Trucizna zazdrości

Jad zazdrości

Wojtek, boję się Maja mocno ściska serwetkę w dłoniach, jej głos drży na końcu zdania. Unosi wzrok na chłopaka w jej oczach widać prawdziwy strach. Znowu te wiadomości

Gwałtownie wyciąga telefon z torebki, z trudem odblokowuje ekran i podaje go Wojciechowi. On bierze smartfon, czyta uważnie: Dziękuję za cudowny wieczór, Już tęsknię, Kiedy się znów spotkamy?, Niedługo znów cię zobaczę, Będę czekał na ciebie po pracy w naszym miejscu i marszczy brwi, a między nimi powstaje głęboka fałda.

Kiedy przyszły te wiadomości? pada spokojne, beznamiętne pytanie, gdy oddaje jej telefon.

Ostatnia pięć minut temu. Dokładnie wtedy, gdy składaliśmy zamówienie Maja przełyka ślinę, czując, jak wszystko się w niej ściska. I tak już kilka razy zawsze, kiedy jesteśmy razem. Tak jakby ktoś obserwował nas i wiedział, gdzie jesteśmy i co robimy w danej sekundzie.

Wojciech odchyla się na krześle, przeciąga dłonią po brodzie, a jego spojrzenie staje się ostre jakby analizował kolejne rozwiązania problemu.

Pokaż mi wszystkie wiadomości i daty mówi twardym, pozbawionym paniki tonem.

Maja otwiera czat, trzęsącymi się rękami przewija go w górę. Wojciech dokładnie przygląda się każdej wiadomości, analizuje czas i treść. Mimo opanowanej miny w jego oczach pojawia się koncentracja, niemal łowczy błysk jakby już węszył trop niewidocznego przeciwnika. Wśród wiadomości są i takie: Nie mogę przestać o Tobie myśleć, Pamiętasz naszą ostatnią rozmowę? Czekam na ciąg dalszy, Wiesz, gdzie mnie szukać, gdybyś się rozmyśliła. Każda wiadomość sprawia, że narasta w nich poczucie, że ktoś nachalnie ingeruje w ich życie, niewidzialna ręka wyciąga się z ciemności, by przerwać ich spokój.

Dziwne w końcu mówi, jego głos jest twardy. Każde słowo i moment są dokładnie przemyślane. Ktoś próbuje wywołać wrażenie, że spotykasz się z kimś na boku i wszystko jest starannie zaplanowane.

Maja wzdycha, ramiona jej opadają, jakby nosiła niewidzialny ciężar. Ma dwadzieścia pięć lat, pracuje jako graficzka w małej agencji na Powiślu, marzy o prawdziwym związku, nie dla statusu czy pieniędzy, lecz dla ciepła, wsparcia, wzajemnej bliskości. Wojtek, trzydziestopięcioletni prawnik, jawił jej się jako ktoś zaufany, troskliwy, potrafiący słuchać i rozumieć. Przy nim czuła się bezpieczna a to poczucie było dla niej bezcenne.

Spotykają się pół roku. Przez ten czas Maja doceniła, jak bez niepotrzebnych emocji Wojciech rozwiązuje trudne sprawy, jego poczucie humoru, prawdziwe zainteresowanie jej codziennością. Nie narzucał się, nie przyspieszał biegu spraw, ale nie ukrywał, że poważnie myśli o ich przyszłości. Maja coraz częściej łapała się na tym, że jest gotowa na większy krok wspólne życie.

Nie rozumiem, kto mógłby tak postępować mówi cicho, z głosem pełnym drżenia. Nie mam żadnych tajnych adoratorów. I nie dawałam nikomu powodów A te wyrażenia w naszym miejscu, nasza ostatnia rozmowa jakby ktoś chciał stworzyć iluzję długiej relacji, która nie istnieje. Jakby ktoś bawił się nami jak marionetkami.

Zajmę się tym przerywa jej Wojciech, z błyskiem determinacji w oczach. Mam znajomych w odpowiednich miejscach. Sprawdzimy numery coś podpowiada mi, że to nie przypadek. Wszystko jest za bardzo poukładane.

Kolejne dni Wojciech spędza na dociekaniach. Maja próbuje nie myśleć o sytuacji zatraca się w pracy, spotkaniach z przyjaciółkami, szuka wszystkiego, co da chwilę oddechu i radości. Ale niepokój nie znika. Przy każdym odblokowaniu telefonu serce na moment zamiera i tylko na chwilę odczuwa ulgę, gdy w skrzynce brak podejrzanych wiadomości; zaraz potem znów pojawia się strach.

W końcu, po pięciu dniach, wieczorem dzwoni Wojciech.

Maja, wiem już, kto to jego głos jest poważny, pozbawiony zwyczajowego ciepła. Wiadomości wysyłano z różnych, anonimowo kupionych numerów. Ale udało się ustalić, kto je nabył. To Żaneta.

