Trzy nici. Trzy przeznaczenia

Trzy nici. Trzy losy

Co ona powiedziała? Werka, nie dosłyszałem, co? Stefania Wiktorowna pochyliła się lekko w stronę idącej obok przyjaciółki, Weroniki Pawłowej.

Ta, rozgłośnie na całą ulicę, zaczęła szczegółowo tłumaczyć, o czym rozmawiały właśnie minione przez nich mama i dziewczynka, może siedmioletnia.

A, wiesz, w ich szkole jest taki łobuz, a ona mu powiedziała

Weronika mówiła głośno, nie przejmując się przechodniami. Stefania słuchała uważnie, nie przerywała, potem zerknęła przez ramię za tą dziewczynką, skinęła jej głową na pożegnanie.

Porządna, schludna dziewczynka, tylko jakaś za bardzo dorosła! podsumowała.

Dlaczego? zdziwiła się Stefania, łapiąc przyjaciółkę pod ramię i pociągając ją w stronę przejścia, bo już dawno zaświeciło zielone, a auta w szeregu czekały, aż dwie starsze panie przejdą na drugą stronę ulicy.

Co? Nie słyszę, Stefko! powtórzyła Weronika zdezorientowana, obejrzała się na boki, przytuliła mocniej torebkę do siebie i drobnymi krokami posuwała się w stronę chodnika.

Mówię, dlaczego taka przemądrzała? powtórzyła Stefania, podnosząc głos.

Aaa Bo tak.

Stefania Wiktorowna nieraz nie lubiła tłumaczyć swoich wniosków. Może z lenistwa, może uznawała, że wszystko jest oczywiste.

Dziewczynka wzięła na siebie obowiązek poprawiać łobuza i go wychowywać? Upomina go i poucza? Nie, kochani! Tak to się nie rozwiązuje Tak nie wolno!

Stefania pokręciła głową w rytmie swoich rozmyślań, a Weronika westchnęła. Czasem przyjaciółka była wręcz nieznośna w tej swojej tajemniczości. Ale świat bez Stefy, świata, który nagle stał się obcy, głośny, niespokojny, byłby trudniejszy do przeżycia.

Stefania i Weronika były sąsiadkami. Ich mieszkania były niecodzienne z wyjściem prosto na ulicę, bez klatek schodowych i wind. Kobiety mieszkały w jednym z budynków dawnego majątku, który niegdyś należał do szwoleżera, później zaś przekazano go pewnemu wybitnemu artyście. Ten, za radą żony, urządził w głównym gmachu szkołę muzyczną, a oficyny i dobudówki oddał na pracownie twórcze. Historia nie oszczędzała spokojnej egzystencji. Dziś w półkolistym, parterowym budynku przed wojną stajnia, dziś mieszkania. Większość lokatorów przeniosła się już do większych i nowocześniejszych domów, ale Weronika, Stefania i jeszcze jedna ich przyjaciółka Tatiana, dzielnie broniły swoich ciepłych ścian, każąc rwać na strzępy wszelkie propozycje kupna czy zamiany.

Firmy, biura, właściciele biznesów małych i dużych dla wszystkich ten kawałek Warszawy był kąskiem nie lada: świetna lokalizacja, serce miasta, wokół zabytki. Szkoła w głównym budynku, ale przecież oficyny i mniejsze domki nadal nie zostały oddanene w dobre ręce.

Ale one, kruche, słabe już, stare i bezbronne, trzymały się swojego miejsca. Tu przeżyły życie, tutaj umienrą.

Idziemy do Tatiany ruszyła przodem Werka, trzymając pod pachą pudełko z tortem. Złożymy życzenia.

Co? Co mówisz, nie rozumiem. Werka, popatrz na mnie, będę czytał z warg! szarpnęła ją za rękaw Stefania. Było jej niezręcznie, wstyd, nawet strach, że Werka w końcu wybuchnie i sobie pójdzie. Słabo słyszeć zawsze irytuje, a Weronika też nie jest z żelaza

Ale nie, Weronika zatrzymała się spokojnie, pochyliła ku twarzy przyjaciółki, wyraźnie poruszając ustami:

Aha, tak, Tatiana zaprosiła Pamiętam! Werka pokiwała głową. Nieporozumienie zażegnane, czas iść.

