Trzy lata remontu bez odwiedzin gości

Trzy lata remontu bez gości

Iwona odstawiła filiżankę na parapet i usłyszała, jak Piotr zamarł w korytarzu. Czuła to w plecach, choć patrzyła przez okno. Cisza była tak gęsta, że mogłaby zatopić w niej herbatnika.

Postawiłaś filiżankę na parapecie odezwał się w końcu. Nie pytał. Stwierdzał fakt.

Tak, Piotruś, postawiłam filiżankę na parapecie.

Tam jest lakierowana powierzchnia. Gorące zostawia ślady.

Wiem.

To po co to zrobiłaś?

Iwona odwróciła się. Miał czterdzieści osiem lat i wyglądał dokładnie na tyle, ani dzień mniej, ani więcej. Stał w drzwiach kuchni, ubrany w szarą domową koszulkę, trzymając poziomicę. Poziomicę miał przy sobie zawsze, kiedy łaził po mieszkaniu w weekendy. Jak inni osiedlowe dzieciaki z telefonami.

Bo nie mam gdzie indziej jej postawić odpowiedziała. Stół przykryty folią. Drugi stołek stoi do góry nogami. Podłoga w korytarzu jeszcze nie wyschła po gruntowaniu. Piję herbatę stojąc przy oknie, Piotruś. Już od trzech lat.

Spojrzał na filiżankę. Potem na nią. Znowu na filiżankę.

Rozłożę podkładkę.

Nie trzeba.

Ale ślad zostanie.

Niech zostanie.

Zmrużył oczy. Tak patrzył, gdy nie wiedział, czy żartuje.

Iwona, no co ty

Wystarczy powiedziała cicho. To słowo spadło w ciszy jak kamyk do Wisły. Wystarczy, Piotruś.

Nie załapał od razu. Zapytał:

Wystarczy co?

Pakuję się.

Cisza zrobiła się dłuższa niż kolejka po pączki w Tłusty Czwartek. Jakiś samochód zatrąbił pod blokiem i ucichł. Poziomica opadła powoli.

Przez parapet?

Nie. Nie przez parapet.

Iwona dopiła herbatę i z rozmachem odstawiła filiżankę z powrotem na lśniącą powierzchnię. Świadomie, twardo, zero żalu.

Miała czterdzieści pięć lat, pracowała jako księgowa w małej firmie, uwielbiała czytać przed snem, trzymała w pracy malutkiego kaktusa, któremu dała na imię Feliks, i już dawno nie zapraszała koleżanek do siebie. Od trzech lat, licząc.

Ruszyła do sypialni.

Trzy lata temu, kiedy kupili to dwupokojowe mieszkanie na piątym piętrze starego bloku z cegły na bocznej ulicy w Warszawie, Iwona była szczęśliwa. Ale tak szczęśliwa, że czuła to wszystkimi mięśniami. Pamiętała, jak stali z Piotrkiem w pustych pokojach z odpadającą tapetą i podłogami malowanymi nie wiadomo czym, a ona wyglądała przez okno na jesion przy bramie i myślała: to jest to. To jest nasz dom.

Piotrek też wtedy był inny. Albo jej się wydawało. Chodził po pokojach, mierzył ściany, zapisywał coś w notatniku, w oczach miał ten błysk, dzięki któremu kiedyś się w nim zakochała. Błysk faceta, który wie, czego chce i potrafi zrobić to sam.

Iwonka, patrz rozkładał przed nią kartkę w kratkę z rysunkiem. Tu wydzielimy kuchnio-salon, będzie otwarte. Tu półki do sufitu, w ścianie. A tu światło punktowe, na ściemniacz. Bajka!

Fajnie mówiła z zachwytem, bo naprawdę było.

Zrobimy wszystko sami, bez pośpiechu. Porządnie. Raz a dobrze, na całe życie.

To „raz a dobrze” trzeba było wtedy lepiej usłyszeć. Zrozumieć, że za tym kryje się coś więcej niż sknera na ekipie remontowej.

Pierwsze pół roku było jak przygoda. Remontowali i mieszkali jednocześnie. Iwona gotowała na kuchence elektrycznej bo gazu jeszcze nie było. Spali na materacu na podłodze, bo łóżko nie miałoby gdzie stanąć. Jedli z plastikowych talerzy bo zlewu nie było. Trochę niewygodnie, trochę romantycznie, ale do wytrzymania.

