Ty jesteś moim światem

Jesteś moim światem

Tomasz siedział przy łóżeczku, zapatrzony na śpiącą Gosię. Dziewczynka spała na boku, z lekko uchylonymi ustami, a jej jednostajny, spokojny oddech tylko nieznacznie burzył ciszę w pokoju. W półmroku delikatne rzęsy rzucały cienie na policzki, a puszyste włosy rozścielały się po poduszce jak aureola. Tomasz uśmiechał się bezwiednie teraz jego córka wyglądała jak maleńki aniołek, który zleciał z nieba, by zasnąć pod jego opieką.

Za oknem odbywał się spektakl: szaruga wieczoru powolutku przeistaczała się w noc. Zachmurzone niebo rozjaśniały pierwsze gwiazdy nieśmiałe, ledwo widoczne, by po chwili zapłonąć mocniej, wyraźniej.

Wpatrując się w migocące punkty na niebie, Tomasz powoli zanurzał się w przeszłość. Wszystko było inne trzy lata temu. Wtedy ten pokój wypełniał się śmiechem Hani: jej obecność rozjaśniała przestrzeń, przynosiła ciepło, radość, bezpieczeństwo. Jeszcze czuł na skórze dotyk jej miękkiej dłoni, gdy sunęła mu po ramieniu; dobrze pamiętał jej troskliwe spojrzenia. Po Hani zostały wspomnienia i ich córka Gosia, śpiąca teraz snem spokojnym, która była wszystkim, co po niej zostało, wszystkim, dla czego musiał dalej żyć.

Choroba skradała się cicho, niby złodziej w ciemności. Najpierw Hania narzekała tylko na zmęczenie za dużo pracy, muszę odpocząć. Później pojawiły się bóle głowy, które tłumaczyła stresem i niewyspaniem. Przewijali się przez gabinety lekarzy, wyniki badań były niejednoznaczne, nikt nie potrafił jasno określić, co się dzieje. Czas płynął, stan Hani się pogarszał.

Kiedy zapadła ostateczna diagnoza, było już za późno. Tomasz nie zastanawiał się nawet chwili. Rzucił dobrze płatną pracę, pomimo namów i zapewnień, że można pogodzić jedno z drugim. Wiedział: najważniejsze to być z nią, tu i teraz. Dobrze się stało, że on i Hania przez długi czas odkładali złotówki na nowy samochód te oszczędności pozwoliły nie myśleć o pieniądzach przez pierwsze, najtrudniejsze miesiące.

To był czas szpitalnych korytarzy, gabinetów, niekończących się kolejek i monotonnych procedur. Woził Hanię do kliniki, trzymał ją za drżącą dłoń i szeptem uspokajał. W domu czytał jej ukochane książki, kiedy już brakło sił by wstać. Siedział przy niej godzinami, czujny na każdy nerwowy oddech, każdy cień bólu na twarzy. Wtedy zrozumiał, że miłość nie jest tylko radością, ale trwaniem przy kimś, gdy świat się wali i sił zaczyna brakować.

Po śmierci Hani życie straciło ostrość. Każdy dzień był jednakowy, przypominał ciąg bezsennych nocy i mglistych poranków. Tomasz był jak cień, poza rzeczywistością jego światem stała się Gosia, troska o jej potrzeby, by czuła: tata zawsze jest i będzie obok.

Zaraz po pogrzebie przyjechała Teresa mama Hani. Weszła do mieszkania cicho, ale jej bystre oczy od razu przeskanowały otoczenie: porozrzucane zabawki, brudne naczynia, chaotyczna pościel Sprawnie poprawiła torebkę na ramieniu i rzeczowo rzekła:

Tomasz, musisz odpocząć. Zabiorę Gosię do siebie. Nie radzisz sobie.

W tej chwili Tomasz nadal siedział przy łóżeczku, nie podnosząc wzroku. Jedynie mocniej zacisnął rękę na brzegu koca. Jego głos zabrzmiał cicho, lecz bez zawahania:

Nie. Gosia zostaje ze mną.

Teresa podeszła bliżej, w oczach tlił się szczery niepokój.

Widzisz przecież, w jakim jesteś stanie. Sam na siebie nie patrzysz. Dla dziecka ważna jest normalność, spokój, a tu gestem wskazała na pokój, nie kończąc.

