Upsik – mały błąd, który może przydarzyć się każdemu

– No nie wierzę! To niemożliwe!

Justyna aż szarpnęła kierownicą i o mało nie wjechała w auto zaparkowane tuż obok jej „perełki”. Mijający właśnie czarny SUV był jej aż za dobrze znany. Trudno nie rozpoznać samochodu sąsiada, skoro właśnie nim codziennie rano Justyna odwoziła synów do szkoły.

A jednak obok Piotra, którego Justyna rozpoznała natychmiast przecież znali się od lat siedziała nie jego żona, a zupełnie obca kobieta.

Usta w dziubek i modne beret wystarczyło, by Justyna zrozumiała, że nie ma tu czystych intencji.

– O ja cię… A to numer! Justyna gwałtownie wyjechała z parkingu za autem Piotra. Po chwili namysłu uznała, że nie wolno takiej bezczelności puścić płazem.

Kierując się wskazówkami przeczytanymi w ulubionych kryminałach, Justyna wpuściła przed siebie jakiegoś volkswagena i ustawiła się tuż za nim, mając doskonały widok na auto Piotra. Jakże by nie taki klocek!

Sam Piotr tak mówił o swoim samochodzie. Dostał go od ojca i zmiana auta wydawała mu się niedopuszczalną zdradą. Przecież to spadek…

Ojca Piotr stracił ponad dwa lata temu i do tej pory nie otrząsnął się z tej straty. Byli ze sobą niezwykle blisko, bo ojciec samotnie wychował go po śmierci żony, która odeszła nagle, kiedy mały Piotruś miał zaledwie dwa lata. Młoda, piękna mama ugotowała rano dla synka jego ulubioną kaszkę, nagle jęknęła i osunęła się przy kuchence, zupełnie nie reagując na zrozpaczonego i zawodzącego Piotrusia.

Chłopczyk płakał długo. Dopiero ojciec, wróciwszy nagle do domu, znalazł małego rozpłakanego synka i żonę niestety, już na zawsze milczącą. Wezwał karetkę, ale było za późno.

To był prawdziwy cios. Ojciec Piotra, dawniej bokser, dobrze wiedział, co znaczy uderzenie prosto w serce taki raz, po którym nic już nie jest takie samo. Światło w jego życiu zgasło razem z ukochaną żoną. Matka Piotra nigdy nie narzekała na zdrowie.

Ojciec nie oddał syna ani swojej matce, ani teściowej, choć obie nalegały, nawet ciotka żony chciała zabrać chłopca.

– Ty chłop przecież, pracować musisz, a dziecko małe, sam sobie nie poradzisz! mówiły.

– Jeszcze nie wiem jak, ale dam sobie radę odpowiadał jej ojciec.

– Po co się męczyć? Oddaj mi Piotrka. Pracuję w przedszkolu, będzie miał opiekę, a tobie będzie łatwiej!

– Żeby widywać syna od święta? Żyjesz prawie tysiąc kilometrów stąd, nie to nie w porządku! Matki już nie ma, ale ojciec mu został i nikomu go nie oddam. Damy radę. Jakoś. Nie pytaj jak. Zastanowię się.

– Zastanów się burczała ciotka.

Na szczęście rozwiązanie pojawiło się szybko. Sąsiadka, Maria Górska, niedawno na emeryturze, zgodziła się codziennie opiekować Piotrkiem, gdy ojciec pracował. Trochę później chłopczyk poszedł do przedszkola i życie powoli wróciło do równowagi. Ojciec całe życie podporządkował wychowaniu syna drugi raz nie związał się z żadną kobietą.

Maria, której los nie dał ani męża, ani dzieci, pokochała Piotrka z całego serca, a chłopiec odwzajemniał jej uczucie.

– Jesteś moją babcią? pytał Piotruś.

– Nie, Piotrusiu! Przecież znasz swoje babcie! Ja jestem twoją nianią.

– Nianią? To prawie jak babcia?

– Prawie.

– To kochasz mnie?

– Bardzo! Jesteś moim ulubionym chłopcem!

– To dobrze. Ale niech już będziesz moją babcią, dobrze?