Później coś się zaczęło przesuwać. Wolno, jak posada się pod fundamentem.

Piotrek poświęcał się remontowi co weekend, a czasem nawet wieczorami w środku tygodnia, jak udało mu się wyjść wcześniej z budowy (był kierownikiem robót, więc o materiałach wiedział, hoho). I tutaj pies pogrzebany nie chodziło o to, że był nieudolny.

Chodziło o to, że nie potrafił przestać.

Na początku Iwona tego nie zauważała. Pierwszy raz zamrugało ostrzegawczo, gdy po ośmiu miesiącach od startu remontu była z koleżanką, Basią, w kawiarni.

No, kończycie powoli remont? Chcę w końcu przyjść na pierogi, mówiłaś!

Jeszcze trochę, Piotrek twierdzi, że na Święta na pewno będzie gotowe odparła Iwona.

Święta były w trybie tapeciarza: żaden gość nie widział ich salonu, bo w nim leżały płyty g-k i koziołki. Zjedli sałatkę jarzynową sami, w kuchni, która była niemal, prawie gotowa.

Piotrek, może w następnym roku urządzimy normalną Wigilię zagaiła Iwona, nalewając szampana.

Pewnie, tylko skończę sufit w salonie, położę parkiet, to zaprosimy kogo chcesz.

Sufit skończył w marcu, ale wtedy już okazało się, że wodociągi w łazience były źle rozprowadzone i Piotrek nie mógł znieść takiej fuszerki. Na dokładkę okna balkonowe piana montażowa osiadła i zostawiła szparę. Trzy milimetry. Znalazł szczelinomierzem.

Iwona wtedy jeszcze z tego żartowała. Mówiła koleżankom: „Mój mąż prowadzi wojnę z trzema milimetrami”. Śmiały się wszystkie.

Parkiet w salonie układali w maju można było wreszcie pootwierać okna. Iwona nosiła deski, podawała młotek, odkurzała pył. Piotrek pracował jak chirurg: poziomica, laserowa linijka, rządek po rządku, jak coś się nie zgadzało rozbierał i od nowa.

Piotr, kto to zauważy? zapytała raz.

Ja zauważę.

To był pierwszy raz, kiedy poczuła w tych słowach coś, co ją zatrzymało. Nie obraziło po prostu zatrzymało. Stała tak z ściereczką w ręce, a przez chwilę w środku coś lekko chrupnęło, jakby zrozumiała coś ważnego, ale jeszcze nie wiedziała co.

Parkiet skończyli w czerwcu. Był piękny. Jasny dąb, cieniutkie rowki, geometryczna perfekcja.

Piękny przyznała szczerze.

Teraz polakieruję. Niemiecki lakier, odporny na zadrapania.

Kiedy?

W przyszłym tygodniu.

W przyszłym tygodniu zauważył, że w jednym rogu listwa odchodzi o pół milimetra. Lakier poszedł na później.

Wtedy, w tym czerwcu, Iwona zadzwoniła do Basi. Siedziały na leniwej, ogródkowej kawie, piły mrożoną herbatę przez słomki, Basia pytała:

I jak tam u was? Kiedy będę mogła zobaczyć to arcydzieło?

Niedługo odparła Iwona i zamilkła.

Coś się stało?

Nie. Tylko Basia, zaczynam myśleć, że on nigdy nie skończy.

E tam, wszyscy tak mają. Remont trwa wiecznie.

Nie rozumiesz. On jakby nie chce kończyć. Jakby póki jest remont, jest wymówka na wszystko. Na niewzywanie gości, na nieukładanie mebli. Na niewłaściwe życie.

Basia spojrzała poważnie.

Powiedziałaś mu?

Próbuję. Za każdym razem tłumaczy, że już tylko odrobinka i będzie idealnie.

A ty chcesz idealnie?

Milczała.

Ja chcę dom. Po prostu dom.

Tego wieczoru Piotrek rozłożył na stole z dwadzieścia próbek białej farby. Wszystko białe, a i tak każda inna.

Tu biały ciepły, z nutką śmietanki. Tu zimny, wpadający w szarość. Tu z błękitnym refleksem. Przy dziennym świetle kolosalna różnica, naprawdę! Myślę, że weźmiemy ten.