Maja zastyga, telefon niemal wypada jej z rąk. Żaneta, jej przyjaciółka jeszcze z czasów studiów, lat dwadzieścia osiem, rozwódka, z dwójką dzieci. Przyjaźniły się od lat, dzieliły tajemnice, wspierały w trudnych chwilach. Ale ostatnio ich relację coraz częściej przeszywała cienka rysa dystansu jakby po cichu Żaneta się odsuwała. Narzekała na samotność, na to, że facetom nie chce się spotykać z matką-dwójki, jej życie składa się z ciągu codziennych problemów i rozczarowań.

Żaneta?.. szepcze Maja z bólem i niedowierzaniem w głosie. Ale po co? Jak ona mogła?

Myślę, że sama się domyślasz. Zazdrość mówi Wojciech spokojnie, lecz w jego słowach pobrzmiewa gorycz. Masz wolność, sukces, spotykasz naprawdę wartościowego faceta. A ona czuje się pokrzywdzona. Najwyraźniej myślała, że zaczniesz się przede mną tłumaczyć, a ja uwierzę w twoją zdradę.

Kilka tygodni wcześniej na przyjęciu u wspólnych znajomych w jasnym salonie pełnym rozmów, muzyki i zapachu tart z marcepanem Maja w błękitnej sukience wyglądała spektakularnie. Materiał delikatnie układał się na jej sylwetce, a głęboki turkus podbijał kolor jej oczu. Wojciech nie odstępował jej na krok: raz podał kieliszek białego wina, raz delikatnie zachęcił do rozmowy, raz uśmiechnął się podnosząc z tacy zieloną oliwkę.

Jak z okładki Vivy! komentuje z wymuszoną uprzejmością Żaneta, podchodząc do nich. Staje kawałek dalej, krzyżuje ramiona i nerwowo poprawia beżowy sweter. Wszystko idealnie: kreacja, towarzyszenie.

Dzięki szczerze się uśmiecha Maja. Sukienka faktycznie dobrze leży, sama zaskoczona.

No tak Żaneta pogładziła swój rękaw, spuszczając wzrok. Też bym chciała takie możliwości. Ale przy dwójce dzieci nie mam czasu latać po butikach. Wszystko idzie na coś innego

Żana, daj spokój Maja delikatnie dotyka jej łokcia. Nawet w swetrze wyglądasz świetnie. Twój styl, twój wdzięk zawsze robią wrażenie!

Jasne rzuca Żaneta, wymuszony uśmiech znika z jej twarzy. Niektórzy mają wszystko, inni decydują między nową sukienką a butami dla dzieci. Albo fryzjerem a karnetem na basen dla Piotrka

Jej głos łamie się na końcu, odwraca się nagle, udając, że podziwia obraz na ścianie. Wojciech taktownie zmienia temat wspomina o nowej pizzerii w centrum i zaprasza przy okazji wszystkich razem. Maja przytakuje, zerkając kątem oka, jak Żaneta odstawia się pod okno i obserwuje ich krótko, z goryczą, kiedy Maja z Wojtkiem idą tańczyć. W jej spojrzeniu jest nie tyle zawiść ile ogromna tęsknota za lekkością i poczuciem, że ktoś się nią zaopiekuje.

Kolejne ostrzeżenie przyszło w małej kawiarni, gdy wiatr za oknem szarpał listopadową mżawką. Maja dzieliła się radością opowiadała o wyjeździe z Wojciechem pod Warszawę: spacerowali po żółtym lesie, piekli kiełbaski na ognisku, śmiali się z drobiazgów i patrzyli w gwiazdy.

Brzmi cudownie sapie Żaneta, mieszając cukier w filiżance. Jej ruchy są gwałtowne, łyżeczka brzęczy o porcelanę. Romantycznie, przyroda, idealny facet obok

Naprawdę było ekstra Maja z zachwytem obejmuje kubek cappuccino. Chcemy jeszcze pojechać tam zimą, na biegówki. Wojciech mówi, że świetnie jeździ może się przyłączysz?

Biegówki? unosi brwi Żaneta. Jeśli znajdę czas. Przedszkole, lekarze, lekcje z Piotrkiem, potem trzeba odebrać Klarę z zajęć, zrobić obiad, zeszyty Wiesz, dla jednych romantyzm, dla drugich rzeczywistość.

Nie mówi tego złością, tylko zmęczeniem, które Maję ściska za serce. Przyjaciółka Ania ostrożnie wtrąca się do rozmowy:

Żana, serio? Przecież Maja się nie chwali. Każda z nas cieszyłaby się takimi chwilami.

