natalia. Weronika, powiedz mężowi, że mi z synem niewygodnie, bo Kuba chrapie! A poza tym goście w domu, a wy jeszcze stołu nie nakryliście!

Przecież was się nie spodziewaliśmy Weronika speszyła się.

I lodówka pusta dodał Piotr.

No dobrze, Piotruś, rusz się do sklepu, Weronika do kuchni! zdecydowała ciocia Natalia.

No na co patrzycie? podeszła z łoskotem teściowa. To tak się gości przyjmuje?

Czyście rozum stracili?! Piotr zdołał tylko wyszeptać, zanim Weronika wciągnęła go do sypialni.

Kiedy Weronika już puściła jego rękę z ust, Piotr wyszeptał przez zęby:

Weronika, czy wszyscy tu ocipieli? Zaraz wyrzucę ich do twojej matki! W sumie, razem z nią!

Piotruś, no To prosta kobieta ze wsi. U nich tak się przyjęło.

Wiem, jak wygląda gościnność na wsi, a to jest bezczelność, nie gościnność!

Kochanie, nie kłóćmy się z moją rodziną! Przecież matka mi potem życie zatruje, a ciebie znienawidzi! Chcesz tego?

Mam to gdzieś, jak mnie traktują, tak będę traktował ich! Nie przeszkadza mi, że mnie nie lubią. Za to już dłużej tak nie pociągnę!

Piotruś, kochanie, błagam Jeśli wygonię teraz ciocię, moja mama mnie przeklnie. A ja nie mam nikogo poza nią!

I ten argument zmiękczył Piotra. Ze złością wyszedł do sklepu.

Ciocia Natalia zamiast planowanych trzech dni gościła dwa tygodnie. Piotr już wieczorem drugiego dnia zaczął pić melisę na uspokojenie.

Po jej wyjeździe świętowali z radością, sprzątając przez trzy dni całe mieszkanie.

I nawet nie zdążyli odetchnąć, gdy historia powtórzyła się z drugiej strony.

Bracie, wpadłem tylko na chwilę uściskał Piotra jego kuzyn Michał, aż mu kości zatrzeszczały. Muszę parę spraw załatwić, potem wracamy!

Sam nie możesz załatwić? spytał Piotr.

Żartujesz? Mam przecież rodzinę! Nie zostawię ich samych pod Warszawą, a sam tu przyjadę! A jeśli trafi mi się jakaś przygoda? Żona mnie przecież pilnuje!

To i dzieci musiałeś przywieźć? jęknął Piotr.

A z kim bym je zostawił? roześmiał się Michał, klepiąc Piotra po plecach. Pośmigamy razem po mieście jak za dawnych lat!

Michał! pisnęła Daria, żona kuzyna. Zaraz ci się odechce tych wygłupów, jak porozmawiamy jak trzeba!

Już półtorej godziny po przyjeździe kuzyna i jego rodziny, Weronika leżała z bólem głowy.

Dzieci biegały, wrzeszcząc non stop. Daria krzyczała, bo tylko tym tonem miała rację, a Michał rwał się nocami w miasto, czym ją doprowadzał do szału.

Piotrek, przecież ty jesteś jedynakiem szepnęła Weronika w poduszkę.

To kuzyn od strony mamy wymamrotał Piotr. Nazywam go kuzynem złośliwie.

Może byś go jakoś wyprosił?

Sam bym chciał, ale matka mi potem przez rok nie da spokoju! To samo, co z twoją ciocią.

Z ledwością wychodzili na prostą po jednym wizycie, zaraz pojawiali się nowi goście. Ciocia Natalia non stop coś do załatwienia w Warszawie. Kuzyn Michał z rodziną przyjeżdżał załatwić parę spraw, nie mówiąc o matkach, które upominały się o dzieci i dokręcały im śrubę.

Ta nieustanna bieganina gości podkopywała ich psychikę i związek.

O dzieciach przy takiej karuzeli nikt już nie myślał zdrowie coraz słabsze, a i jak tu w takich warunkach?

***
Zamieńmy mieszkanie? zaproponowała pewnej nocy Weronika.

Na oddział psychiatryczny? zakpił Piotr. Zaraz i tak nas tam przyjmą.

Nie, zamienimy się z kimś na takie samo w innej dzielnicy. Jak się wyniesiemy po cichu, nikt nie będzie wiedział, gdzie nas znaleźć!

Odroczysz tylko wyrok. Kuzyn lub ciotka i tak się dowiedzą, a potem zrobią nam piekło, że zmyliliśmy tropy.

Ale może uda nam się choć spróbować o dziecko? zapytała z nadzieją Weronika.

Trzeba nie tylko spróbować, ale jeszcze urodzić! To by dopiero był powód westchnął Piotr. Ale ciąża nie powstrzyma naszych krewnych!