Pokazywał na próbkę. Iwona patrzyła biały jak biały. Po prostu biały!

Piotrek westchnęła. Obojętne mi.

Spojrzał, jakby usłyszał, że Chopin był Włochem.

Jak to? Przecież tu będziemy mieszkać!

No właśnie my tu mamy mieszkać. Ludzie żyją między ścianami, a nie odcieniami.

No coś ty! Ma znaczenie, ale nie czują tego.

Wybierz sam machnęła ręką, zmęczona.

Zawsze wybierał sam. Stopniowo coraz rzadziej pytał ją o zdanie, potem wcale. Nie dlatego, że specjalnie jej słowa po prostu nie miały znaczenia. Jeśli powiedziała „podoba mi się ta płytka”, uzasadniał, czemu pod względem technicznym inna jest lepsza. Jeśli stwierdziła „postawmy tu kanapę” na aplikacji pokazywał, że to wszystko popsuje rozkład stref. Przestała mówić „podoba mi się”. Po co.

Na jesieni drugiego roku wpadł do niego w odwiedziny stary znajomy Mirek z Olsztyna. Zadzwonił wcześniej, mówił, że jest przejazdem i czy może zostać na noc. Iwona się ucieszyła, naprawdę. Nakupiła jedzenia, wygrzebała z szaf normalne talerze, przetarła stół z trzech warstw pyłu.

Piotrek stwierdził, że Mirek jednak nie przenocuje, bo w sypialni są prace.

Nie było żadnych prac. Stało łóżko, szafa złożona porządnie. Iwona wiedziała doskonale.

Piotrek spytała cicho po jego rozmowie przez telefon jakie prace w sypialni?

Chwila ciszy.

Trzeba w jednym miejscu poprawić podłogę. Mirek nie wytrzyma zapachu.

Jakiego zapachu? Tam nie ma żadnego zapachu.

Po co komu oglądać taki stan rzeczy?

Jaki „stan rzeczy”?

Niegotowy.

Patrzyła na niego i czuła, jak odpływa jej spod nóg podłoga. Dosłownie. Zrozumiała: on się wstydzi. Wstydzi się własnego mieszkania, które sam robi, bo jeszcze nie jest takie, jak wymyślił. I dla tego niewidzialnego ideału jest w stanie skłamać staremu kumplowi.

Dobrze powiedziała.

Mirek przyjechał, wypili herbatę, Piotrek zabrał go na miasto, nocował w hotelu. Iwona jadła sama.

Tego wieczoru długo nie mogła zasnąć. Leżała i gapiła się w sufit perfekcyjnie biały, bez jednej smugi, bez szwu. Idealny sufit nad idealnym łóżkiem w pokoju, gdzie nie było gości od dwóch lat.

Zimą zachorowała jej mama. Nic poważnego zwykła grypa, ale mieszkała sama i Iwona dwa razy w tygodniu jeździła do niej przez pół Warszawy. Niekiedy zostawała na noc. Piotrek nie protestował. On wtedy malował wnętrze okna balkonowego specjalnym środkiem, co trzeba dwukrotnie nałożyć, w odstępie dwudziestu czterech godzin.

Pewnego wieczoru, wróciwszy wcześniej od mamy, zastała go siedzącego na podłodze w korytarzu z lupą, jakby Sherlocka bawił.

Co się stało? zdjęła płaszcz.

Tu jest szczelina nie oderwał wzroku od listwy.

Nawet nie pytała, ile milimetrów. Wiedziała, że to bez sensu.

Piotrek powiedziała jadłeś coś dzisiaj?

Cisza.

Nie pamiętam.

Rano coś jadłeś?

Chyba coś było.

Ugotowała makaron, wbiła jajko na patelnię. Przyszedł, kiedy już kończyła.

Dzięki.

Proszę.

Jedli w milczeniu. Za oknem padał śnieg. Po stole walał się katalog uchwytów do szafy w przedpokoju, omawianej rok wcześniej.

Piotr

Mmm?

Powiedz mi coś. Nie o remoncie.

Podniósł na nią wzrok, jakby prosiła, żeby przemówił po chińsku.

Co konkretnie?

Cokolwiek. Jak ci minął dzień. O czym myślisz. Co cię martwi, śmieszy. Cokolwiek, byle nie o fugach i materiałach.

