Trzy nici. Trzy przeznaczenia

Trzy Wątki. Trzy Losy

Co ona powiedziała? Weroniko, nie dosłyszałam, co? Janina Wiktorowna pochyliła się lekko do przodu, bliżej idącej obok przyjaciółki, Weroniki Pawłowny.

Weronika dokładnie tłumaczyła, o czym właśnie mówiły przechodzące przed chwilą obok nich matka z siedmioletnią córeczką.

Wiesz, w ich szkole jest jakiś łobuz, a ona mu powiedziała…

Weronika mówiła głośno, na całą ulicę. Janina słuchała jej uważnie, nie przerywając, potem spojrzała przez ramię na tamtą dziewczynkę i skinęła jej głową na pożegnanie.

Dobra, zadbana dziewuszka, tylko strasznie zagmatwana! westchnęła w końcu.

Czemu? zdziwiła się Janina Wiktorowna, łapiąc przyjaciółkę pod ramię i ciągnąc ją szybciej, bo światło na przejściu od dawna już świeciło się na zielono i auta czekały grzecznie, aż dwie starsze panie przejdą przez jezdnię.

Co? Nie słyszę, Janka, co? powtórnie zapytała Weronika, rozglądając się nerwowo, a potem ścisnęła mocniej torebkę i drobnymi kroczkami przeszła przez ulicę na bezpieczny chodnik.

Mówię, czemu taka zagmatwana? powtórzyła głośniej Janina.

A bo tak… Weronika wzruszyła ramionami.

Janina Wiktorowna nie lubiła tłumaczyć swoich spostrzeżeń; czasem z lenistwa, czasem bo uważała, że to przecież oczywiste.

Dziewczynka bierze na siebie odpowiedzialność, żeby pouczać innych i wychowywać? Nie, kochana! Tak to się nie załatwia… Tak nie można!

Janina pokręciła głową na znak swojego toku rozumowania, a Weronika westchnęła ciężko. Przyjaciółka bywała nie do zniesienia w tej swojej tajemniczej powściągliwości. Ale i bez Janki ten świat, już tak bardzo zmieniony, krzykliwy i niezrozumiały, byłby dla Weroniki nie do ogarnięcia.

Janina Wiktorowna i Weronika Pawłowna były sąsiadkami z długą historią. Ich mieszkania miały osobne wyjścia prosto na ulicę bez klatek i wind. Kobiety mieszkały w jednym z dawnych zabudowań starego folwarku, należącego niegdyś do energicznego ułana, później przekazanego wybitnemu twórcy, który po konsultacji z żoną w głównym budynku urządził liceum, a oficyny i przybudówki oddał na pracownie artystyczne. Dalsza historia małymi cięciami raniła spokojne życie dworku aż wreszcie parterowy, półokrągły budynek, niegdyś śmiesznie mówiąc: stajnia, został przerobiony na mieszkania. Większość lokatorów wyprowadziła się do większych, jaśniejszych i wyższych mieszkań, ale Weronika, Janina i ich serdeczna koleżanka Teresa wciąż trzymały się swoich czterech kątów, darły na strzępy listy z „najlepszymi” ofertami wykupu, zamiany, dopłat czy pomocy przy przeprowadzce.

Firmy, kancelarie, właściciele małych biznesów wszyscy uważali ten kawałek Warszawy, w samym sercu Mokotowa, za łakomy kąsek. Bliskość Kościoła św. Jacka, Mostu Poniatowskiego, a nawet Filharmonii była nie do przecenienia. Główna kamienica była już liceum sztuk pięknych, ale zostały jeszcze przybudówki i oficyny, na które firmy ostrzyły zęby.

Ale panie delikatne, kruche, a już coraz bardziej bezradne w swej starości trwały przy swoim. Tu przeżyły całe życie, tutaj chciały je dokończyć.

Zajdźmy jeszcze do Tereski prowadziła śmiało Weronika, ściskając w ręku pudełko z tortem. Złożymy życzenia.

Co? Co znowu mówisz? Weroniko, spójrz na mnie, przeczytam ci z ust! Janina ciągnęła przyjaciółkę za rękaw. Było jej niewygodnie, wstyd, i trochę straszno, że Weronika kiedyś w końcu huknie i odejdzie. Głuchota musi męczyć i Weronika nie z żelaza…

Ale nie. Weronika spokojnie się zatrzymała, schyliła ku twarzy Janiny i wyraźnie, powoli, kładąc nacisk na każdą sylabę, powtórzyła:

Ach tak. Teresa nas zapraszała… Pamiętam! Weronika się uśmiechnęła. Nieporozumienie wyjaśnione, można iść dalej.

