Umowa o miłości

Kontrakt na miłość

Wanda siedziała przy ogromnym stole, zasypanym ślubnymi magazynami. Przewracała strony z zaangażowaniem godnym mistrza sudoku, wpatrując się w każde zdjęcie, jakby tam ukryto kod do szczęśliwego życia. Oczy jej błyszczały na widok koronek, misternego haftu, zwiewnych welonów już niemal czuła pod palcami chłód satyny i ciężar tiulu. Najdłużej zatrzymywała się na zdjęciach śnieżnobiałych sukien, w myślach zakładając każdą z nich. Wtedy gdzieś w piersi rozkwitała ciepła nadzieja Wanda wyobrażała sobie, jak kroczy środkiem kościoła w stronę swojego narzeczonego, a oczy rodziny świecą się ze wzruszenia

Ależ cudo wymruczała pod nosem, nie odrywając wzroku od sukni z rozłożystą spódnicą i cienkimi ramiączkami wyglądała jak kwaśna śmietanka z bajki, lekka, jakby ją uszył sam wiatr.

Niestety, uśmiech zniknął z jej twarzy równie nagle, jak polska wiosna z połowy kwietnia. Westchnęła, zamknęła magazyn i powoli wstała od stołu, czując, że w tej historii tradycyjnie znowu przesadziła z nadziejami. Podeszła do wysokiego lustra w ozdobnej ramie i świdrowała swoje odbicie. Stanęła bokiem, przekrzywiła głowę, próbując wyobrazić sobie siebie cudzymi oczami, a w głowie kołatały się myśli, że to, co tak dobrze wygląda na zdjęciu, w rzeczywistości może okazać się totalnym fiaskiem.

Daj spokój, w życiu mi się to nie będzie trzymało powiedziała już zdecydowanie, próbując przekonać samą siebie, że trzeba zaakceptować rzeczywistość. Figura nie pozwala na takie ekstrawagancje.

Przeturlała się jeszcze kilka razy przed lustrem, symulując szeroką spódnicę i gorset, potem w myślach naniosła na siebie setki warstw materiału… i skrzywiła się.

Trzeba coś prostszego rozmyślała na głos, zwracając się do niewidzialnej jury w swoim salonie. Odpadają bombki, bo będę wyglądać jak rodzina kur po świętach. Ale zwykła kreacja też nie wchodzi w grę! W końcu nie wychodzę za mąż co wtorek.

Wanda nerwowo przeczesała włosy, czując jak narasta w niej lekka panika wybór większy niż półki w sklepie z cebulą, pomysłów milion, a idealnego brak. Jeszcze raz rzuciła okiem na rozrzucone wokół magazyny, jakby miała nadzieję, że na następnej stronie czeka objawienie. Nic z tego tylko zmęczenie i zdezorientowanie w gratisie.

Muszę się kogoś poradzić wymamrotała, przysiadając na krawędzi krzesła. Zanim moja głowa eksploduje od tej całej organizacji.

Nagle ciszę domu przerwał trzask drzwi tak nagły, że Wanda podskoczyła jakby usłyszała wyrok sądu. Zamarła, wzrok zawisł na stole pełnym ślubnych inspiracji, a serce zamarło z niepokoju. Kto to może być o tej porze? W grę wchodziło tylko dwóch ludzi: tata i narzeczony, Marian. Ale obaj według planu mieli być dziś nieosiągalni tata prowadził biznesowe rozmowy, a Marian miał jakieś spotkanie zawodowe, o którym marudził już od rana.

Wanda zamarła całkowicie, zaczęła nasłuchiwać. W głowie od razu zaczęły pojawiać się różne wersje: a może ktoś się włamuje? O tej godzinie dom zazwyczaj pusty, bo Wanda przesiadywała wtedy w swoim salonie kosmetycznym. Przez myśl przemknęły jej historie z sąsiedzkiego forum aż po plecach przebiegł dreszcz.

Ostrożnie wstała, starając się nie narobić hałasu (co zresztą przy jej kapciach było nie lada wyzwaniem). Nogami poniosło ją pod schody prowadzące na parter tam miała najlepszy wgląd na przedpokój. Zajrzała zza ściany, kryjąc się jak agent CBŚ pod osłoną nocy.