Patrzył na nią i myślał naprawdę. Próbował wymyślić coś, co nie było związane z budowlanką. Nic nie znalazł.

Nie wiem powiedział wreszcie. Chyba nic.

Po tej rozmowie długo leżała i myślała: kiedy to się stało, że z faceta został zestaw funkcji? Albo zawsze tak było, tylko ona tego nie widziała? Nie. Pamiętała innego Piotrka. Pamiętała, jak jechali jego niedziałającym passatem do Mazur i opowiadał jej o gwiazdozbiorach. Pokazywał palcem: to Kasjopeja, tam Wielka Niedźwiedzica, a tu Plejady, widzisz? Widziałam, myślała.

Gdzie się podziały Plejady?

Trzeciego roku przestała mówić koleżankom, że już niedługo skończą. Bo to nie była prawda. Remont kończył się i zaczynał znów. Piotrek znajdował kolejne niedoskonałości. Płytki do łazienki okazywały się zbyt miękkie, farba po wyschnięciu złapała zły odcień, zawias na drzwiach skrzypiał w listopadzie. Każdy problem urastał do nowej epoki.

Iwona kupiła sobie małą lampkę nocną. Prostą, z tekstylnym abażurem, postawiła na szafce przy łóżku. Wieczorem Piotrek spojrzał:

Skąd to?

Kupiłam.

Ale przecież mieliśmy mieć wbudowane oczka LED

Chcę poczytać przed snem.

LED-y będą lepsze.

Kiedy?

Nie odpowiedział.

Właśnie. LED-y będą, gdy będą. Czytać chcę teraz.

Lampka postała tydzień. Potem Piotrek przyniósł z piwnicy swoją lepszą, z metalowym kloszem, i postawił obok, twierdząc, że strumień światła jest superior.

Lampka Iwony powędrowała w kąt. Potem na półkę. Potem znalazła ją w piwnicy obok kanistra z gruntówką.

Nie odezwała się. Przyniosła lampkę z powrotem na szafkę.

Piotrek przestawił ją znowu na półkę.

Iwona znów na szafkę.

Milczeli.

Lampka stała na szafce. Maleńkie zwycięstwo, i zarazem maleńka tragedia bo w zwykłym domu, przy zwykłych ludziach, to po prostu byłaby lampka. Nic więcej.

Wiosną trzeciego roku, w kwietniu, napisała do Basi wiadomość.

Basia, nie masz ochoty gdzieś wyskoczyć? Sanatorium, agroturystyka, jakikolwiek wypad? Bez mężów.

Basia odpisała natychmiast: Ja się piszę! Kiedy?

Pojechały w maju, na cztery dni, do małego ośrodka pod lasem. Iwona wzięła urlop. Piotrek się zdziwił, ale nie protestował zajęty był przerabianiem łazienki.

W pensjonacie Iwona miała ciasny pokoik, drewniane meble, kolorową narzutę i okno z widokiem na sosny. Wszystko trochę styrane, z rysami i nierównościami. I właśnie tam, na tej starej narzucie z kwiatkami, popatrzyła w sufit z pęknięciem i rozpłakała się.

Basia leżała na sąsiednim łóżku, nie pytała o nic.

Mieszkam w muzeum wyjąkała w końcu Iwona. W pięknym, idealnym, martwym muzeum.

Mówiłaś mu?

Tak.

I?

Mówi, że to już tylko chwila. On zawsze mówi, że już tylko chwila.

Może terapeuta? Razem?

On nie pójdzie. Uważa, że terapia jest dla ludzi z prawdziwymi problemami. A on ma tylko remont.

Leżały w ciszy, a zapach lasu napływał przez okno. Iwona myślała: to jest życie. Otwór okno, popatrz na pęknięcie w tynku, połóż się na narzutę, bo ci się podoba. Życie.

Wróciła po czterech dniach. W domu pachniało tynkiem. Piotrek powitał ją w przedpokoju i zaczął pokazywać nową wnękę w łazience.

Fajnie oceniła.

Widzisz? Teraz jest symetria. Przedtem prawa strona była o półtora centymetra szersza.

Widzę.

Myślałem tydzień, jak zrobić, żeby nie rozwalić płytek. W końcu wymyśliłem.

No to super.

Przebrała się, położyła na łóżku. Sufit był idealny.