U Teresy Feliksówny, biednej, już od lat unieruchomionej staruszki, dziś było święto: urodziny córki. Lida od dawna była już dojrzała, miała własne życie, rzadko przyjeżdżała do matki, ciągle zajęta. Początkowo miały świętować w weekend, potem przełożyły ale Teresa nie miała żalu do córki.

Sama jestem sobie winna mówiła, gdy gościnie usiadły przy skromnie zastawionym na tę okazję stole. I nie mówcie nic złego o mojej dziewczynce! uniosła palec, choć i tak nikt nie zamierzał. Lida to nasza, zawsze tylko dobrze!

Weronika pogładziła drżącą, suchutką rączkę sąsiadki tą samą, którą dawno temu Teresa, jeszcze dziecko, szarpała chwasty na podwórku, gdy po wojnie zakładano przy domu ogródek. Tą ręką dzierżyła wtedy ciężką łopatę, pracowała w gliniastej ziemi, a potem delikatnie, jak pisklęta, siała nasiona. To były ciężkie czasy. Głód, bieda. Matki wszystkich trzech dziewcząt pracowały wtedy w klinikach, w szpitalu, a dziewczyny radziły sobie same. Co zdobyły, to zjadły. Co przyniosły mamy z pracy, to był skarb chleb, czasem trochę masła, o podejrzanym „trociniastym” smaku. Ale dziewczyny nie narzekały. Wiedziały, że wszędzie jest tak samo.

Ogródek im się jednak udawał! Nasiona zdobyły od sąsiada, byłego agronoma, pana Przemka dziwaka, który spędzał pół życia w kłótni z sąsiadami w ciasnej kawalerce, ale „stajniarki” uwielbiał. Były żywe, pełne dziecięcej ciekawości i niezgaszonej radości życia.

Chodź-że tu, Weroniczko! zawołał Przemek, gdy któregoś dnia przyniósł nasiona. Posiejcie, będziecie mieć najesmaczniejsze!

Na początku dziewczyny nie chciały wierzyć, że coś z tego wyrośnie, ale Przemek ich nie zawiódł. Wyrosły im dwa piękne kapusty, ogórki wiły się aż miło, tylko pietruszka nie chciała rosnąć. Przemek klął: „Przegrałyście żniwa, wszystko zmarnowane!”. Ale potem zmiękł, przyniósł im sucharki i kazał wytrzeć nosy.

Skończy się to wszystko, wojna się skończy, tatusiowie wrócą i zrobimy taki ogród, że wszystkim kopary opadną! Obiecuję!

Nie doczekał końca wojny. Weronika, Janina i Teresa z lękiem patrzyły przez okno, jak sąsiedzi wynoszą go z domu, jak odjeżdża ostatni raz…

Teraz Teresa wiekowa, bezwładna siedzi w fotelu na kółkach, Weronika za rękę ją gładzi, a Janina rozdziela pieczeń i kroi ogórki na talerzyki. Na stole stoją kieliszeczki Teresa uwielbia domową nalewkę żurawinową, szanuje ją jak relikwię. W taki dzień poczęstuje sąsiadki, wypiją za zdrowie Lidy, za nogi Teresy, które odmawiają posłuszeństwa już od pięciu lat, żeby zima nie była mroźna i nie szarpała starych kości.

Sparaliżowało Teresę zupełnie głupio. Wyszła zimą na spacer, poślizgnęła się, upadła. Wydawało się lekko uderzyła, bolące plecy przestały dokuczać po dniu, a rano… nogi nie ruszają się wcale. Teresa, przerażona, pokryta potem, próbowała sięgnąć po telefon za daleko! Może zsunąć się z łóżka, doczołgać na rękach do szafki… Nie ma siły. Przez starość zaokrągliła się, przybrała na wadze. Lekarze mówili: hormony, przepisali leki ale ona wiedziała swoje: starość.

Słyszała, jak Weronika wyszła na podwórko, nakarmiła gołębie okruchami. Przemknęła pod oknem przecież mieszkania miały nisko okna, podłogi w zimie przemarzały, chodziło się niemal w filcowych kapciach. Każdego mijającego było widać jak w wielkim ekranie.

O, Weronika idzie… Do sklepu poszła. Zaraz też Janinka się pokaże ona to lubi się pospać… uśmiechnęła się Teresa smutno.