A jak tu odmówić takiej prośbie? Maria uzgodniła z ojcem Piotrka, że nie chce żadnych pieniędzy za opiekę, a chłopcu pozwoliła nazywać się babcią. I tak Piotr miał trzy babcie co z początku dziwiło wychowawczynie w przedszkolu, zwłaszcza gdy rysował trzy laurki na Dzień Kobiet, ale zrozumiawszy sytuację, pytania ustały.

Te z nauczycielek, które nie były zamężne, wzdychały po cichu albo i głośno do pana Piotra. Ale on nie zamierzał niczego zmieniać w swoim życiu miał ważną sprawę: wychować syna. I dobrze się wywiązał.

Piotr skończył szkołę, wybrał studia po naradzie z ojcem i wyżalił się Marii:

– Dziewczyny chyba mnie nie lubią.

– Nie przesadzaj. A kto się całował z Kaśką pod moimi oknami? śmiała się Maria.

– Ona mnie rzuciła. Powiedziała, że coś jej brakuje. No ale czego? narzekał Piotr.

– Jeszcze nie spotkałeś tej swojej. Poczekaj, nie spiesz się z wyborem. Na pewno gdzieś tu się kręci. Musisz tylko patrzeć uważnie.

I miała rację.

Niepozorna koleżanka z roku, Anulka, pomagała Piotrowi z notatkami, bo on już w trakcie studiów pracował w firmie ojca. Była cicha, ale szczerze się w Piotrze podkochiwała. On jednak nie zwracał uwagi, przyzwyczajony do dziewcząt pokroju Kaśki, odważnych i przebojowych.

Pomogła Maria. Anulka przyszła do niej po coś, długo kręciła się w przedpokoju, aż Maria domyśliła się wszystkiego.

– Nie ma nikogo powiedziała dziewczynie. Wolny, z tego co wiem.

– Kochasz go? pogłaskała ją Maria.

Odpowiedzi nie trzeba było. Oczy Anulki mówiły wszystko. Gdy Piotr przyszedł odebrać zeszyty, Maria po raz pierwszy pozwoliła sobie na babciny klaps.

– Za co, babciu?

– Nie każ dziewczynie czekać!

– O czym mówisz? Jakiej dziewczynie?

– Anulce! A ty nic nie widzisz. Twoje szczęście biega ci pod nosem! Rozglądaj się raz na sto lat trafia się taka dziewczyna!

Ślub zrobili cichy i skromny. Ojciec Piotra nalegał na większe przyjęcie.

– Tato, Anulka nie chce. Poza tym jej mama wstydziłaby się swojej sytuacji przecież żyją bardzo skromnie.

Relacja z teściową była dla ojca Piotra początkowo trudna. Jego własna teściowa długo winiła go za wczesną śmierć córki, nawet unikała wnuka. Piotr starał się to naprawić, aby chłopiec mógł widywać babcię. Z biegiem lat relacje się ułożyły i Piotrek jeździł do babci na wakacje, choć zawsze najbardziej czekał, kiedy ojciec zabierze go do domu. To wtedy Piotr zrozumiał, jak gorzka i bezlitosna bywa pamięć.

– Nie zdążyłam powiedzieć twojej mamie, jak bardzo ją kocham wyznała kiedyś babcia Piotra. Wiecznie się spieszyłam, zawsze miałam coś lepszego do roboty, a najważniejsze jakoś przepadło… Teraz już za późno.

To były ciężkie zwierzenia dla Piotra. Mamę znał z opowieści ojca i ze zdjęć, które były w całym mieszkaniu. Jej czułość pamiętał tylko przez zapach perfum, które kiedyś przypadkowo poczuł i kupił dla Marii. Ojciec natychmiast je rozpoznał i odtąd Piotr zawsze miał ten flakonik na swojej półce drobny okruch pamięci łączący go z matką.

Obawy ojca, że teściowa okaże się trudna, były absolutnie niepotrzebne. Mama Anulki przyjęła zięcia z otwartym sercem. Była zwykłą, dobrą kobietą, dla której szczęście córki było najważniejsze. Piotrek spełnił jej oczekiwania w stu procentach.