Tomasz wyprostował się, spojrzał jej w twarz. Tak wielki ból i upór mieszały się w jego oczach, że Teresa aż odsunęła się odruchowo. Każde słowo ważył precyzyjnie:

Jestem jej ojcem. Sam ją wychowam. Tego chciała Hania. Obiecałem, że będziemy razem. Cokolwiek by się nie działo.

Teresa zamilkła. Widziała drżące dłonie, podkrążone oczy, lecz i twardą wolę nie do złamania. Westchnęła, potrząsnęła głową, dając za wygraną. Po chwili, łagodniejszym tonem, dodała:

Zadzwoń, gdyby coś się działo. Pomogę zawsze, o każdej porze. Pamiętaj o tym.

Jeszcze raz spojrzała na pokój jakby chciała zapamiętać obraz córki i wnuczki po czym skierowała się do drzwi. Kroki na starym parkiecie wydały się tłumione, ciche. Drzwi zatrzasnęły się lekko i Tomasz znów został sam z kojącą ciszą i oddechem śpiącej Gosi.

W pokoju zapanował zwyczajny spokój, przerywany tylko miarowym szeptem snu dziecka. Tomasz przysiadł przy łóżeczku, ujął drobną dłoń córki i poczuł pokój, tak realny, tak cenny. To jej ciepło, to delikatne posapywanie tylko to trzymało go w tym świecie. Zebrał resztki sił: wiedział, co ma zrobić wychować Gosię, ocalić dla niej odrobinę Hani.

Od tego dnia w mieszkaniu rozbrzmiewały tylko dwa głosy: Tomasza i Gosi. Każdy poranek zaczynał się chaosem, drobną nerwowością. Tomasz patrzył na malutką córkę wszystko co kiedyś było naturalne, wymagało nagle nowych umiejętności. Jeszcze niedawno nie przyszłoby mu do głowy, że zmiana pieluchy, nocne uspokajanie rozbudzonego malucha, czy gotowanie czegoś jadalnego poza jajecznicą, może być wyzwaniem.

Przez pierwsze miesiące błądził po omacku próbując, myląc się, czasem panikując. Szukał wskazówek w internecie, czytał poradniki o wychowywaniu dzieci. Dzwonił do Teresy, lecz starał się, by nie zauważyła, jak bardzo jest zmęczony i zagubiony. Każda drobna wygrana była dla niego jak święto: pierwszy raz prawidłowo wyregulowana temperatura kąpieli, sprawnie zmieniona piżama, kasza, która się nie przypaliła.

Krok za krokiem, opanował wszystko: segregowanie dziecięcych ubranek do prania, staranne składanie po suszeniu, pilnowanie temperatury mleka. Z czasem zaczął gotować proste dania puree warzywne, zupy, zapiekanki. Wieczorami, gdy Gosia już leżała w łóżeczku, śpiewał jej kołysanki, wybierając najdelikatniejszy ton. Przed snem czytał bajki; bawił się też głosem, udając groźnego smoka albo łagodną wróżkę. Gdy Gosia podrosła, nauczył się zaplatać jej jasne, cienkie włosy w cieniutkie warkoczyki, choć na początku plątał się w każdym pasmie.

Gosia miała wtedy cztery lata. Była już żywą, pełną energii dziewczynką, która biegała po mieszkaniu, zagadywała Tomka nieprzerwanie i zasypywała pytaniami. Jej śmiech czysty, serdeczny, dźwięczny był dla niego najcenniejszą muzyką. Gdy się śmiała, patrząc na swojego pluszaka albo słysząc tatowe żarty, serce Tomasza topniało. W tamtych chwilach rodziła się w nim cicha, mocna radość radość z tego, że daje radę

****************************

Pewnego popołudnia Tomasz siedział w salonie, pogrążony we wspomnieniach. Przed oczyma pojawiały się obrazy: jak wybierał z Hanią łóżeczko dla dziecka, jak śmiali się, że żadne nie potrafi zawijać w pieluszki, jak rozmawiali o przyszłości Gosi. Myśli płynęły jak chmury, odpływały daleko, aż nagle dźwięczny głosik wyrwał go z zamyślenia:

Tatusiu! Gosia siedziała na łóżku, uśmiechnięta, wyciągając do niego ręce. Pobawimy się?

Tomasz natychmiast wrócił do rzeczywistości, miękko się rozpromienił. Podszedł do córki, ostrożnie wziął ją na ręce i mocno przytulił.

Oczywiście, słoneczko pocałował ją w czubek głowy. W co się pobawimy?

W księżniczkę! zawołała Gosia z entuzjazmem i zaklaskała. Ja będę księżniczką, a ty moim rycerzem!