U Tatiany, biednej, niesprawnej już staruszki, dziś święto urodziny córki. Lidia już dawno nie dzieciak, ciągle zapracowana w jakiejś firmie, wpada rzadko. Najpierw miały świętować w weekend, potem przełożyły. Tatiana nie ma nigdy żalu.

Sama winna jestem przyznaje, gdy gościnie rozsiadają się przy skromnie zastawionym odświętnie stole. I nie mówcie nic złego o mojej dziewczynce! podnosi palec, ale nikt nie zamierzał. Lidia to nasza, o niej tylko dobrze!

Weronika głaszcze drobną, drżącą, suchą rękę sąsiadki. Tą samą dłonią wieki temu, zaledwie dziewczyną będąc, Tatiana wyrywała chwasty we wspólnym ogródku, urządzonym po wojnie za domem. Tą malutką ręką dzierżyła łopatę, rozgrzebywała gliniastą ziemię, sypała z troską nasiona do rowków. Czasy były ciężkie, głodne i biedne. Matki wszystkich trzech dziewcząt pracowały w szpitalach lub przy garkuchniach, a one same radziły sobie jak mogły. Mamy przynosiły chleb, czasem nawet masło, choć dziwnego, trocinowego smaku. Nie narzekały, wiedziały, że tak już jest wszędzie Ale za to miały ogródek! Wyrosną tu pyszności! Nasiona zdobyły cudem u sąsiada, starego ogrodnika, pana Przemka. Pan Przemek, wiecznie z sąsiadami na pieńku, kopcił jak smok, ale dziewczyny z stajni lubił. Były żywiołowe, dzikie, głodne wiedzy i życia.

Chodź tu, Weronika! przywołał ją palcem. Posłusznie przyszła. Macie tu nasiona. Posiejcie, będzie smakować. A ja wam podpowiem!

Początkowo nie wierzyły w sukces, ale pan Przemek nie zawiódł: wyrosły dwa kapuściane głowy, ogórki wiły się po ziemi, kwitły żółtymi kwiateczkami, pod liśćmi zielonymi jak gwiazdy. Pietruszka niestety nie wyszła wypuściła tylko kędzierzawe pędy, potem zmarniała.

Jakże pan Przemek klął wtedy na dziewczyny! Zmarnowałyście plon! Wszystko na marne!

Potem przynosił suchara, kazał wycierać łzy. Obiecywał:

Przyjdą lepsze czasy, tatusiowie wrócą z wojny, taki tu zrobimy sad, że sąsiedzi zzielenieją z zazdrości!

Ale sam nie doczekał końca wojny. Weronika, Stefania i Tatiana patrzyły z lękiem, jak wynoszą go z domu, jak wiezie pogrzebowy samochód Wtedy śmierć była częsta, zbyt bliska a strata kogoś, kto był bliski, bolała szczególnie mocno. Ojcowie ich nie wrócili, ogród robiły same

I dziś Tatiana, siwa staruszka na wózku, głaszczona po ręce przez Weronikę, Stefania krząta się w kuchni, rozkłada pieczeń i kroi ogórki. Na stole czekają kieliszki. Tatiana najbardziej ceni żurawinową nalewkę. Może swojej poczęstuje sąsiadki, wzniosą toast za zdrowie Lidii, za nogi Tatiany, co od pięciu lat odmówiły posłuszeństwa, za łagodną zimę żeby nie przyniosła mrozu i bólu w stare kości.

Sparaliżowało Tatianę przez głupi przypadek: wyszła zimą na spacer, poślizgnęła się, upadła. Nie wyglądało to poważnie trochę bolały plecy, przeszło. Ale rano już więcej nie wstała nogi nie chciały się ruszać. Ogarnięta strachem, nie mogła sięgnąć po telefon ani zadzwonić po córkę. Aparat był za daleko. Próbowała doczołgać się na rękach zabrakło sił. Z wiekiem Tatiana rozrosła się w biodrach, przytyła, lekarze mówili o hormonach, dawali tabletki, ale ona wiedziała to starość. Po co łudzić się inaczej?

Tatiana słyszała jak Weronika wysypuje okruchy gołębiom na podwórku. Ich mieszkania były nisko, blisko ziemi, więc zimą podłogi marzły i chodziło się domowym sposobem w filcowych kapciach. Wszystkich przechodniów było widać, jak w telewizyjnej ramie.

Werka idzie, pewnie do sklepu. Stefka pewnie zaraz wyjdzie… ona uwielbia sobie pospać, westchnęła Tatiana.