I wtedy napięcie odpłynęło z jej ramion. Na progu stał Marian tak dobrze znany, aż nudny z profilu, że nawet pesel pamiętała. Akurat zdejmował buty, rzucając je na półkę, jakby siłował się z nieistniejącą konkurencją do rekordu prędkości. Coś sobie pod nosem podśpiewywał, czysty przykład szczęśliwego człowieka po pracy.

Marian? szepnęła zdziwiona. Co on tu robi, przecież miał być na zebraniu…

Obserwowała, chcąc sprawdzić, co się święci. Może zaskoczy ją jakąś niespodzianką? A może z kimś rozmawia?

Luba, jeszcze chwilkę, wytrzymaj, głos Mariana był zupełnie inny niż na co dzień: miękki, czuły, wyraźnie nie dla jej uszu. Wanda zamarła. Z taką intonacją nie mówił do niej nigdy. Już niedługo dokończę tę umowę i będziemy razem…

W sercu Wandzie zrobiło się lodowato. Nagle paznokcie wbiły jej się w dłoń byle nie wydać z siebie chlipnięcia. Jaka umowa? Kim do diabła jest ta Luba?

Jeszcze pół roku kontynuował Marian, w głosie wybrzmiewał ton zimny, korporacyjny. Tak, za miesiąc wesele, potem kilka miesięcy małżeńskiego szczęścia… na tym fragmencie głos mu zadrżał, a w tonie pojawiła się nieprzyjemna nuta, jakby mówił o kiszonej kapuście, która właśnie się rozlała po podłodze.

Wanda zamknęła oczy, próbując połączyć fakty. Ślub ich ślub to tylko element jakiegoś kontraktu?

Co potem zrobi pan Jakub Romanowski, mnie nie obchodzi, Marian mówił coraz pewniej, jakby właśnie zdjął z siebie ciężką szynę. Spakuję manatki i wyjeżdżam, jak tylko na moje konto wpłynie reszta kwoty.

Słowa te trafiły Wandę jak młotek w młodego ziemniaka. Zachwiała się, łapiąc odruchowo ościeżnicę. W głowie jak w windy: On kłamał. Przez cały czas kłamał!

Wycofała się cicho, byle nie zdradzić obecności. Myśli kłębiły się chaotycznie, ale jedna przebijała wszystko: ojciec był zamieszany. Umowa. Wynagrodzenie. Sześciomiesięczny plan. Obraz układał się w Zola. Chciała wrzeszczeć, ale głosu zabrakło.

Ale choć serce miała w rozsypce, postanowiła jeszcze podsłuchać. Może dowie się czegoś, co rozjaśni ten koszmar

Marian rozsiadł się wygodnie w fotelu (jakby miał spędzić tam całą zimę), wyciągnął nogi i rozmawiał dalej przez telefon zupełnie nieświadomy, że Wanda słyszy każde słowo.

Ależ przestań się martwić! perorował, z lekkością zostawiającą złe wrażenie. Kocham tylko ciebie! Cała ta sytuacja jest tylko dla ciebie. Chcesz mieszkać w apartamencie w centrum Warszawy? Chcesz ciuchy i biżuterię z zagranicy? zrobił pauzę, pewnie na brawa. No widzisz! A ile ja bym zarobił jako asystent? Pół roku i jesteśmy razem, przysięgam.

Za pozwoleniem, będziecie razem o wiele szybciej, powiedziała Wanda, schodząc powoli po schodach. Nogi drżały, ale szła wyprostowana jak żołnierz przed inspekcją.

Marian odwrócił się jakby go ktoś złapał za kaptur od bluzy. Twarz mu stężała, usta próbowały się jeszcze uśmiechać, ale oczy bezradnie latały po ścianach. Telefon z łoskotem upadł na podłogę.

Wanienko? wybełkotał, wstając sztywno z fotela. W głosie mieszało się przerażenie i totalne niedowierzanie. O co ci chodzi, skarbie?

Zrobił krok w jej stronę, usiłując dotknąć, uspokoić gestem, którym niejeden raz załatwiał różne spory. Ale Wanda odsunęła się, unosząc wysoko podbródek. Z jej oczu zniknęły zaufanie i czułość została twarda, chłodna jasność.

Wanienka szepnęła, w tym słowie zawierając całą swoją ranę. Naprawdę? Myślisz, że jestem głucha i niczego nie usłyszałam?

Stanęła naprzeciwko, choć w środku cała drżała. Patrzyła prosto w oczy szukała cienia skruchy, zanim w nim zobaczyła tylko strach i szybkie liczenie opcji awaryjnych.