W czerwcu wydarzyła się rozmowa, którą pamięta dokładnie. Była niedziela, ósma wieczór. Piotrek malował coś w komórce. Ona gotowała kolację, słyszała chlupot, przesuwanie taśmy malarskiej.

Piotrek! zawołała.

No co? odpowiedź z oddali.

Kolacja za dwadzieścia minut.

Okej.

Nakryła do stołu. Po dwudziestu minutach go nie było. Po czterdziestu też nie. Zapukała.

Kolacja stygnie.

Pięć minut!

Nie wyszedł.

Zjadła sama, sprzątnęła. Umyła naczynia. Piotrek pojawił się o wpół do jedenastej. Spojrzał na pusty stół.

Och, straciłem poczucie czasu mruknął.

Wiem.

Odgrzać?

Odgrzej sam.

Poszła do sypialni. Położyła się, wzięła książkę. Czytała, albo udawała, że czyta. Gdy wszedł, zapytała, nie podnosząc wzroku:

Piotr, jesteś szczęśliwy?

Długa przerwa.

Chyba tak chyba tak.

Na pewno?

Iwona, co za pytanie.

Normalne.

Położył się obok. Milczał długo, aż powiedział:

Jak skończę komórkę, biorę się za balkon. Trzeba ocieplić pod panele. I wtedy mieszkanie będzie całe gotowe.

Zamknęła książkę.

Wiesz, że właśnie odpowiedziałeś na moje pytanie?

Jak?

Spytałam, czy jesteś szczęśliwy. Odpowiedziałeś mi o balkonie.

Nie miał już więcej słów. Leżał cicho.

Dobranoc powiedziała.

Dobranoc.

Nie zgasiła światła jeszcze długo. Patrzyła w sufit, słuchała jego oddechu, i myślała, że w drugim życiu mogliby właśnie tak leżeć i gadać o czymkolwiek o serialu, kawie, o tym, że w ich ulubionej piekarni podrożały drożdżówki Cokolwiek. Po prostu gadać.

A tutaj była cisza. Idealna, jak sufit.

O tej rozmowie przypomniała sobie rano, kiedy odstawiała filiżankę na parapet. Wtedy właśnie „wystarczy” urosło do pełnej złości. Chwilę potem przeszło w czyn.

Pakowała rzeczy spokojnie, bez łez. Brała tylko to, co naprawdę jej. Parę książek. Kosmetyki. Ubrania. Lampkę z abażurem. Dokumenty, paszport, ładowarkę do telefonu. Kaktusa Feliksa, którego przyniosła ostatnio z pracy, bo w domu nie było żywych roślin. Piotrek nie protestował kaktus nie zostawia śladów.

Piotrek stał w drzwiach sypialni i patrzył, jak pakuje rzeczy do torby.

Iwona.

Co?

Pogadajmy.

O czym?

No jak to Pakujesz się.

Tak.

Przez filiżankę?

Piotrek, no bądź poważny. Dobrze wiesz dlaczego.

Nie wiem. Naprawdę nie wiem.

Zatrzymała się. Spojrzała na niego. Stał w progu, wysoki, już bez poziomicy, naprawdę zgaszony. Tego u niego dawno nie widziała.

Piotr Mieszkamy tu od trzech lat.

Tak.

Przez cały ten czas nie było u nas ani jednego normalnego obiadu z gośćmi. Ani jednego. Przez trzy lata.

No bo mieszkanie jeszcze nie

Bo mieszkanie jeszcze nie gotowe, wiem. Tylko wiesz co? Nigdy nie będzie. Ty zawsze znajdziesz coś do poprawy. Tak masz. To nie jest nic złego, ale ja nie potrafię tu tak żyć. Mam dość życia w placu budowy.

Zaraz

Nie zaraz. Mi nie chodzi o termin. Ja przez trzy lata mieszkałam u ciebie w gościach w swoim własnym mieszkaniu. Chodziłam na palcach, żeby nie porysować. Odkładałam filiżankę na podkładkę. Chowałam własną lampkę. Nie zapraszałam koleżanek, bo ci było wstyd, że ciągle trwa remont. Ja

Głos trochę drgnął, zatrzymała się. Zaczerpnęła tchu.