Długo nie wołała pomocy, leżała, marzła. Pierwszy październik wyciągnął resztki ciepła przez uchylone okno. Bardzo chciało się jeść i do łazienki

Zaniepokoiły się sąsiadki. Tatiana nie włączyła radia ani żadnej płyty przy śniadaniu?! Zaspała? Co to, to nie! Ona zawsze budziła się bez budzika.

Zaczęli pukać najpierw Weronika z Stefanią, potem dozorca, który łamał sobie język, pytając, czy nie trzeba pomocy, aż w końcu kobiety poprosiły go, by wyważył drzwi.

Słaba drewniana furtka ugięła się pod jego ramieniem, wpadł do środka jak kulka do kręgli, za nim niedosłysząca Stefania, potem Weronika.

Tania! Gdzie jesteś?! No szybo powiedz, co się stało! krzyczała Stefania. Ze strachu i zdenerwowania kompletnie ogłuchła. W głowie mi się ściemniło jęczała.

Zobaczyli leżącą Tatianę, wszystko zrozumieli, wyprosili dozorca.

Co za wstyd, dziewczyny, nie patrzcie na mnie! Idźcie sobie szlochała Tatiana, a Werka już sprawnie zmieniała jej pościel, myła ją, przebierała, bo własnego, sparaliżowanego męża pielęgnowała jeszcze nie tak dawno. Mąż Werki był restauratorem, a upadł kiedyś z rusztowania i został kaleką. Werka pochowała go kilka lat temu, ze smutkiem, ale też z ulgą.

Strasznie się męczył mówiła przy mogile Teraz już spokojny. Tam w niebie będzie na nowo cały.

Dlaczego jej mąż, wieczny zrzęda, miałby iść do nieba, przyjaciółki średnio rozumiały, ale nie przekonywały jej.

Tatianę zabrano do szpitala, diagnoza była niepomyślna… Całą noc płakała, obwiniała się, wierząc, że to kara Boża.

Za co?! pytały kobiety w sali.

A było za co. W wieku dziewiętnastu lat Tatiana urodziła córkę rudą, uroczą Lidkę. Z miłości, a jakże, do kolegi z sąsiedniej klasy. Spotykali się, chodzili na spacery, razem odrabiali lekcje, aż zdarzyło się to, czego do dziś wstydziła się opowiedzieć nawet Weronice i Stefce. Skończyły szkołę, Tatiana była w ciąży. Matka tylko ją zbeształa, nakazała iść do szpitala, może coś wymyślą. Ale co mieli radzić? Poród. Matka Tatiany dawała lekarzom pieniądze szukała kobiet do zabiegu, ale nie zdążyła. Tatiana uciekła na wieś do ciotki. Tam przez dwa lata mieszkała i pracowała w PGR. Matka odwiedzała je, do wnuczki przywykała powoli.

A ojciec? Wszystkiego się wyparł. Po co mu bagaż, gdy przed nim studia, kariera, zagraniczne wyjazdy Tatiana z córką? Nie, panienka nie do tej rodziny!

Kiedy Lidia miała dwa i pół roku, matka zabrała je do Warszawy, do mieszkania. Weronika i Stefania doskonale opiekowały się dziewczynką. Lidia przechodziła z mieszkania do mieszkania, miała nad sobą trzy kochające pary oczu: babki, Weroniki wtedy jeszcze bystre i czułej Stefanii.

Niesamowite zdawało się im, że oto Tania, była dziewczyna, jest już matką, że wie rzeczy, których one nie rozumieją, przez to jakby dorosła. Potem zrozumiały: to wciąż ta sama Tania, tylko bardziej zmęczona.

Tatiana skończyła zaocznie pedagogikę, podjęła pracę, sama wychowywała Lidkę. Matka zmarła, gdy Lidia miała dziewięć lat.

Pewnego dnia do drukarni przyszła delegacja zagraniczna. A tam przystojny Francuz. Nie zatrzymał ich żaden Wydział, nie odstraszyła rozmowa ostrzegawcza. Miłość! To siła, która przenosi góry!

Weronika i Stefa otworzyły szeroko oczy, gdy Pierre przywoził Tatianie prezenty sukienki, zabawki, naczynia Wreszcie zabrał ją ze sobą.

On ma pod Paryżem willę, wszystko tam jest, i dla mnie pokój, i… paplała Tatiana.

A Lidka? zaraz pytała Werka.