Rodzina rosła spokojnie. Rodzice marzyli po cichu o wnukach, lecz Anulka i Piotr odwiedzali lekarzy. Mijał rok, drugi, trzeci A dziecka nie było. Już pojawiła się obsesja, aż zainterweniowała Maria.

– Piotrusiu, co się dzieje?

– Wszystko nie tak, babciu… Oboje zdrowi, a tu żadnych efektów. Anulka zaczyna tracić cierpliwość. Kłócimy się. Co robić?

– Uspokoić się! Widać, jeszcze nie czas. Ty, Piotrze, ciągle czegoś chcesz, a natura się pośpieszyć nie da. Co chcesz, żeby dziecko zrobić, jakby to była formalność? Kochasz kochaj żonę taką, jaka jest! I przestań ją dręczyć. Myślisz, że jej lekko? Tak samo pragnie dziecka, jak ty. A jeszcze myśli, że zawodzi cię

– Skąd wiesz?

– Bo sama tak kiedyś czułam Bardzo kochałam, ale dziecka nie mogłam mieć. Wtedy nie było takich badań ani możliwości powiedzieli, nie będzie dzieci, uwierzyłam. On nie chciał się wiązać bez pewności, a teraz widzę, że to nawet lepiej…

– Dlaczego?

– Bo i tak nie umielibyśmy tego dziecka uszczęśliwić. A wy z Anulką? Jest miłość, szczęście już za drzwiami. Cierpliwości! Reszta sama się ułoży. Jak mówią? Wszystko przyjdzie we właściwym czasie!

Piotr posłuchał Marii. Przestał naciskać, próbował dać spokój żonie. Było mu trudno, ale wspierał go ojciec, a teściowa nigdy już nie wspominała tematu dzieci. Maria powtarzała swoje: Czekajcie. Dbajcie o siebie i czekajcie!.

I stało się, gdy już całkiem stracili nadzieję. Po niemal dziesięciu latach małżeństwa Anulka zaczęła źle się czuć, bolała ją głowa, cały czas była senna. Piotr, przerażony, przywiózł żonę do lekarza. Diagnoza? Będziecie mieli dziecko.

– Skąd? aż nie mógł uwierzyć.

Ale gdy podczas badania USG zobaczył śmiejącą się i płaczącą żonę, uwierzył: To on, Piotrusiu! Taki malutki ale nasz.

Synek urodził się dorodny, ponad cztery kilo szczęścia. Delikatna, niewysoka Anulka dała radę i, kiedy tylko usłyszała krzyk synka, zameldowała położnej:

– Za drugim też wrócę!

Córkę, potem jeszcze raz syna, urodziła w tym samym szpitalu. Natura chyba uznała, że już wystarczy czekania kolejne dzieci pojawiły się niemal dokładnie w planowanych terminach.

Rodzina się rozrosła, więc wkrótce wszyscy się dusili w dotychczasowym mieszkaniu po ojcu Piotra.

– Potrzebujecie domu! stwierdził dziadek, wciskając w ramiona wnuczka i postanowił: Budujemy się!

Działkę kupili szybko, budowa niestety utknęła przez problemy w firmie. Piotr i ojciec skupili się na ratowaniu biznesu, budowa musiała poczekać.

I tu z pomocą przyszła Maria.

– Piotrze, wymyśliłam Wy z Anulką i dziećmi mieszkacie w dwupokojowym, ja sama w trójce. U mnie więcej miejsca, a już mi ciężko samej. Z twoim tatą uzgodniliśmy zamienimy się! Ty zrobiłeś mi remont na długie lata, a my z tatą nie potrzebujemy dużo. Dla mnie to lepiej, bo samemu coraz trudniej się zmotywować do porządków, gotowania, a tak będę z nim razem. Ty się nie bój nam nie potrzeba więcej niż pokój. Ty też będziesz spokojniejszy o nas. Przemyśl to.

I tak się stało. Anulka zajęła się domem, dziećmi i rodziną, Piotr pracował na trzy etaty, ratując firmę. W końcu się udało niestety, ojciec Piotra nie wytrzymał tych stresów zdrowotnie. Długo nic nie mówił synowi, ale w końcu wyznał prawdę.