Ja chcę po prostu żyć. Z rysą na podłodze, plamą po kawie na parapecie. Z obiadem przy stole w niedzielę i starą bluzą na krześle. Tak, jak się żyje w zwykłym domu. A my domu nie zrobiliśmy. Zrobiliśmy muzeum.

Milczał długo. W końcu zapytał cicho:

Gdzie pójdziesz?

Na razie do mamy.

Na długo?

Nie wiem.

Zamknęła torbę. Chwyciła Feliksa. Minęła go, ubrała kurtkę, wciągnęła adidasy, patrząc, by nie postawić na idealnym parkiecie brudnego buta.

Iwona rzucił za nią.

Co?

Ja Nie wiedziałem, że tak naprawdę jest.

Wiedziałeś odpowiedziała. Tylko nie chciałeś wiedzieć.

Drzwi zatrzasnęły się bardzo cicho. Jak wszystko w tym mieszkaniu.

Został sam.

Piotrek postał jeszcze chwilę w korytarzu, potem usiadł na kanapie w salonie. Kanapę wybierał prawie trzy miesiące, tkanina miała nie łapać kłaków i przetrwać wojnę. Usiadł na tej swojej wymarzonej kanapie i rozejrzał się.

Mieszkanie było piękne. Naprawdę ściany ciepłe, parkiet bez skazy, sufit idealny. Wbudowane półki do sufitu jak spod linijki. Oświetlenie ustawione pod kątem, bez cieni. Blok balkonowy bez przerwy. Płytki w łazience równo.

Patrzył i czuł ścisk dziwny. Nie dumę, lecz mdłości, tyle że nie w brzuchu, tylko głębiej.

Na półce stało kilka książek, których nie spakowała. Patrzył na grzbiety i myślał, kiedy ostatnio widział Iwonę, jak czytała. Tak po prostu, na kanapie, przy zwykłej lampie. Dawno. Może nigdy.

Poszedł do kuchni. Filiżanka stała na parapecie. Obejrzał powierzchnię, zero śladu.

Umył kubek. Poszedł do sypialni. Położył się ubrany.

Sufit był perfekcyjny.

Leżał godzinę. Albo dwie czas przestał mieć sens. Potem poszedł do schowka. Tam wszystko równo, wiadra, resztki farb, siatki, narzędzia w pionie. Znalazł mały próbnik kafelków, ten który nosił na robotę porównać z innymi. Pokręcił w dłoni. Odłożył.

W schowku poza nim nie było nic zbędnego.

Na kolację podgrzał sobie coś z lodówki, zjadł bez smaku, umył talerz. Cisza dudniła. Zwykle zawsze coś: remont, szmer, skrzypienie, zapach lakieru. Teraz była tylko cisza w idealnych pokojach.

Włączył telewizor na dwadzieścia minut, nie zrozumiał nic, wyłączył.

Długo wpatrywał się w jej kontakt w telefonie. Nie wybrał numeru. Myślał.

Nie o tym, jak ją odzyskać. O tym, co mówiła. O lampce. O tym, że była gościem u siebie. Słowo „gość” jakoś strasznie mu utkwiło.

Przypomniał sobie Mirka. I swoją ściemę o remoncie sypialni. Po co? Sam nie wiedział. Wmówił sobie, że „niewygodnie przyjmować w takim stanie.” Ale przecież mieszkanie nadawało się do życia już od roku. Tylko nie spełniało jego marzenia. Tylko tego.

Obiecał sobie zrobić idealne mieszkanie. I robił. Ale nie da się dogonić ideału to jak horyzont. Ile nie idź, zawsze przed tobą.

Iwona to rozumiała. On nie.

Albo nie chciał.

Przeszedł przez mieszkanie, włączając światło wszędzie. Zatrzymał się na półkach.

Na środkowej półce stało małe szklane serduszko. Rudy, trochę krzywy kobalt, takie jarmarczne. Kupiła to jakieś dwa lata temu za dziesięć złotych na Starówce. Skrytykował: „Po co, tylko kurz łapie”. „Bo mi się podoba” powiedziała. Serduszko zostało. Pogodził się z nim jako z kapitulacją.

Teraz wziął je do ręki. Było ciepłe. Chyba.

Myślał o tym trzy dni. Nic nie robił. Jadł cokolwiek. Na budowie pomylił się w obliczeniach, musiał poprawiać. Kolega spytał: „Piotrek, halo, wszystko gra?” Odpowiedział: „No spoko”.