Długo nie wołała pomocy zmarzła, głodna, do toalety chciało się bardzo… A sąsiadki zaniepokoiły się same. Nigdy to się nie zdarza, żeby Teresa nie włączyła rano radia czy płyty… Zawsze wstawała wcześnie bez budzika, miała jakby w środku precyzyjny zegar!

Zaczęli dobijać się do mieszkania. Pierwsza Weronika z Janiną, potem dozorca. Ten, łamiąc słowa, zapytał, czy pomóc, potem kobiety kazały mu wyważyć drzwi.

Nieduże, stare drzwi ugięły się pod naporem silnego ramienia, a do mieszkania wtoczył się dozorca, za nim głuchawa Janina, potem Weronika.

Teresa! Gdzie jesteś, co się dzieje?! wołała Janina. Ze strachu i wzruszenia ogłuchła zupełnie. W jej głowie, jak lubiła mówić, zrobiła się całkowita mgła.

Znaleźli Teresę leżącą na podłodze, ogarnęli sytuację, wyprosili dozorcę.

Wstyd, dziewczyny, nie patrzcie na mnie! Idźcie… łkała Teresa, ale Weronika już ją umyła, przebrała, zmieniła pościel. Weronice nie było to obce opiekowała się sparaliżowanym mężem, który po upadku z rusztowania był przykuty do łóżka. Zmarł już osiem lat temu, a Weronika wtedy czuła i żal, i ulgę zarazem.

Cierpiał bardzo stała nad grobem, mówiąc do Nieba, a teraz ma spokój, znowu jest cały…

Dlaczego człowiek, taki zazwyczaj drażliwy, łaknął tych słów nie wiedziały przyjaciółki. Woli tak to widzieć, nie przemówią jej, co czuje.

Teresa trafiła do szpitala wyniki były nieubłagane… Przepłakała całą noc, przeklinając się, mówiąc współlokatorkom z sali, że to kara od Boga.

Ale za co, kochana? dziwiły się.

A Teresa wiedziała, za co. W wieku dziewiętnastu lat urodziła córeczkę, śliczną, rudą Lidkę. Z wielkiej miłości do chłopaka z równoległej klasy, zgubili głowę, pokochali się i… Teresie długo wstyd było przyznać się nawet przyjaciółkom. Po maturze, już wiedząc o dziecku, matka Teresy otruła ją łzami i groźbą, żeby poszła do lekarza, „może coś wymyślą”. Ale nie wymyślili. Nakazano rodzić. Matka Teresy szukała łapówek, ale nie zdążyła. Teresa uciekła na wieś do cioci, tam urodziła Lidkę i dwa lata pracowała w PGR. Matka ostatecznie przyjęła wnuczkę, oswajała się długo, z dystansem.

A co z ojcem? Ten się wyparł, nie chciał marnować sobie przyszłości przecież ambicje, studia, może zagraniczne wyjazdy… Tereska i Lida nie pasowały już do tego obrazka.

W końcu matka zabrała je z powrotem do warszawskiego mieszkania. Weronika i Janina zostały fantastycznymi nianiami, Lidka przechodziła z rąk do rąk, pod czterema babcinymi, czujnymi oczami i pełnymi ciepła spojrzeniami Janiny.

Dziwiło je, że ich Tereska kiedyś dziewczynka teraz nagle jest matką, wie sprawy niepoznane… Ale po chwili zrozumiały: to ta sama Teresa, tylko przytłoczona obowiązkami.

Skończyła zaocznie studia, pracowała, wychowywała Lidkę. Pochowała matkę, gdy Lida miała dziewięć lat.

A później w drukarni pojawiła się delegacja z zagranicy, a wśród nich… Piękny Francuz. Nic go nie powstrzymało, cudowna miłość ogarnęła Teresę, choć wzywano ją na rozmowy, przestrzegano. Ale uczucie burzy mury…

Weronika i Janka szeroko otwierały oczy, kiedy Pierre przyjeżdżał z prezentami, z wielkimi pudełkami: stroje, lalki dla Lidki, porcelana… Potem zaprosił ją do siebie.

Wyobraźcie sobie: mają rezydencję pod Paryżem, własny dom, wszystko! I dla mnie pokój, i… opowiadała zachwycona Teresa.

A Lida? spytała Weronika.

Na razie zostanie w Polsce, potem ją zabiorę, jak się urządzi… tłumaczyła gorączkowo zakochana Teresa, wewnątrz brzmiał marsz ślubny, całkowicie zagłuszający głos przyjaciółek.