– Piotrze, przepiszę swoje mieszkanie na Marię. Przecież i tak wam przypadnie ale ona tyle dla nas zrobiła, nie chciałbym, żeby nie miała dokąd pójść. Rodziny już sobie nie wyobrażam bez niej.

– Tato, sam wiesz, że to słuszne! Ale skąd ta powaga?

– Bo zostawia się sprawy po sobie w porządku odpowiedział tylko ojciec.

Czwartego wnuka już nie zobaczył. Mały Aleksey przyszedł na świat miesiąc po jego śmierci i nigdy nie widział dziadka, ale o dziadku słyszał tyle, że z dumą podnosił głowę, słysząc własne imię.

Życie toczyło się z górki i pod górkę. Dzieci rosły, dając Anulce i Piotrowi tyle miłości, że gdyby dodać jeszcze trochę, słońce świeciłoby całą dobę.

Anulka, z natury otwarta, zawsze z rozwagą wybierała przyjaciółki. Zaczęła się spotykać z innymi mamami na podwórku najbardziej zżyła się ze Stasią.

Stasia była równolatką Anulki, też lubiła książki i teatr, choć rzadko miała na to czas. Miała dwoje dzieci, ale czasem wydawało się, że jest ich co najmniej dziesięć. Bliźnięta dawały popalić i matce, i babciom, które również pomagały w wychowaniu. Dla Stasi rozmowy z Anulką były ratunkiem uczyła się, jak cieszyć się drobiazgami, nie próbując robić wszystkiego na raz. Tak zyskała prawdziwą przyjaciółkę, której mogła powierzyć sekrety a tych nie brakowało.

Jej małżeństwo nie było proste. Mąż kobiecy, czaruś, oficjalnie cenił rodzinę, ale pozwalał sobie na skoki w bok. Stasia to wiedziała, uznając, że wszyscy mężczyźni tacy są. Ta myśl była dla niej wybawieniem, pozwalała nie patrzeć na rzeczywistość zbyt trzeźwo dla dzieci zachowywała pozory rodziny.

Nic więc dziwnego, że zobaczywszy Piotra z nieznaną kobietą, Stasia od razu uznała, że tam jest coś nie w porządku. Anulka powinna się dowiedzieć.

Auto Piotra skręciło w boczną uliczkę. Stasia nie dała się zgubić. Restaurację, przy której się zatrzymali, znała bywali tam z mężem; dobra kuchnia, małe koncerty jazzowe.

Piotr pomógł towarzyszce wysiąść. Oboje schowali się w środku, a Stasia rozważała, co zrobić: czekać na ich wyjście czy lecieć natychmiast do Anulki z sensacją.

Im bardziej Stasia o tym myślała, tym więcej miała wątpliwości. Bo co się stanie, jeśli powie Anulce, że Piotr ją zdradza? Czwórka dzieci, Maria, która już ledwo chodzi, mama Anulki, której Piotr niedawno załatwił operację oczu w Warszawie. Zbyt dużo zobowiązań i za mało faktów. Kim jest ta kobieta? A jeśli to niewinna sprawa, przelotne zauroczenie, które zniknie jak u jej własnego męża? Dziś jest, jutro nie ma… A rodzina się rozpadnie, wszyscy będą cierpieć.

Stasia uderzyła dłonią w kierownicę, aż klakson huknął, płosząc gołębie pod restauracją.

Ten dźwięk ją otrzeźwił. Piotr, jak każdy facet, też czasem coś nabroi. Idealnych nie ma. Ale czy przez to Anulka miałaby stracić wszystko? Czy ona sama by potrafiła wybaczyć gdyby się dowiedziała?

Po kilku minutach Stasia postanowiła: Nic nie powie Anulce! To nie jej sprawa. Dzieci czekają, niania już powinna wyjść, a jej głowę rozsadzało od myśli.

Nagle telefon od Piotra.

– Halo? Kiedy? Jasne, Piotrze, będzie nam bardzo miło, dziękuję!