Czwartego dnia napisał do niej:

„Iwona, możemy pogadać?”

Odpisała po godzinie: „Możemy”.

Wykręcił numer. Odpowiedziała po drugim sygnale.

Cześć powiedział.

Cześć.

Jak tam?

W porządku. U mamy dobrze.

Cisza. Słyszał jej oddech, nie wiedział jak zacząć. W takich rozmowach zawsze była lepsza.

Iwona, ja myślałem ostatnio.

Domyślam się.

Chyba wiesz, co chcę powiedzieć?

Mniej więcej.

Wiem, że coś ważnego mi umknęło. A raczej nie tyle umknęło, co zaciął się, szukając słowa. Wybierałem nie to.

Milczała.

Chodziło ci o gości. O lampkę. Pamiętam to i rozumiem już. Wtedy nie rozumiałem. Albo udawałem.

Po co mi to mówisz?

Bo chciałbym, żebyś wróciła.

Długa cisza.

Piotrek

Nie proszę od razu. Chcę tylko, żebyś wiedziała, że próbuję inaczej. Nie wiem, czy mi wyjdzie. Ale chcę spróbować.

Długo nic. Gdzieś w tle brzęknęła filiżanka, może odkładała coś na parapet.

Wiesz, że „postaram się” to za mało? spytała w końcu.

Wiem.

Wiesz, że nie mogę wrócić i mieszkać tak samo?

Wiem.

Nie wiem, czy wiesz. Pewnie jesteś tylko wystraszony i dobrze brzmisz. Ale człowiek nie zmienia się przyciskiem. To nie jest jak wbić gwóźdź.

Wiem, że nie.

Więc co konkretnie proponujesz?

Podumał.

Proponuję, żeby najpierw się spotkać. Na spokojnie pogadać. Nie przez telefon.

Dobrze powiedziała po chwili ciszy. Spotkajmy się.

Wybrali kawiarnię na neutralnym terenie, nie w domu. Zwykła knajpka z niestabilnymi krzesłami i tablicą kredową zamiast menu. Iwona przyszła w beżowej kurtce, wyraźnie zmęczona, ale spokojna.

Zamówili kawę. Piotrek patrzył na nią długo, patrzył na nią tak, jak dawno nie patrzył, po prostu patrzył, a nie widział krzywych fug.

Jak mama?

Lepiej. Kupiła nowe kwiatki, uprawia sadzonki. Sama jest zadowolona, że miałam okazję posiedzieć z nią.

Cieszę się.

Milczeli.

Piotrek odezwała się. Chciałabym, żebyś zrozumiał jedną rzecz. Nie chodzi o remont. O to, że lubisz solidnie. Tylko o to, że pomyliłeś cel. Mieszkanie ma służyć życiu. A potem staje się twoim celem.

Tak.

Zgadzasz się tylko, czy rozumiesz?

Rozumiem.

Skąd mam wiedzieć?

Chwycił filiżankę. Przetrzymał ją chwilę. Odstawił.

Nie wiesz odpowiedział szczerze. Ja sam nie wiem, ile się we mnie zmieni. Ale wiem, że tak dalej być nie może. Jak wyszłaś, mieszkanie stało się tylko ładnym pudełkiem.

Iwona skinęła głową.

Ładne pudełko powtórzyła cicho.

Dobrze, że to widzę.

Wrócisz?

Spojrzała w okno. Za nim padał zwykły wiosenny deszcz, a pod spożywczym stały doniczki z pierwszymi tulipanami czerwone, rozczochrane przez wiatr.

Spróbuję powiedziała w końcu. Ale pod kilkoma warunkami.

Mów.

Przez najbliższy miesiąc zero remontu. Żadnych próbników, gazetek Castoramy, młotków. Żyjemy.

Okej.

Drugi: w niedzielę zapraszamy Basię z Jankiem i Mirka, jeśli może. Nakrywamy do stołu, jemy, gadamy. Tu i teraz, w tym mieszkaniu, z takim parkietem, takim parapetem.

Kiwnął głową.

Trzecie: jeśli znowu zaczniesz panikować o każdą ryskę, mówę ci od razu. Masz usłyszeć.

W porządku.

Wiesz, że to nie są słowa? Że to faktycznie trudne?