Ja nie mam jej za złe Żaneta gwałtownie odstawia filiżankę, kawa prawie wylewa się na spodek. Po prostu tak jest: jedna żyje w święcie, druga w schemacie. Ty, Maja, możesz jechać za miasto, kiedy chcesz. Ja muszę planować, kombinować z nianią, liczyć każdą złotówkę Nawet wtedy zawsze coś pójdzie nie po myśli.

Maja poczuła kłucie w piersi. Chciała powiedzieć coś wspierającego, ale głos ugrzązł jej w gardle. Położyła rękę na dłoni Żanety:

Wiem, że jest ci ciężko. Serio mogę pomóc. Zróbmy kiedyś wspólną sobotę? Z dziećmi, w parku, z grillem Będzie fajnie!

Żaneta przez chwilę milczy, ma łzy w oczach, ale szybko odsuwa rękę.

Dzięki, nie trzeba. I tak będą zmęczeni i marudni Lepiej korzystaj ze swojej wolności, póki ją masz.

Wtedy Maja nie zwróciła na to większej uwagi. Zrzuciła to na zmęczenie po pracy. Teraz przypomina sobie te sygnały odwracany wzrok, sztywne uśmiechy, przedwczesne zamilknięcia. Wtedy nie odczytała ich właściwie.

I co teraz? pyta cicho, z mieszaniną lęku i determinacji.

Jedźmy do niej stanowczo mówi Wojciech. Załatwimy to od razu.

Zjawiają się u Żanety. Gdy otwiera drzwi i widzi ich oboje, blednie, dłonie zaciskają jej się w pięści.

Wy? Co się stało? jej głos drży, słychać w nim lęk i niepewność.

Nie udawaj rzuca ostro Wojciech. Wiemy, że to ty wysyłałaś wiadomości do Mai. Mamy na to dowody.

Żaneta cofa się, przywiera do ściany. Twarz wykrzywia się złością, ale w oczach błyszczą łzy te od złości i rozpaczy, zbierane latami.

Tak, to ja! wrzeszczy, głos jej się łamie. I co z tego? Miałam patrzeć, jak ty Maju dostajesz wszystko, a ja zostaję z dziećmi i bez żadnego faceta? Ty zawsze byłaś ulubienicą losu! Ładna, wolna, bez kłopotów. A ja tylko ciężar dla innych!

Każde słowo przechodzi jej z trudem, zaciśnięte gardło ledwo przepuszcza dźwięk.

Nie masz pojęcia, jak to jest czuć się nikomu niepotrzebną mówi coraz ciszej. Gdy słuchałam o twoich wyjściach z Wojtkiem, aż dusiłam się z zazdrości. Ty w ogóle nie wiesz, jakie masz szczęście! Chciałam, żebyś choć raz poczuła się tak źle jak ja. Żeby twój idealny świat się rozsypał! Żebyś zrozumiała, jak to jest, gdy nic nie idzie tak jak trzeba!

Maja słucha, a w środku czuje ból piekący, głęboki. Patrzy na dawną przyjaciółkę, która niegdyś płakała jej w ramionach, a teraz jest nie do poznania.

Zrujnowałabyś mi życie z zazdrości? pyta łamiącym się głosem. Po to, że sama jesteś nieszczęśliwa? Chciałaś, by Wojtek uznał, że go zdradzam?

A co miałam zrobić? Żaneta gorzko się śmieje, lecz to śmiech rozpaczy. Nikt mnie nie widzi, nikt mnie nie słucha. Ty zawsze w centrum, ja z boku. Nawet faceci, którzy się mną interesowali, odchodzili. Bo dzieci, bo problemy, bo nie jestem taka lekka jak ty!

Wojtek staje obok Mai, chcąc ją odgrodzić od tych gorzkich słów.

Wystarczy mówi stanowczo, głosem mocnym jak stal. To było podłe. Musisz ponieść za to odpowiedzialność.

W oczach Żanety pojawia się nuta żalu, ale szybko zakrywa ją kolejną falą gniewu.

I co, na policję pójdziecie? rzuca wyzywająco. Redaktorka z wiadomościami, na policję!

Policja nie jest nam potrzebna odpowiada Wojciech spokojnie. Chcemy tylko, byś już nigdy nie wtrącała się w życie Mai. Żadnych wiadomości, żadnych gierek.

Żaneta patrzy na Maję, przez ułamek sekundy w jej oczach miga tęsknota głęboka, niemal dziecięca świadomość bólu, który sprawiła. Szybko jednak się zbiera i mówi ostrym tonem:

Przecież wiedziałaś, że ci zazdroszczę! głos jej się łamie. Zawsze błyszczałaś. Na moich urodzinach wszyscy gadali tylko o tobie i twojej nowej pracy, a ja siedziałam w kącie przy cieście. Ani jedna osoba nie zapytała, jak się czuję

Maja przypomina sobie tę scenę aż zbyt dobrze wtedy nie zorientowała się, że Żaneta była prawie nieobecna. Sama brylowała, żartowała, kręciła się wśród gości. Teraz rozumie dlaczego pod przyjaciółką narastała gorycz.