Zostanie na razie w Polsce, ja się tam urządzę, potem ją zabiorę tłumaczyła przyszła panna młoda. W głowie huczało jej orkiestrą weselną.

A gdzie mój bilet, mamo? spytała poważnie Lidia, wracając ze szkoły. Muszę przecież wytłumaczyć w szkole, że…

Zostajesz, Lidziu. Podróż byłaby dla ciebie zbyt ciężka. Wrócę i zabiorę cię potem. Na razie zostaniesz z…

Tatiana zamarła, gdy huknęła wazonem od Pierra o podłogę. Lidia wściekle roztrzaskała prezent na drzazgi. Potem w ścianę wyleciały talerzyki i filiżanki

Po latach Lidka wyznała cioci Weronice, że wtedy jakby ją zabito odebrano powietrze, nie mogła oddychać, dławiła się na sucho, czarne plamy przed oczami.

Twoja mama wróci. Zobaczysz, nie wytrzyma bez ciebie. Wtedy zdecydujesz, czy jej wybaczysz, czy nie powiedziała Weronika, gdy opadły płacze. Zrobisz, co zechcesz. Nie będę jej tłumaczyła, ani potępiała. Ale my, kobiety, za łatwo łapiemy się na obietnicę kolorowej przyszłości… to nasza słabość.

Werka sama się raz na tej słabości przejechała. Zagadnęła ją kiedyś na bazarze jakaś kobieta, obiecała sprzedać świetną karakułową czapkę. Czemu nie! pomyślała Werka. W domu zorientowała się, że w torbie same szmaty. Czapki nie było Też chciała odrobiny luksusu.

Tatiana wyjechała. Lidia nie żegnała jej na peronie, nie odpisywała na listy. Tatiana o córce dowiadywała się z lakonicznych wieści od przyjaciółek.

Wróciła po pół roku dla nastolatki wieczność. Lidia jej nienawidziła, wszystkie prezenty wyrzuciła do śmieci.

No i wyszłaś chociaż za mąż? szeptem spytała Stefania.

Nie Tatiana pokręciła głową. Rodzina Pierrea uznała, że zamężna z dzieckiem im nie pasuje, radziła odciąć się od Lidii, żaden problem jak to ujęli. Gdy Pierre zgodził się z rodziną, naplułam im na lśniący parkiet i wróciłam. Myślisz, Lidia mi wybaczy?

Stefa wzruszyła ramionami, milczała długo, w końcu powiedziała:

Może później. Musi dorosnąć, sama się sparzyć, zakochać. Wtedy pewnie zrozumie. Ale ja, Tania, cię nie usprawiedliwiam.

Wtedy Weronika i Stefa były już mężatkami, każda miała syna. Wyjechać choćby na dzień? Ani myślały!

Za ten właśnie grzech uważała siebie ukaraną Tatiana.

Lidia zatrudniła matce opiekunkę, ale ta była nieprzyjemna i oschła. Tatiana nie narzekała, sama nie dałaby sobie rady. Kiedyś opiekunka przez nieuwagę polała ją wrzątkiem. Tatiana zawyła z bólu, a ta kobieta, przerażona, uciekła zostawiając ją nagą, z poparzoną skórą. Kolorowe iskry skakały jej przed oczami od bólu.

Ściany tu cienkie wszystko słychać. Na jej krzyk przyleciała Werka. Już od dawna dziewczyny miały sobie rezerwowe klucze. Uratowały, opatrzyły. Od tej pory Weronika została jej opiekunką.

Nie wygłupiaj się! upierała się Tatiana. Przynajmniej zapłacę ci coś!

Daj spokój! prychnęła Weronika. Kup mądrzejszą książkę, jak już musisz coś z pieniędzmi robić! Zupełnie dziwna się zrobiłaś!

Czego tu się wstydzić? Razem chodziły do łaźni, do poradni, razem stały godzinami w kolejkach. Z dzieciństwa znały każdą plamkę na swym ciele nawzajem. Wspierały się, wyciągały z kłopotów, chowały się razem podczas nalotów Czy mają brać za to pieniądze?!