Mamo, gdzie jest mój bilet? wracając ze szkoły, zapytała poważnie Lida. I w szkole trzeba powiedzieć, że…

Zostajesz, Liduś. Na razie wyjazd jest dla ciebie zbyt trudny. Wrócę i cię zabiorę. Będziesz mieszkać z…

Teresa podskoczyła, gdy roztrzaskał się prezent od Pierrea wazon. Lida z rozmachem rzuciła go o podłogę, potem w ścianę poleciały kolejne talerze i filiżanki…

Lida później przyznała się cioci Weronice, że tego dnia jakby ją uduszono. Ktoś odciął tlen, ścisnął gardło, nie da się oddychać. Rękami idzie łapać powietrze a tam czarna pustka.

Twoja mama wróci. Sama zobaczysz, nie da rady bez ciebie. Wtedy musisz zdecydować, przebaczyć jej czy nie powiedziała Weronika, gdy minęły łzy. Nie będę jej bronić ani osądzać. Ale… My kobiety często łatwo się fascynujemy lepszym światem to nasza słabość…

Weronika i sama się kiedyś na tym sparzyła. Nagabnęła ją na ulicy kobieta, zaproponowała futrzaną czapkę z karakułów. Kto by się nie ucieszył? Przymierzyła, zapłaciła a w domu w worku znalazła tylko ścinki materiału. Chciała luksusu, nie wyszło…

Teresa wyjechała. Lidka nie pożegnała jej na dworcu, nie odpowiadała na listy. O życiu córki Teresa dowiadywała się od przyjaciółek.

Wróciła po pół roku wieczność dla nastolatki. Lida znienawidziła ją wtedy, nie chciała widzieć, wyrzuciła wszystkie prezenty do śmieci.

Wyszłaś chociaż za mąż? cicho zapytała Janina.

Nie Teresa pokręciła głową. Rodzina Pierrea uznała, że nie chcą narzeczonej z dzieckiem. Proponowali oddać Lidkę… Rozumiesz?! Jak usłyszałam, że Pierre się z nimi zgadza, splunęłam na ich wysprzątane podłogi i wróciłam. Myślisz, że Lida kiedyś przebaczy?

Janina wzruszyła ramionami.

Później. Jak sama dorośnie, może zakocha się, wtedy zrozumie. Ale, Teresa, ja cię nie rozgrzeszę byłaś głupia i okrutna, wybacz szczerość…

Weronika i Janka miały wtedy już rodziny, każda syna. Uciekać nawet na dwa dni? Nawet nie wyobrażały sobie…

Teresa za ten grzech uznawała, że los ją pokarał i stąd ten bezwład.

Lida zatrudniła matce opiekunkę, ale ta była szorstka, oficjalna. Teresa znosiła to w milczeniu, wiedząc, że nie poradzi sobie sama. Raz niania oblała ją wrzątkiem zamiast ciepłą wodą. Teresa zawyła z bólu, opiekunka uciekła, a ona została naga w łazience, z poparzoną skórą i bólem, który aż rozjaśniał błyskami oczy. Ściany w tych starych mieszkaniach cienkie na krzyk przybiegła Weronika. Już wcześniej obie z Janiną miały klucze do mieszkania Teresy. Uratowały ją. Weronika została jej opiekunką.

Przestań, ja ci nie mogę płacić! To wstyd! broniła się Teresa.

Zostaw swoje złotówki! Lepiej wydaj je na coś mądrego! syknęła Weronika.

Czego się tu wstydzić? Chodziły razem do łaźni, razem stały w kolejkach do przychodni, znały wszystkie pieprzyki na swoich ciałach. Od dzieciństwa ratowały się nawzajem, zasłaniały własnymi plecami przed bombami. Po tym wszystkim mają teraz rozliczać się za pomoc?!

Weronika więc zajmowała się Teresą, potem wyprowadzała na spacery Janinę. Ta mogła wpaść pod samochód czy rower po utracie słuchu była nieco wycofana, rozglądała się wciąż po ulicy niczym sowa. Weronika brała ją pod ramię, prowadziła doliną Mokotowa albo wśród starych lip przy ul. Olesińskiej, przysiadały w skwerach i patrzyły na bawiące się dzieci, przypominając sobie własne młode lata, kiedy ich synowie ganiali po ogrodzie i drapali się na drzewa.