Tomasz zaśmiał się donośnie. Uniósł Gosię wysoko i zakręcił się z nią w powietrzu, rozjaśniając pokój dźwiękiem jej śmiechu.

Musimy znaleźć królestwo! Gdzie ono będzie?

Gosia szybko spojrzała w kąt, gdzie stały zabawki:

Tam! To jest mój zamek!

Ułożyli się na dywanie i zaczęli budować twierdzę z klocków: Tomasz piętrzył mury, Gosia wybierała elementy na wieże. Rzeczywistość rozpływała się: zjawiały się smoki, które trzeba było pokonać, czarodzieje, wróżki, zadziwiające przedmioty Tomasz wymyślał historię na poczekaniu. Patrzył na rozświetlone spojrzenie córki, jej rozpalone policzki, błysk w oczach, jak dokładała własne fantazje do opowieści wtedy w duszy rodziło się ciche, głębokie szczęście.

Hania by się cieszyła, pomyślał, a ta myśl dała mu siłę. Poczuł, że mimo wszystkiego, co przeżyli, dają radę. Razem.

Przed południem zaczęli się szykować do wyjścia. Tomasz cierpliwie zbierał potrzebne rzeczy: kilka zabawek, butelkę z piciem, chusteczki i zapasowy komplet ubrań.

Gosia, widząc przygotowania, aż podskakiwała z radości i sama próbowała sięgnąć po swój kombinezon.

Sama! upierała się, walcząc z zamkiem błyskawicznym.

Tomasz z uśmiechem jej pomógł: zapiął kombinezon, nałożył czapkę i sprawdził, czy jest jej wygodnie.

Gotowe? zapytał, chwytając córkę za rękę.

Gotowe! potwierdziła Gosia, podskakując.

Do placu zabaw mieli blisko. To był spokojny kąt między blokami, z piaskownicą, huśtawkami i niskimi zjeżdżalniami. Zawsze pełno tam było dzieci: mamy z wózkami, babcie, rozkrzyczana ferajna maluchów.

Tomasz znał już wszystkich bywalców, ich pory i zwyczaje. Przywykł do spojrzeń raz litościwych, raz ciekawskich, a czasem surowych. Nauczył się je ignorować dla niego liczyło się tylko, aby Gosia była szczęśliwa.

Gdy tylko weszli na teren placu, dwie kobiety na ławce porozumiały się porozumiewawczo spojrzeniem i zaczęły cicho szeptać. Udawał, że nie słyszy, ale jednak doleciało do niego:

O, znowu sam z dzieckiem rzekła jedna.

Bidulek, musiała go żona zostawić, to teraz sam walczy

Nie, umarła. Coś takiego słyszałam dopowiedziała druga.

Tomasz mocniej ścisnął dłoń córki. Wyprostowany przeszedł obok, nie odwracając się i nie okazując niczego. Ruszył do piaskownicy, celowo wybierając miejsce z dala od ławek.

Tato, pobawimy się w babki! zawołała Gosia, z zachwytem patrząc na kolorowe foremki.

Dobrze Tomasz wyjął z plecaka foremki. Będę tu siedział i patrzył, jak działasz.

Usiadł na brzegu piaskownicy i przez chwilę patrzył, jak córka zaabsorbowana przesypuje piasek, ubija go łopatką, a potem z triumfem odwraca pierwszą babkę.

Popatrz tata! podniosła swoją babkę i pokazała, czy równa.

Piękna pochwalił szczerze Tomasz. Jak z cukierni.

Gosia parsknęła śmiechem i natychmiast zabrała się za kolejną. W tym momencie obcych szeptów i spojrzeń już nie było zostali tylko oni, piasek i radość z bycia razem.

Chwilę później Tomasz usiadł na ławce. Roześmiana Gosia udeptuje piasek, co chwilę zerkając na tatę i śmiejąc się, gdy ich spojrzenia się spotkają.

Właśnie wtedy do ławki podeszła młoda kobieta z chłopcem nieco starszym od Gosi.

Dzień dobry, jestem Ola. Często tu bywam, widzę was. Wasza córeczka ma tyle energii, najchętniej nie schodziłaby z piaskownicy.

Tomasz odparł, uśmiechając się lekko. Gosia uwielbia piasek, mogłaby się turlać tu godzinami.

Ola przysiadła obok, jednym okiem kontrolując syna, który już podchodził do Gosi i przyglądał się jej babkom.

Sam pan wychowuje córkę? zapytała, z troską w głosie.