Może chociaż się przeprowadzimy do kolegów na trochę i ukryjemy?

Myślisz o Bartku z Kasią?

Tak. U nich nawet jest wolny pokój!

Przecież tam mieszka Tera uśmiechnął się Piotr. Zapomniałaś?

Wolę już mieszkać ze schroniskową owczarką niż z naszymi rodzinami! Weronika bezradnie opuściła głowę.

Poczekaj! rzucił Piotr i złapał za telefon. Bartek, pożycz nam psa!

Przyjacielu! Ratujesz mi życie! Z Kasią jedziemy do Krynicy, a nie mamy z kim zostawić Tery. Ona nie lubi obcych, ale was zna i ceni! Dowiozę karmę, posłanie, zabawki, miski! Nawet dorzucę coś ekstra!

Przywoź! Piotr aż rozpromieniał!

Odwrócił się do Weroniki, szczęśliwy jak o poranku:

Dzwoń do mamy, niech ciocia przyjedzie jutro. Ja zadzwonię do Michała, niech wpada na tygodniu!

Jesteś pewien? spytała Weronika.

Będziemy przeszczęśliwi ich gościć! ton Piotra był serdeczny. To już nie nasza wina, że nie przypadnie im do gustu nasz pupil!

Rodzinie Michała wystarczyło jedno groźne hau!, by czmychnęli do najbliższego hotelu.

Zamknijcie tę bestię gdzieś! piszczała Daria, chowając się za synka.

Ciociu Natalko, chyba żartujesz? zaśmiał się Piotr. Czterdzieści pięć kilo czystych mięśni! To nie piesek przytulanka, to owczarek niemiecki! Przebije każdą drzwi.

Dlaczego ona na mnie warczy? ciotce Natalsze głos zadrżał.

Nie lubi obcych wzruszyła ramionami Weronika.

Pozbądźcie się jej! Nie zostanę tu z takim zwierzem pod dachem!

Jak to pozbądźcie się? oburzył się Piotr. To nasz ukochany pupil! Nie mamy jeszcze dzieci, a kogoś kochać trzeba! Bardzo ją kochamy!

I nigdy nie oddamy! dodała Weronika.

Zadzwoniły obie matki, pytając, czemu odmówiono rodzinie gościny.

Nikogo nie wyrzucaliśmy mówili jednym i drugim sami nie chcieli zostać! Niech przyjeżdżają, będziemy się cieszyć!

A pies?

Mamo, my nikomu nie zabraniamy!

Ale i matki coraz mniej miały ochotę na wizyty.

Miesiąc później Tera wróciła do Bartka i Kasi, gotowa jednak wrócić na pierwsze zawołanie.

Już nie było trzeba. Weronika była w ciąży z bliźniakami.

Najważniejsze to nie odmówićMieszkanie wreszcie należało do nich, bezpieczne i ciche, z zapachem świeżej kawy i skrzypieniem podłogi o poranku. Nikt już nie dzwonił do drzwi, nie domagał się noclegu, kolacji ani uwagi. Codzienność stała się niespieszna miejsce dla dwóch osób i dwóch rosnących pod sercem Weroniki maleństw.

Wieczorami, gdy Weronika z kubkiem herbaty krzątała się w kuchni, Piotr uśmiechał się do niej z kanapy, a w tle rozlegało się jedynie tykanie zegara. Wspomnienie rodzinnych najazdów znikło jak zły sen, ustępując radosnemu oczekiwaniu. Gdy jedno z nich łapało się na tym, że w myślach znowu kuli się na dźwięk domofonu, wybuchali śmiechem.

Na parapecie pojawiły się pierwsze dziecięce śpioszki, a pod stołem zaczęła krążyć para pluszowych króliczków prezent od Bartka i Kasi, którzy teraz częściej odwiedzali ich tylko na kawę, bez nadprogramowych gości. Matki dzwoniły coraz rzadziej; po drugiej stronie słuchawki brzmiały łagodniej, pogodzone, że tym razem to nie one rozdają karty.

Pewnego popołudnia, gdy przez okno wpadało ostre, wiosenne światło, Weronika przyłożyła Piotrowi jego dłoń do swojego zaokrąglonego brzucha.

Wiesz, tak sobie czasem myślę zaczęła cicho. Że może, jak te nasze dzieci już się urodzą, nauczą się, że dom, to nie jest dworzec ani hotel. Tylko takie miejsce, w którym się kocha i szanuje siebie nawzajem.

Piotr przytulił ją czule i skinął głową.

Myślę, że to najlepsza tradycja rodzinna, jaką możemy im przekazać.

Za oknem rosło nowe życie. Już nikt nie musiał się ukrywać. I po raz pierwszy od dawna Weronika poczuła, że niezależnie od wszystkiego, są wreszcie naprawdę u siebie.