Kwestia kasy zamknięta. Weronika opiekowała się Tatianą, potem wyprowadzała na spacer Stefanię. Ta mogła wpaść pod auto albo hulajnogę z utratą słuchu pogubiła się w przestrzeni publicznej, była jak sowa ostrożna, wycofana. Weronika prowadziła ją Alejami Ujazdowskimi, szły aż na Bulwary, albo skręcały w ciche podwórka lub skwery, przysiadały na ławkach i wspominały młodość. Ich chłopcy darli spodnie kąpiąc się na lipach w całym Śródmieściu były stare lipy. Kiedy kwitły w powietrzu unosił się słodki, omdlewający zapach. Stefania uwielbiała lipowy susz, umiała go zbierać, przechowywać i zaparzać. Miały nawet swój dzień herbatka z lipy. Zbierały się u Stefy, siadły przy malutkim stole, rozlewały herbatę do porcelanowych filiżanek. Wtedy każda przynosiła coś specjalnego. W ruch szły stare książki kucharskie, eksperymentowały z przepisami, by czasem pod presją synów wymyślić jednak coś po swojemu, bardzo polskiego, zawsze pysznego.

Siedziały, patrzyły na ogród pod oknem, na migocące kwiaty lip. Rozmawiały o dawnych czasach, Tatiana o Paryżu, Weronika o artystach, które poznała w muzeum, Stefania, pracująca w zakładach chemicznych, głównie słuchała już wtedy coraz słabiej słyszała, wstydziła się.

Jeszcze podczas wojny blisko domu wybuchła bomba, nieomal była ogłuszona. Uratowali ją, ale uszy bolały długo. Jako dziecko leżała na podłodze, ściskając głowę, by nie pękła jak arbuz Z wiekiem słuch się pogarszał.

Pracując w zakładzie Stefania poznała męża. Był starszy o dwanaście lat.

Po co ci taki kaleka? wzdychał, chowając poparzoną twarz. Znajdziesz sobie młodego, a ja umrę z rozpaczy

Po ślubie przez pierwszą noc sprawdzał, czy Stefania śpi obok. Nie spał do rana, nasłuchiwał tykania budzika, mysich pazurków pod podłogą, deszczu uderzającego o dach i oddechu Stefanii. W końcu zasnął o świcie, gdy ona już wstawała robić śniadanie. Teraz to ona patrzyła długo na swojego męża ten ślad od poparzenia, siwizna na skroniach dodawała mu uroku, oczy wciąż młodzieńcze, radosne.

Ivan był jej jedyną miłością. Umierał wcześnie miał dopiero 55 lat. Zasnął wieczorem, nie obudził się rankiem. Odszedł cicho, spokojnie. Stefania patrzyła na niego, łzy spadały na jego policzki, wycierała je, by nie poparzyły, by nie szczypały go w oczy

Syn Egon zawołał sąsiadki, zabrały Stefanię, syna też. Razem opłakali stratę. A Lidia, patrząc z lękiem na cudzą żałobę, nagle uświadomiła sobie, że kocha mamę tak mocno, że nie da się tego wyrazić. Zaczęła powoli, po kropli, znów się do niej zbliżać do tej niedoszłej paryżanki…

Męża Weroniki żadna z przyjaciółek nie lubiła. Gładkie słowa, ale twarde życie mówiła Tatiana. Wszystko kalkulował, planował, obiecywał ale nigdy nie dotrzymywał słowa. Trzeba zamówić nowe zasłony, stare już wyblakły? Tak, ale później. Teraz oszczędzamy na lodówkę.” Przyszła pora na lodówkę trzeba transport, a tu Za drogo. Werka znowu nie doczekała się marzenia.

Czekała w domu, miejsce już przygotowane, gniazdko. Andrzej wracał podenerwowany i zrzędził, uderzał pięścią w stół: Nie pozwolę, wszystko wiem najlepiej!.

Po co za niego wyszłaś? cicho spytała Stefania, gdy Andrzej znowu odmówił kupna szafy.

Bałam się, że nikt już mnie nie zechce. Wy piękne, a ja szara mysz Kto mnie pokocha? Werka zanosiła się płaczem, ta dobra i błyskotliwa Werka.

Rozwiedź się! krzyczały jednogłośnie przyjaciółki. Ile jeszcze wytrzymasz?!

Nie mogę. Mamy syna. Nie wolno burzyć rodziny przez własne rozczarowanie. Michał kocha ojca, dobrze się dogadują! On by nie zrozumiał. Nie, dziewczyny

Stefa i Tatiana pokręciły głowami, syknęły, dyskutowały z Andrzejem, ale potem Werka jakby rozkwitła, uśmiechała się na ulicy, płynęła nie szła.