Tak, sam. Żona zmarła trzy lata temu powiedział, spokojnie. Przez te lata już się przyzwyczaił do takich rozmów.

Ojej Przykro mi. Pan naprawdę daje sobie radę, to godne podziwu.

Robię tylko to, co trzeba wzruszył ramionami Tomasz. Bo co innego?

Wielu mężczyzn by nie dało rady. Mój były po rozwodzie nawet w weekendy syna nie chce wziąć, tłumaczy, że za dużo obowiązków. U pana widać zaangażowanie.

Nie odpowiedział. Nie chciał porównywać się z kimkolwiek. Zapatrzył się znów na córkę: Gosia demonstrowała chłopcu, jak robić babkę. Razem śmiali się z nieudanych form.

Może kiedyś wybierzemy się razem do parku? nagle zaproponowała Ola z ciepłymi oczami. Dzieciom będzie raźniej, nam łatwiej pogadać. We dwoje zawsze raźniej.

Tomasz spojrzał na nią uważniej. Była zadbana, z pogodnym spojrzeniem. Z pewnością dobra matka umiejąca przyjąć nie swoje dziecko. Lecz w środku nie poruszyło się w nim nic ani ochoty, ani przestrzeni na nowe znajomości.

Dziękuję, ale chyba jeszcze nie jestem gotów. Gosia to mój świat. Chcę, żeby czuła się przy mnie bezpieczna.

Zrozumiałe. Ja tu jestem, gdyby coś się działo, gdyby chciał pan pogadać czy zwyczajnie odpocząć.

Dziękuję.

Ola zabrała syna. Gosia dumnie tłumaczyła chłopcu układanie piasku na babkę. Tomasz wrócił myślami w stronę córki.

Tato, popatrz! To dla ciebie! wskazała z radością rządek piaskowych babeczek.

Prześliczne, Gosianko. Najlepsze w całym świecie!

Dziewczynka zachichotała, podskoczyła, zaraz robiła nową. Tomasz pomyślał: Hania by się śmiała. Byłaby dumna z naszej małej. Przed oczami wyobraził sobie, jakby Hania teraz siedziała obok, jak wspólnie dopingują małej artystce.

Wieczorem, gdy Gosia spała słodko w łóżeczku, Tomasz przeszedł do kuchni. Włączył lampkę nad stołem, zagotował wodę i wyjął stary album ze zdjęciami. Przeglądał powoli, ostrożnie, każdą kartkę: Gosia malutka na oddziale noworodków, Hania zmęczona i szczęśliwa z dzieckiem przy piersi, wspólna pierwsza wyprawa na spacer. Jedno ze zdjęć zatrzymał pod światło: Hania tuli niemowlęcą Gosię, obie patrzą w obiektyw, śmieją się dwiema różnymi, a tak samo czułymi uśmiechami.

Szepnął:

Dajemy radę, Haniu. Naprawdę dajemy radę. Byłabyś dumna.

Deszcz wystukiwał monotonny takt po parapecie. W mieszkaniu pachniało świeżym chlebem i drożdżówką. Tomasz zamknął album i spojrzał przez okno. Jutro też będzie dzień z poranną owsianką z rodzynkami, wesołymi zabawami, głośnym śmiechem przy chowaniu się pod koce. Właśnie o tym marzył: być po prostu obok. Tylko tyle i aż tyle

**************************

Następnego dnia znów byli na placu. Gosia ciągnęła tatę do huśtawek chciała bujać się wysoko tak, by wiatr świstał jej koło uszu. Tomasz mocno trzymał ją za ręce, lekko popychał, a ona zdzierała gardło, śmiejąc się: Wyżej! Jeszcze!.

Ola była znów na ławce dziergała szalik, czasem kontrolnie spoglądała na syna bawiącego się w berka. Gdy spostrzegła Tomka i Gosię, uśmiechnęła się, lecz została tam, gdzie siedziała po prostu patrzyła.

Widziała, jak Tomasz cierpliwie pokazuje, gdzie trzymać łańcuchy, jak łapie ją w locie, gdy niemal traci równowagę. Widziała, jak Gosia odwraca się do ojca, upewnia się, że jest tuż przy niej, i znów rzuca się w zabawę z radosnym piskiem.

Ola pojęła: on nie potrzebuje współczucia, czy zbędnych słów o tym, jak ciężko być samotnym rodzicem. On ma swój własny, zamknięty świat: Gosię, swoją radość, swój sens. To mu wystarcza. A może nawet daje wszystko.