Luba Znasz ją? Czy to ta, którą przedstawiłeś mi jako swoją siostrę? głos Wandzie drżał, ale był lodowato rzeczowy.

Marian pobladł na twarzy, sięgnął po telefon, jakby miał go uratować przed powodzią. Palce mu się trzęsły, myśli szalały jak chomik na kołowrotku jak się wykręcić, żeby nie stracić tej kasy?

Coś ci się pomyliło w końcu zdołał wydukać. Nie wiem o jaką Lubę chodzi. O czym ty mówisz?

Znowu próbował chwycić ją za rękę, lecz Wanda już nie dała się nabrać odskoczyła, cementując swoje zdanie.

Doskonale wiesz o czym mówię parsknęła gorzko, a jej ironia pokłuwała nawet Mariana. Wszystko słyszałam. To twoje czułe słówka O, aż musiałam się napić!

Łzy wzbierały w jej oczach, ale zacisnęła pięści, byle nie zdradzić słabości. Wszystkie te wspólne wieczory, marzenia o przyszłości właśnie zamieniły się w teatr, a jej przypadła rola naiwnej statystki.

Marian zamilkł najwyraźniej zrozumiał, że tym razem nie ma wyjścia. Przestał się uśmiechać. Liczył, że uda mu się sytuację odkręcić, wrócić do poprzedniego układu. Ale wiedział jedno: przesadził.

Chyba już rozumiesz, że ślubu nie będzie powiedziała Wanda twardo, a Marianowi ścierpła skóra. Ale zanim wyrzucę cię z domu, chcę usłyszeć prawdę. Całą. Bez owijania w bawełnę.

Jej głos był stabilny, choć w środku wyła. Skrzyżowała ramiona, jakby chciała zablokować wjazd kolejnych koparek. W oczach nie było łez, tylko zdeterminowane pragnienie prawdy.

Prawdę? odburknął Marian z pogardą, już zrezygnowany z udawania czułości. Prawdę, chcesz? Proszę bardzo. W życiu bym na ciebie nie spojrzał, gdyby twój ojciec nie przedstawił mi tej oferty. Robiłem za twojego narzeczonego, chodziłem z tobą po kawiarniach, mówiłem to, co trzeba. W zamian dostałem robotę marzeń i bardzo przyjemne wynagrodzenie. Dwie wypłaty miesięcznie, można powiedzieć.

Mówił o tym tonem, jakby referował listę zakupów. Każde słowo wbijało się w Wandę jak drzazga z solidnej sosny.

Czyli wszystko dla pieniędzy? szepnęła, a w jej oczach przesuwała się zima stulecia.

A co, myślałaś, że ktoś się w tobie zakocha dla wyglądu? Marian zaśmiał się podle już nie ten Marian, którego znała, tylko facet, który zdeterminowany jest uciec, zanim urząd skarbowy się zgłosi. Obejrzyj się czasem w lustrze. Polecam naprawdę porządne światło.

Te słowa bolały mocniej niż zimowy grad. Wanda poczuła jak do gardła podchodzi jej klucha, a w oczach kręcą się łzy, których nie zamierzała pokazać. Zacisnęła pięści tak mocno, że aż skóra pobielała.

Kilka chwil patrzyła na Mariana w ciszy, próbując ogarnąć to, co właśnie usłyszała. Cały świat skurczył się do skali jej domowego salonu. Cała ta miłość była umową, a ona po prostu punktem w planie.

Wynoś się stąd! powiedziała twardo, nie pozwalając, aby usłyszał jej roztrzęsienie. Rzeczy przyślę kurierem. Wynocha!

Marian jeszcze raz przejechał ją lodowatym wzrokiem długim, dokładnym, jakby robił audyt. Potem odwrócił się powoli, z pełnym brakiem żalu, sięgnął po kurtkę, włożył ją jak zwycięzca milionerów i wyszedł demonstracyjnie, bez pośpiechu. Gdy drzwi zatrzasnęły się za nim, Wanda została sama w przygniatającej ciszy.

Marian po wyjściu nawet nie spojrzał za siebie. Myślami był już zupełnie gdzie indziej kombinował, jak rozmawiać z panem Romanowskim. Świetnie wiedział: ojciec Wandy to twardy facet, który nie wybacza, nie zapomina, nie negocjuje. Dla córki poszedłby na własne spotkanie MMA. Głupi plan, rugał się w myślach, schodząc po schodach bloku, ale szybko przypomniał sobie o kasie: spora suma już roiła się na jego koncie to dawało mu odrobinę odwagi.