Odłożyła telefon, aż musiała się uszczypnąć. Jeszcze przed chwilą widziała go z obcą kobietą, a teraz zapraszał ich na rocznicę ślubu Co za zwrot akcji! Anulka i Piotr nigdy nie urządzali przyjęć z tej okazji zawsze świętowali tylko we dwoje.

Stasia oczywiście zgodziła się przyjść. No, co z niej za przyjaciółka, jeśli nie wesprze tej, która stała się jej tak bliska?

Sukienka kupiona, buty też. Fryzura, manicure, make-up Mąż z uznaniem mrugnął okiem:

– Coś taka zamyślona? I my będziemy mieć rocznicę zobaczysz, jak cię zaskoczę!

Stasia tylko westchnęła, wyciągając szminkę.

Piotr się postarał. Sala udekorowana ze smakiem, świeże kwiaty, eleganckie świeczniki, biała porcelana, lśniące obrusy Anulka była zachwycona:

– Piotrusiu! Nawet moje ulubione kolory niebieski i srebro! Jak tu pięknie! aż westchnęła, przyjmując od Stasi bukiet i prezent. Chodź, pudru poprawimy!

Pierścionek na jej palcu aż raził Stasię. Coś Piotr próbuje odkupić Dostała przepraszam w postaci drogiej biżuterii.

Toaleta była w piwnicy, Stasia z pośpiechu zaplątała się w suknię. Pomoc zaoferowała jej kobieta wychodząca zza rogu.

– Pomóc pani?

Ta sama, którą widziała z Piotrem! Dziś ubrana w elegancki kostium, buty na niskim obcasie, włosy jasno upięte.

– Pani?! aż syknęła Stasia i puściła sukienkę.

Tylko żeby Anulka nic nie usłyszała!

– Przepraszam, znamy się? zdziwiła się kobieta, uśmiechając się szeroko, aż Stasi odebrało mowę.

– Co pani tu robi?!

– Pracuję. Moja firma organizuje dzisiejszą uroczystość. Pan Piotr nam zaufał to nasza pierwsza tak duża impreza, proszę być wyrozumiałą! Podoba się pani dekoracja?

Stasia poczuła, jak palce jej zesztywniały.

– Tak Ślicznie naprawdę

– Cieszę się! Pan Piotr bardzo się stresował, czy zdążymy ze wszystkim. Nawet męża do pracy wciągnęłam! Wczoraj razem układaliśmy kwiaty. Teraz nie mogę sama na drabiny

– Dlaczego?

– Bo jestem w ciąży! Dopiero niedawno się dowiedziałam. Strach, ale i radość! Ma pani dzieci?

– Dwoje.

– Ciężko?

– Bardzo… Stasia poczuła, jak ciepło rozchodzi się w końcach palców. Ale proszę się nie bać! Odważna pani. To najlepsza cecha przyszłej mamy.

– Lubię wyzwania! W razie potrzeby proszę: dam kontakt do świetnego lekarza. Anulka też u niego rodziła wszystkie swoje dzieci.

– Ile ich ma?!

– Czworo!

– Niesamowite! Tyle szczęścia naraz!

– Dokładnie tak!

– Przepraszam, już zaczynają! Idzie pani?

– Już idę.

Stasia zostawiła tamtą kobietę, weszła do łazienki i z szerokim uśmiechem zawołała:

– Anulka! Co się tak guzdrzesz?! Chodź, bez ciebie już cię wydali za mąż! Słyszysz? Idziemy wszyscy czekają!

I przez cały wieczór, wznosząc toasty za przyjaciół, Stasia myślała o tym, jak łatwo można przez jeden impuls zniszczyć całe szczęście. Jednym słowem, nietrafnym osądem, przypadkowym zbiegiem okoliczności przekreśla się coś, co budowało się latami. O mały włos i ten wieczór, radość Marii, która krzyczała Gorzko! najgłośniej ze wszystkich, i śmiech dzieci to wszystko mogłoby zniknąć.

– Błąd… szepnęła, opróżniając kieliszek szampana i obejmując męża. A u nas słodko czy gorzko?

– Gorzko, Staśka! Jeszcze trochę gorzko!