W Warszawie wszędzie są lipy. Gdy kwitną, zapach odurza. Janina szczególnie lubiła ich kwiaty, zawsze wiedziała, jak je najlepiej suszyć i zaparzać. Razem z Weroniką i Teresą miały specjalny wieczór lipowej herbaty. Zbierały się w malutkiej kuchni Janiny, rozstawiały porcelanowe filiżanki, a do kolacji przynosiły jakieś wyjątkowe danie. Przepisy wertowały z książek kucharskich, obmyślając coś oryginalnego. Ale zawsze chłopcy-potrafieńcy coś popsuły i zamiast dania włoskiego wychodziło swojskie, ale pyszne.

Jadły, piły herbatę, gapiły się przez okno na sad, na falujące kwiaty lip, pachnące jak balsam duszy. Rozmowy płynęły długimi falami. Teresa opowiadała o Paryżu, Weronika o artystach, których poznała w muzeum, Janina była raczej cichsza, bo słuch coraz bardziej szwankował.

Jeszcze podczas wojny raz wybuchł blisko pocisk. Wtedy młodziutka Janka ledwo uniknęła katastrofy, ale ból uszu potem długo nie mijał, a po latach zaczęła tracić słuch coraz bardziej.

W pracy poznała męża starszego o dwanaście lat. Mężczyzna poparzony, zresztą bardzo się wstydził swojej blizny.

Po co ja ci? Znajdziesz jakiegoś młodego, a mnie będzie bolało! Nie przeżyję, Janka…

Ślub wzięli. Przez pierwszą wspólną noc on tylko wsłuchiwał się w jej oddech, rozpoznawał tonacje dźwięków w kuchni, deszczu na dachu… Spał dopiero nad ranem, gdy ona już krzątała się w kuchni. Ona patrzyła na niego i nie martwiła się blizną czy siwizną na skroniach, bo oczy miał wciąż chłopięco radosne.

Był jej jedyną miłością, ale zmarł wcześnie, miał ledwie pięćdziesiąt pięć lat. Rano się już nie obudził. Janina płakała nad jego ciałem, wycierała łzy ze strachu, że będą zbyt gorące, że zasolą oczy…

Syn Eryk poprosił sąsiadki o pomoc, te zabrały Janinę, zaprosiły Eryka do siebie, razem żegnały… Wtedy Lida, patrząc na tę tragedię, która okazała się tak bliska i tak okrutna, zrozumiała, że kocha matkę tak mocno że niemal nie daje rady. Powoli, krok po kroku, zaczęła wybaczać Teresie, swojej niespełnionej paryżance…

Mąż Weroniki nie podobał się żadnej z przyjaciółek. Jak mawiała Teresa, „miękko ściele, twardo śpi się z nim”. Wygodny, wyrachowany, z wszystkim zwlekał, obiecywał. Nowe firany do pokoju? Tak, potrzeba, ale najpierw lodówka. Gdy przyszedł moment na lodówkę, ciężko było znaleźć transport, płacić dość drogo więc Andrzej rezygnował, rzucał numerkiem jakby był bez znaczenia.

Weronika czekała w domu, miejsce pod lodówkę już wybrane, gniazdko gotowe… Andrzej wracał zdenerwowany, kłócił się, stukał pięścią w stół, powtarzał tylko: ja tak nie pozwolę, ja swoje wiem, nie zgadzam się.

Czemu za niego wyszłaś? zapytała cichutko Janina, gdy Andrzej znów odmówił jakiegoś zakupu.

Bałam się, że nikt już na mnie nie popatrzy. Wy z Teresą śliczne, a ja myszka… Kogo ja mogłam zainteresować? szlochała Weronika, dobra, czuła, choć nieco nieśmiała.

Rozwiedź się! krzyczały przyjaciółki ile można to znosić?

Nie mogę. Mamy syna. Nie można rozpadać rodziny z powodu rozczarowania mężem. Michał lubi ojca, są zgodni! Nie zrozumie mnie. Nie, dziewczyny…

Janina i Teresa kręciły głową, złościły się na Andrzeja, przepychały swoje racje. A potem Weronika nagle zakwitła, zaczęła się uśmiechać, chodziła rozpromieniona.

O co chodzi? spytała ją Janina podejrzliwie. Co się u ciebie stało, z czego taka radość przy takim mężu?!