Przynajmniej nie robiłem tego na sucho, mruknął pod nosem, wychodząc na ulicę. Oby tylko nie kazali zwracać tych pieniędzy. Zarobiłem, no to zarobiłem!

A w mieszkaniu Wanda, cała roztrzęsiona, wykręcała numer ojca. Palce drżały, myliła się kilka razy, ale w końcu trafiła.

Tato! ledwo wydusiła, gdy Jacek Romanowski odebrał. Jak mogłeś?! Jak mogłeś mi to zrobić?!

Nie czekała na pytania, nie zostawiała miejsca na jakiekolwiek tłumaczenia. Z jej ust poleciał potok słów, gorących jak rosół w niedzielę:

Wszystko to twoja sprawka! Ty go znalazłeś, zapłaciłeś, wymusiłeś tę całą farsę! Nawet nie zapytałeś, czy ja tego chcę! Uznałeś, że wiesz lepiej!

Głos jej drżał, łamał się, ale nie przestawała, choćby miała zaraz pogubić oddech.

Zaufałam ci! Myślałam, że Marian… że on naprawdę mnie kocha! A to była tylko twoja szopka! Zamieniłeś moje życie w przedstawienie!

Romanowski próbował coś wtrącić, ale Wanda była nie do zatrzymania. Wylała wszystko żale, rozczarowanie, ból po zdradzie.

Nigdy więcej! Nigdy więcej nie wtrącaj się w moje życie prywatne! Rozumiesz?! Nigdy!

Zakończyła rozmowę zdecydowanie, rzuciła telefon na kanapę i wreszcie pozwoliła łzom płynąć jakby nie było jutra. Głowę schowała w dłoniach, barki drżały. Czuła się jak małe dziecko, które ktoś wystawił na dworze bez kurtki.

Jej łzy nie były tylko po Marianie. Przez lata zmagała się z niepewnością i kompleksem wobec własnego wyglądu. Setki razy stała przed lustrem, krytykując każdą część siebie. Gdybym tylko miała talię gdyby biodra trochę inne to były refreny jej myśli. Marzyła, żeby wyglądać jak dziewczyny z reklam, żeby być przynajmniej zbliżona do tych z telewizji. Ale rzeczywistość była inna.

Myślała nawet o operacjach plastycznych potem patrzyła na mamę i wycofywała się z tych pomysłów.

Mama, czy raczej Izabela bo tylko tak pozwalała się nazywać (nawet przy śniadaniu), miała swój styl i wdzięk przez długie lata była naprawdę piękna. Miała regularne rysy, ciemne, gęste włosy, gesty tak harmonijne, jakby tańczyła nawet podczas parzenia herbaty. I to właśnie ona była wzorem, do którego Wanda zawsze się porównywała z marnym skutkiem.

To się skończyło pewnego dnia, gdy Izabela zaufała wybitnemu specjaliście miała tylko lekko poprawić sobie nos. Efekt: katastrofa. Lekarz spartolił sprawę, potem były kolejne przeróbki, dużo wydanych złotych i zero satysfakcji. Z upływem kolejnych operacji było już tylko gorzej.

Radość odpłynęła z jej życia jak woda ze spłuczki. Z czasem przestała patrzeć w lustro, zasłaniała twarz kapeluszami i wielkimi okularami. Depresja zamknęła ją w czterech ścianach dnie przemijały w szarości, z przerwą na ciężki wzrok do lustra i godziny rozważań o straconych szansach.

Potem wyparowała po cichu. Zostawiła tylko krótką notkę Jackowi: Nie dam rady. Przepraszam. I już się nie odezwała żadnych rozmów, żadnych kontaktów. Jakby ją wciągnął świat równoległy. Wanda została z ojcem.

Dorastając, podziwiała fotografie mamy tej dawnej Izabeli, uśmiechniętej i olśniewającej. Tę mamę pamiętała. Ale prawdziwa Izabela była inna, zwłaszcza pod koniec i z biegiem lat Wanda coraz mocniej odczuwała przepaść między zdjęciem a rzeczywistością.

Zaczęła porównywać się z mamą bardzo wcześnie i nigdy nie wypadała dobrze. Mama miała cudowne kości policzkowe, a ja tylko pyzate policzki, myślała przyglądając się sobie. U niej włosy lśniły, a moje się puszą. Doszukiwała się coraz więcej wad. Nawet gdy inni ją chwalili, nie wierzyła w jej oczach była ledwo cieniem dawnej Izabeli.