***************************

Mijały miesiące. Czas przelewał się przez palce, zmieniając miejskie pejzaże. Słoneczne, miękkie wrześniowe dni zamieniały się w październikową szarugę. Liście zżółkły, po deszczu na kałużach pojawiały się lodowe koronki, powietrze drżało mrozem.

Tomasz każdego ranka szykował Gosię na spacer. Teraz już w ciepłej kurtce, z wełnianą czapką na uszach, szalikiem zawiązanym aż po nos i rękawiczkami trzymającymi się na gumce bo dziewczynka wciąż je gubiła. On sam, w płaszczu, swetrze, butach i razem ruszali na ulice, pośród żółtych liści i pierwszych śnieżynek, szeleszczących pod nogami.

W jeden z takich chłodnych dni wracali do domu. Gosia szła przodem, z dumą omijając lód, a Tomasz nieśpiesznie niósł pusty koszyk po podwieczorku. Gdy już byli pod blokiem, usłyszeli wołanie:

Tomku!

Przybiegła Teresa, mama Hani. Owinięta w płaszcz i szalik, niosła torbę, z której wystawał kocyk. Podbiegła, z lekkim zadyszeniem.

Cześć przywitała się, łapiąc oddech. Przyniosłam dla Gosi trochę ubranek, jeszcze książeczki znalazłam, takie z dużymi obrazkami. Upiekłam szarlotkę twoją ulubioną.

Tomasz skinął głową. Między nim a Teresą nigdy nie było cieplej, mimo upływu czasu. Nadal widziała w nim bardziej opiekuna niż partnera, porównywała metody wychowawcze z tymi Hani i często gryzła się w język, by nie rzucić przypadku. Ale powoli zaakceptowała jego wybory widziała, że robi co może i mocno kocha córkę.

Dziękuję powiedział spokojnie. Gosiu, podziękuj babci.

Dzięki, babciu! ucieszyła się Gosia, zaraz dobierając się do torby. Zobacz, tato, książki o królewnie i zajączku!

Teresa uśmiechnęła się patrząc, jak wnuczka chłonie podarunki. Żywo wyciągnęła sweterek z reniferem, wełniane skarpety i nową czapkę z pomponem.

To na zimę. A książeczki z dużymi rysunkami. Lubię je czytać tłumaczyła.

Gosia podskakiwała z książkami, gotowa siąść jeszcze na chodniku.

Szarlotkę owinęłam w folię, żeby była jeszcze ciepła Teresa wyciągnęła pachnący bochenek Może napijecie się ze mną herbaty?

Tomasz po chwil namysłu się zgodził. Chodźmy. Gosiu, pomóż babci.

Weszli razem na górę. W domu ciepło, smak wczorajszego rosołu wciąż unosił się nad stołem. Gosia, ledwie zdążyły się rozebrać, już zajęła miejsca na dywanie z książkami. Teresa pomogła rozkładać stół, talerze, kroić szarlotkę.

Patrzyła na Tomasza jak układa talerzyki, poprawia obrus, jednym uchem słucha odgłosów zza ściany. W tej chwili pierwszy raz poczuła, że mimo wszystkich jej wątpliwości, Tomasz naprawdę się stara. Może nie jest ojcem idealnym, ale codziennie walczy dla córki i to się liczy.

Przepraszam cię, Tomku zaczęła, z trudem dobierając słowa Po pogrzebie, mówiłam ci, że będzie ciężko samemu martwiłam się o Gosię, czy dasz jej wszystko Myliłam się. Dajesz radę lepiej niż przypuszczałam.

Tomasz chwilę milczał chciał odpowiedzieć bez gniewu ani łez.

Robię tylko to, co powinienem cicho odparł. Ważne dla mnie, żeby Gosia pamiętała: mama bardzo ją kochała. I ja ją kocham. Chcę, żeby czuła naszą miłość, nawet jeśli jesteśmy już tylko we dwoje.

Teresa przytakiwała, w oczach zamigotała łza. Zatarła ją szybko i się uśmiechnęła.

Przepraszam, że w ciebie nie wierzyłam. Może mogę częściej zabierać ją na weekendy? Dodać jej trochę opieki, rodzinnego ciepła?

Tomasz zerknął na Gosię, która zapatrzona przeglądała ilustracje na dywanie. Nagle poczuł, że ciężar, który niósł przez trzy lata, robi się lżejszy. Rozumiał Gosia potrzebuje babci, wspomnień o Hani.