Weronika najpierw machnęła ręką, a potem ze łzami w oczach wyznała:

Zakochałam się. Ktoś o mnie dba, daje oparcie… Teraz wiem, co to znaczy naprawdę męskie ramię…

Zapłakała, a Janina pokręciła głową. Werka i tak się nie rozwiedzie, taka jej natura będzie się męczyć oraz tego idealnego…

Romans trwał długo, aż do czasu, gdy Michał był już dorosły, składał papiery na studia, a ojciec, Andrzej, dostał udaru w pracy, spadł z rusztowania… Już się nie podniósł. Weronika została opiekunką, winiąc się, że to przez nią, prosiła go o wybaczenie, a on tylko mruczał i kiwał głową.

Kiedy odszedł, adorator zaproponował ślub, ale Weronika odmówiła.

Michał by tego nie zrozumiał. To byłoby jak zdrada. I tak czuję się winna wobec Andrzeja.

Ten mężczyzna wyjechał z Warszawy na zawsze. Minął się z Weroniką, choć dzięki jego staraniom miała lodówkę i meble i rzeczy dla syna. Niestety, gospodarzem domu się nie stał… Szkoda.

Lata mijały, sąsiadki się starzały, dom z lipami przy półokrągłym dziedzińcu także. W Liceum Sztuk Pięknych rosły talenty, a ich pierwsze kroki, niepewną grę na scenie, słuchały do upadłego te trzy staruszki zawsze na koncertach otwartych dla publiczności.

Teresa w wózku, opleciona ciepłym pledem, w sukni z aksamitu i białą, koronkową stójką; Weronika, wyprostowana, poważna, w ciemno-czekoladowej sukni z pasem z koralików; Janina raczej za towarzystwo, słabo słysząca, ale rozkwitająca radością na widok młodości ubierała się skromniej: szary kostium, wygodne półbuty, znoszona torebka, a na twarzy taki spokój, że brano ją za sławną solistkę, która wślizgnęła się po cichu na koncert.

I wszystkie miały koronkowe rękawiczki hołd dla paryskiej przeszłości Teresy…

Nie obwiniaj się tak, Teresa! rozkładając tort, powiedziała Weronika. Lidka jest już dorosła, ma własne dzieci, męża. Poczuła, co to miłość. Twojego Pierre’a, może, i nienawidzi, i dobrze, ale ciebie kocha.

Tak, tak! przytaknęła Janina. Młodość jest okrutna, bezlitosna. Potem się wszystko zmienia. Lidka wtedy cierpiała, ale później dużo zrozumiała. Ale Pierre, oczywiście, żmija…

Zaparzyły jeszcze jeden samowar. Ten był elektryczny, bez szyszek i zapachu żywicy, ale bardzo ładny, obły, zajął zaszczytne miejsce w kącie. Dodawał ciepła i domowego nastroju. Odbijał w sobie wspomnienia matek i babć tych, co już są starzy.

Za oknem padał na liście deszcz. Zaraz przyjdzie pierwszy przymrozek, czarne zostaną aksamitki na klombie pod domem. Jesień już w powietrzu, ale jeszcze daje odetchnąć ciepłem.

Na podwórko, chlupocząc kołami po mokrym asfalcie, wjechał samochód. Fary zamigotały, zgasły. Ktoś szybkim krokiem podszedł do drzwi. Teresa zamarła.

Zadzwonił dzwonek. Weronika otwarła, przepuściła Lidkę przodem, pocałowała ją w policzek, wskazała drzwi do kuchni.

Czeka na ciebie. Denerwuje się. Idź, kochanie, idź! Sto lat, kozo moja!

Lidka przyniosła bukiet ukochanych przez matkę dalii, ciemnofioletowych z żółtym środkiem. Za ogromem kwiatów nie było widać jubilatki, a ona płakała. Siedziała i płakała, bo wciąż nie mogła uwierzyć, że jej wybaczono. Może sama nie potrafiła wybaczyć sobie… Jednocześnie była szczęśliwa dziś w jej rodzinie przyszła na świat maleńka, ruda córeczka, jak kotek w różowym kocyku. To szczęście!

Może jeśli dziś zajrzycie w okno tego starego półokrągłego domku przy dawnym folwarku na Mokotowie, zobaczycie trzy czarujące, uśmiechnięte staruszki. Śmieją się, piją herbatę, wspominają. Czekają, czekają, czekają… Na dzieci, wnuki, prawnuki wszystkich, którzy nadają ich życiu sens, sprawiają, że wciąż trwa. Czasu już mają niewiele, zaraz odejdą, rozpłyną się w niebycie. Trzeba zdążyć objąć bliskich. To bezcenne…