Wiem. Trudne. Ale chcę spróbować.

Spojrzała na niego uważnie, jakby patrzyła przez szkło powiększające szukając prawdy. Potem skinęła.

Do domu szli pieszo, mimo że jeszcze mżyło. Ramię w ramię, nie pod pachę, ale blisko. Ona trzymała Feliksa w torbie, on jej plecak. Pod blokiem spojrzała na piąte piętro.

Ładny blok rzuciła.

No, ładny.

Pojechali windą. Otworzył. Weszła pierwsza. W salonie postawiła Feliksa na parapecie, ot tak, bez podkładki.

Piotrek popatrzył na kaktusa na lakierze.

Nie powiedział ani słowa.

Przeszła do kuchni, słyszał, jak leje wodę do czajnika, klik.

Wrócił do salonu. Usiał na kanapie. Spojrzał na półki. Szklane serduszko stało nierówno wygięte w prawo.

Nie poprawił.

W niedzielę zadzwonili do Basi. „Nareszcie!” krzyknęła przez telefon tak, że aż echo w korytarzu było wesołe. Mirek nie mógł, ale obiecał następnym razem. Janek przyniósł wino, Basia ciasto, Iwona zrobiła barszcz, który obiecywała od trzech lat.

Stół ustawili w salonie. Piotrek ustawił talerze, ale jak zauważył, że nie w jednej linii przestawił jeden, a potem niech już będzie, jak jest.

Za stołem był harmider, jak należy. Basia potrąciła łokciem kieliszek czerwone wino chlusnęło na nową obrus. Wszyscy zamarli. Piotrek poczuł ścisk, spojrzał na Iwonę.

Iwona patrzyła na niego. Spokojnie.

Chwycił serwetkę, przyłożył do plamy.

Nic się nie stało powiedział.

Basia wypuściła powietrze. Iwona uśmiechnęła się kącikiem.

Wylizali się długo po kolacji, gadali, śmiali się, pili herbatę. Jak poszli, było już po północy. Iwona zmywała, Piotrek wycierał. Milczenie było, ale inne niż kiedyś.

Plama się spierze zagadnął, mając na myśli obrus.

Może nie odparła.

Trudno.

Spojrzała na niego i podała talerz.

Piotrze

Co.

Dobrze było dziś.

Tak Dobrze.

Posprzątali. W salonie stały filiżanki, na obrusie malinowa plama, szklane serduszko, Feliks na parapecie.

Piotrek popatrzył na to wszystko. Myślał, że jutro trzeba będzie zamoczyć obrus w sodzie, zanim plama wsiąknie na stałe. Myślał, że doniczka bez podkładki zostawi kółko. Myślał, że jedna filiżanka jest przekrzywiona.

A potem pomyślał, że Iwona zaśmiała się dziś dwa razy. Raz, gdy Basia opowiadała o swoim kocie. Drugi raz, kiedy Janek pomylił się w toaście. Śmiała się tak, jak dawniej. Jak wtedy, kiedy patrzyła na niego i wiedziała, że jest tym.

Już w sypialni, Iwona spojrzała z progu:

Idziesz?

Zaraz.

Jeszcze raz zerknął na salon. Plama. Kaktus. Serduszko.

Zgasił światło.

Położył się obok. Ona już czytała. Jej lampka stała na szafce, świeciła miękko.

Iwona

Mmm?

Słyszysz mnie, jak mówię o szczelinach i milimetrach?

Opuściła książkę i spojrzała na niego.

Słyszę.

O czym wtedy myślisz?

Zawahała się, szczerze.

Myślę, że wtedy jesteś bardzo daleko.

Tak powiedział.

Wróciła do książki.

Leżał, myśląc, czy się uda. Trzy lata to dużo. Coś się w niej zmieniło, w nim pewnie też. Jak pęknięcie w tynku: można zaszpachlować, będzie prawie niewidoczne, ale materiał już nie taki sam.

Myślał o tym na granicy snu. Jeszcze jedna myśl zamigotała: że rano weźmie Feliksa i postawi znowu na podkładce, bo zostanie ślad na lakierze.

Otworzył oczy.

Sufit był nadal idealny. Bez jednej rysy.

Obok cicho przekartkowała stronę Iwona.

Zamknął oczy. Feliks poczeka do rana.