Spróbujmy zgodził się. Ale tylko, jeśli Gosia będzie chciała.

Chcę! odkrzyknęła, nie odrywając oczu od księżniczki na obrazku. Babciu, poczytasz mi bajki?

A jakże, kochana Teresa pogłaskała ją po głowie. Tyle bajek ile chcesz!

Tomasz skinął głową, a w sercu rozlało się nieoczekiwane ciepło. Może to już pogodzenie się z życiem ból nie znikł, lecz pojawił się ktoś, kto go dzieli, a radość staje się bardziej prawdziwa.

Wieczorem, gdy Gosia znów spała, Tomasz przysiadł z dawną fotografią. Hania tuli noworodzoną córkę różne uśmiechy, a jedno czułe ciepło.

Mama patrzy na nas, prawda? wymamrotała przez sen Gosia.

Tak pogładził zdjęcie Tomasz. Jest z nami. W twoim śmiechu, oczach, w twoim śpiewaniu i budowaniu zamków z klocków.

Kocham ją szepnęła Gosia przez sen.

I ona ciebie odpowiedział Tomasz. Najmocniej na świecie. Zawsze o tym pamiętaj.

Dziewczynka przytuliła się do poduszki i zasnęła głębiej. Tomasz jeszcze chwilę siedział obok, czując jej ciepły oddech, potem powoli wyszedł, zostawił zdjęcie przy lampce nocnej.

Na korytarzu wstrzymał się na moment i wsłuchał w ciszę domu, w oddech dziecka. Uśmiechnął się delikatnie i przeszedł do kuchni. Wstawił czajnik, wyjął ukochaną filiżankę i szukając czegoś do przegryzienia, znalazł tylko kilka kruchych herbatników ujdą.

Usiadł przy oknie. Za szybą kręciły się pierwsze płatki śniegu niepewne, niespieszne, zaglądające w miasto. Przysiadały się na parapecie, gałęziach klonu, chodniku. Zima nadchodziła ostrożnie, jakby czekała na pozwolenie. Tomasz patrzył na ich cichy balet i myślał o tym, jak wiele się zmieniło w ciągu tych trzech lat.

Przypomniał sobie nieprzespane noce przy łóżeczku, chwile paniki, czy starczy mu sił i cierpliwości. Bał się, że nie wystarczy mu mądrości, czułości że nie zdoła wypełnić pustki po Hani.

A jednak nie zastąpił nikogo. Po prostu był. Był tatą: tym, który gotował śniadania, naprawiał złamane klocki, czytał bajki, ocierał łzy, śmiał się z jej pytań i wątpliwości. I to wystarczało. Więcej niż wystarczało.

Na stole leżał notes poszarpany, gubiący rogi. Tomasz wziął go do ręki. To jego nieśmiała tradycja: zapisywać ważne wydarzenia z życia Gosi. Pierwsze kroki, słowa, śmieszne powiedzonka, sukcesy i odkrycia. Otworzył na ostatniej stronie i, powoli, starannie napisał:

15 października. Gosia po raz pierwszy sama zawiązała sznurówki. Dumnie pokazała, mówiąc: „Jestem już duża!” Potem objęła mnie i szepnęła: „Ale i tak zawsze będę twoją dziewczynką.” Uśmiechałem się cały dzień.

Przeczytał raz jeszcze i od razu przypomniał sobie: Gosia w czerwonym sweterku, przykuca przy drzwiach, walczy ze sznurkami, a potem nagle podnosi się, rozpromieniona i woła: „Tato, zobacz!” Gdy ją chwali, rzuca mu się na szyję, szepcze te kilka słów od których mięknie mu serce.

Zamknął notes, pogładził okładkę. Wypił zimną herbatę, umył filiżankę, odstawił ją na suszarkę. Zgasił światło na kuchni i na chwilę wsłuchał się w półmrok: tykanie zegara, podmuch wiatru za szybą, daleki szum aut.

Jutro będzie kolejny dzień. Znów Gosia wybierze płatki śniadaniowe z truskawkami czy bananem , na spacerze znajdzie zagadkowy kamień albo patyk-amulet, będzie opowiadała, dlaczego to skarb. Znów pobawią się w berka, znów zbudują fortecę z poduszek, znów będą łzy gdy upadnie, lub co ważne w jej świecie, się nie uda. Znów się przytulą, gdy powie „kocham cię” albo przybiegnie schować się przed złym snem.

Z codziennością. Z miłością.

I to było najważniejsze.