Ty coś knujesz? spytała surowo Stefania. Na co się tak cieszysz przy takim mężu?!

Zarumieniona Weronika na początku machnęła ręką, potem szeptem:

Zakochałam się. Jest ktoś, kto dba o mnie, czułam, co to znaczy być kobietą…

Zalała się łzami, a Stefa tylko pokiwała głową. Ze swoimi zasadami Werka się nie rozwiedzie, tylko będzie się zadręczać

Ten romans trwał długo, zakończył się, gdy Michał był już duży, szedł na studia, a Andrzej miał wylew w pracy spadł z rusztowania. Nie wstał już więcej. Weronika została opiekunką, miała wyrzuty sumienia, przepraszała męża, a on tylko chrząkał i milczał.

Po jego odejściu kochanek zaproponował ślub, ale odmówiła.

Michał nigdy by mi nie wybaczył. I tak czuję się winna przed Andrzejem.

Mężczyzna na zawsze zniknął z Warszawy. Nie napisał, nie zadzwonił. Nie był w stanie wyciągnąć Weroniki z jej kokonu winy, szkoda, był dobrym człowiekiem. To on załatwił Werce wymarzoną lodówkę i zestaw mebli dla Michała. Ale panem w domu nie został. Szkoda

Lata płynęły, sąsiadki się starzały, dom i lipy też. W szkole rosły talenty, dojrzewały osobowości artystów. Ich niepewną grę oglądały na koncertach trzy starsze panie.

Tatiana na wózku, z kocem na nogach w aksamitnej sukni z koronkowym kołnierzem, Weronika prosta i elegancka w brązowej sukni z pasiastym paskiem, w zamszowych pantoflach, Stefania dla towarzystwa, najmniej słysząca, ale zachwycona młodością na scenie, ubierała się skromnie szary lub czarny garson, na nogach pożegnalne buty, w ręku torebka wytarta i poszarzała. Na twarzy zaś spokój i pogoda.

Wszystkie trzy miały koronkowe rękawiczki na pamiątkę paryskich marzeń Tatiany

Zupełnie niepotrzebnie się ciągle obwiniasz, Tania! nakładając tort, rzekła Weronika. Lidia dorosła, sama jest matką i żoną. Przeżyła już miłość. Pierra może wciąż nienawidzi, i słusznie, ale ciebie kocha.

Tak, tak! poparła Stefa. Młodość jest okrutna, zero kompromisów. Z czasem wszystko się zmienia, pojawiają się odcienie. Lidia wtedy cierpiała, nie rozumiała, ale dorosła, przemyślała. Ale twój Pierre, to kawał drania

Wstawiły czajnik. Już nie na węgle, ale elektryczny, choć nie ma aromatu lasu, to jednak przy nim zawsze cieplej. W nim odbijały się matki tych, co dziś dojrzeli. Był dziedzictwem i skarbem i zawsze błyszczał.

Za oknem szumiał deszcz na opadłych liściach. Zaraz chwyci pierwszy przymrozek, czernią nagietki przy domu. Już czuć jesień, choć jeszcze jest ciepła.

Na podwórze, ślizgając się po mokrym asfalcie, wjechało auto. Zamigały światła, zgasły. Ktoś pobiegł na obcasach, podszedł do drzwi. Tatiana zamarła.

Zadzwonił dzwonek. Werka otworzyła, przepuściła Lidkę, ucałowała ją, kiwnęła na kuchnię.

Czeka na ciebie. Martwi się, idź już, kochana. Sto lat, kozieńko!

Lidia przyniosła ukochane georginie dla mamy ciemnofioletowe z żółtym środkiem. Bukiet ogromny, za nim nie widać solenizantki, a ona płacze nie dowierza, że już jej wybaczono. A może sama nie potrafi sobie przebaczyć…? A jeszcze radość właśnie urodziła córeczkę, rudą, maleńką, w różowym kocyku. Szczęście!

Jeśli zajrzysz dziś w okno tego parterowego półkolistego domu za szkołą, zobaczysz trzy pogodne starsze panie śmieją się, piją herbatę, wspominają i czekają na dzieci, wnuki, prawnuki wszystkich, którzy sprawiają, że życie nadal ma kolor i sens. Oni odejdą, rozproszą się w niebycie, dlatego póki czas, trzeba trwać blisko najbliższych, przytulić się. To bezcenne.