Żaneta zaczyna cicho, pełna bólu nigdy nie chciałam ci odbierać uwagi. Po prostu byłam szczęśliwa. Dla mnie zawsze byłaś równą partnerką, ważną osobą.

A ja zawsze w cieniu rzuca Żaneta, szarpiąc włosy u nasady. Ty piękna, sukcesy, cudny Wojtek. A ja? Dwoje dzieci, kredyt, wspomnienie zdrady. Zazdrościłam ci, jasne. Może chciałam, żeby twój świat się zachwiał. Żebyś poczuła, jak być niewidzialną. Nic więcej.

Wojciech słucha do końca i komentuje łagodnie, lecz stanowczo:

Zazdrość to twoja sprawa. Ale zamiast walczyć ze sobą, wybrałaś atak. To cię nie usprawiedliwia.

Żaneta drży, a po policzkach płyną łzy. Ściera je dłonią.

Przepraszam szepcze ledwo dosłyszalnie. Nie chciałam, żeby to tak daleko zaszło. Skumulowało się we mnie za dużo. Po rozwodzie, w tej samotności, dni podobne do siebie Zwyczajnie nie wytrzymałam.

Maja czuje ból i żal, ale przede wszystkim współczucie dla przyjaciółki. Żaneta wygląda na zupełnie zagubioną, zniszczoną własnymi uczuciami. Nie podstępną, a wyczerpaną kobietę, która nie umiała inaczej poszukać pomocy.

Przypomina sobie rozmowy z kawiarni, kiedy Żaneta mówiła z goryczą:

Czasem mam wrażenie, że żyję nie swoim życiem. Ty robisz wszystko lekko, ja tkwię w miejscu przedszkole, zakupy, lekcje, pranie, gotowanie Nie widzę światełka w tunelu.

Starała się ją wtedy pocieszyć:

Żaneta, masz cudowne dzieci. Znajdziesz jeszcze coś dla siebie. Mogę ci pomóc napisać CV, poszukasz nowej pracy, bliżej domu Jesteś świetną graficzką.

Ale Żaneta tylko machnęła ręką:

A kto weźmie matkę z dwójką dzieci? Pracodawcy widzą tylko mamę na chorobowym, nie specjalistkę. Ty możesz wybierać. Ja nie. I to wkurza.

Dziś Maja wie to był rozpaczliwy apel o zrozumienie, który przeoczyła.

Żaneta, nie wiedziałam, że ci tak źle. Gdybyś mi to powiedziała, znalazłybyśmy rozwiązanie. Ale to, co zrobiłaś to zniszczyło zaufanie. Nie potrafię po prostu zapomnieć, że chciałaś mi wszystko odebrać. To boli. Bardzo.

Rozumiem mówi Żaneta. Nie proszę o przebaczenie. Po prostu chciałam, żeby u ciebie było mniej szczęścia, to u mnie może będzie go odrobinę więcej. To głupie

Wojciech delikatnie dotyka ramienia Mai.

Kończmy to. Maja, możesz zaakceptować to, co słyszysz?

Maja chwilę milczy, patrząc Żanecie prosto w oczy, na jej czerwone policzki, zaciśnięte dłonie.

Akceptuję, że działałaś z bólu, nie ze złości mówi spokojnie. Ale dokąd nie nauczysz się cieszyć moją radością i nie przestaniesz widzieć we mnie rywalki nie chcę tej przyjaźni. Potrzebuję przyjaciółki, a nie kogoś, kto karmi się moim szczęściem.

Żaneta przytakuje, ściera ostatnią łzę.

Dziękuję, że w ogóle mnie wysłuchałaś szepcze. Przepraszam, że nie umiałam z tobą o tym rozmawiać po ludzku.

Wychodzą z Wojciechem na ulicę. Wieczór świeże powietrze po krótkim deszczu, latarnie żółcą się wśród liści, wszystko lśni. Maja oddycha głęboko, czuje, jak napięcie powoli odpływa.

Jestem pusta w środku przyznaje cicho, przytulając się do Wojciecha. Niby wszystko jasne, ale boli. Jakby coś ważnego się skończyło.

To naturalne on obejmuje ją, przyciągając bliżej. Zdrada przyjaciela boli najbardziej. Ale znasz prawdę i możesz ruszyć dalej. Nie jesteś sama. Jestem z tobą.

Tak uśmiecha się Maja, w jej oczach widać łzy, ale i nadzieję. Razem.

Idą dalej przez miasto, a z każdym krokiem ciężar w duszy staje się lżejszy. Maja wie, że czeka ją jeszcze dużo pracy nad sobą ale ma obok człowieka, który ją widzi i wspiera. A to, mimo wszystko, jest najważniejsze.