Niepewność przesączała się do każdej sfery życia. W szkole siedziała w ostatniej ławce, na studiach unikała prezentacji, a w życiu prywatnym cóż, tu było jeszcze gorzej. Chłopcy raczej ją omijali, a jeśli już zauważyli szybko się nudzili. Wanda całą winę przypisywała wyglądowi.

Gdybym tylko była ładniejsza w kółko się łajała, nie rozumiejąc, że najbardziej odstrasza jej własna niepewność.

I wtedy pojawił się Marian wpadł w jej życie jak słoń na wystawę porcelany. Zauważył ją, mówił komplementy, miał oko do szczegółów, naprawdę się nią interesował. Chodzili razem na lody do cukierni, przynosił kwiaty bez okazji, pamiętał o wszystkim, co przypadkowo wspomniała.

Dzięki niemu Wanda pierwszy raz od lat poczuła się po prostu wystarczająca. Może nie idealna, jak jej mama na zdjęciach, ale po prostu dobra dla siebie. Rozkwitała obok niego, zaczęła wierzyć, że zasługuje na szczęście. I im więcej ze sobą byli, tym mocniej wierzyła, że to prawdziwa miłość.

Aż do teraz. Słowa Mariana, podsłuchane przypadkiem, zburzyły wszystko, co zbudowała. To nie była miłość. To była gra. A reżyserem całej farsy był jej ojciec.

**************************

Wanda stała naprzeciwko lustra w salonie sukien ślubnych i w środku czuła przedziwny spokój zaskakująca zamiana ekscytacji na rzeczową pewność. Biała suknia pięknie podkreślała ramiona, miękko spływała w dół, koronka na rękawach łapała światło, rysując subtelny wzór na skórze.

Przypatrywała się sobie w nowym wydaniu. Nie szukała już rys, nie krytykowała się w myślach. Dziś to było inne spojrzenie. Dziś akceptowała siebie taką, jaka jest.

Po godzinie już szła środkiem kościoła, prosto między gości. Głowa podniesiona, krok pewny, w oczach nie było rozmarzenia jak u bohaterek seriali, tylko świadome światło. Każdy patrzył: jedni szeptali z uznaniem, inni zaskoczeni bo jakaś taka za spokojna jak na pannę młodą.

Wszyscy ustępowali jej miejsca, uśmiechali się, prychali komplementami. Wanda odwzajemniała spojrzenia, ale myślami była daleko poza tą weselną scenografią. Przypomniał jej się tamten dialog z ojcem sprzed miesięcy.

Tato, przyjmuję oświadczyny Marka oznajmiła wtedy, patrząc mu prosto w oczy.

Ojciec zamarł z kawą w ręku, nie spodziewając się takiej twardości w głosie córki.

Córuś, jesteś tego pewna? To poważna sprawa.

Jestem pewna odpowiedziała spokojnie. Nie chcę już czekać na wielką miłość, która pewnie nigdy się nie pojawi. Chcę stabilizacji, szacunku, normalnej rodziny. Marek mi to zapewni.

A miłość? próbował jeszcze ojciec, ale Wanda przerwała:

Miłość jest piękna. Ale mam dość czekania na cud. Chcę sama poukładać sobie życie.

I idąc do ołtarza, powtarzała w myślach te słowa. Marek czekał na nią przy ołtarzu, nieco speszony, ale pogodny. W jego oczach nie widać było szaleństwa, ale był szacunek, troska, powaga rzeczy, które Wanda dziś stawiała wyżej niż bajkowe deklaracje.

Podczas składania przysięgi w urzędzie Wanda złapała się na myśli: Nie żałuję. To nie jest żadna nowela o wielkiej miłości, ale mój świadomy wybór.

Może Marek nie będzie do mnie szalał z miłości, myślała, patrząc na niego ale będzie mnie szanował. A kto wie? Może nawet się pokochamy…

Te myśli dodały jej siły. Uśmiechnęła się do Marka nie wymuszenie, nie do zdjęcia, ale szczerze, po raz pierwszy od dawna czując, że w końcu zrobiła coś dla siebie. Bo miłość ma różne formy. Może ich historia zaczyna się spokojnie, ale właśnie na tak solidnym fundamencie uda się zbudować coś naprawdę dużego.