Trafiła mi się brzydka

To było wiele lat temu, ale pamiętam to jak dziś. Wszystko zaczęło się od wybuchu
Głośny huk Ciemność Ciemność
W końcu ciemność zaczęła się rozpraszać. Usłyszał głos:
Wanda, to ratownik, u nich tam coś wybuchło.
Przez ból poczuł na szyi dotyk ręki. Próbował lekko otworzyć powieki. Udało się z trudem. Przed oczami wisiorek w kształcie prostokąta z wygrawerowanymi na nim znakami zodiaku… Oczy kobiety w białym fartuchu
Na salę operacyjną! rozległ się głos całkiem blisko.
Rodzice wrócili z pracy. Matka od razu pobiegła do kuchni, zaglądając do pokoju, gdzie syn odrabiał lekcje. Marek zaś, wchodząc do pokoju, od razu zauważył, że nastrój syna nie jest najlepszy.
Tomek, co się stało? ojciec poklepał go po głowie.
Nic, – burknął syn, uczeń czwartej klasy.
No, dawaj, mów!
Niedługo Dzień Kobiet. Nauczycielka nas dziś zatrzymała i powiedziała, że musimy dziewczynkom prezenty przygotować.
No, i w czym problem? uśmiechnął się ojciec.
U nas chłopaków i dziewczynek tyle samo. I ona rozdzieliła, kto komu daje, – syn ciężko westchnął. Mnie przypadła nieatrakcyjna, Wanda Wiśniewska.
Wszystkie dziewczynki chcą prezent na Dzień Kobiet dostać, i nieatrakcyjne też, – ojciec starał się mówić z synem jak z dorosłym. A jak ona rozdzielała? Według alfabetu?
Nie, według znaków zodiaku?
To jak? Marek nie mógł się powstrzymać i znów się uśmiechnął.
Według zgodności. Wanda Panna, a Pannom najbardziej Byk pasuje. A ja, właśnie, Byk.
To dobrze, jeśli pasujecie! Dorośniesz, może jeszcze się w niej zakochasz.
Ojciec nie wytrzymał i roześmiał się. Do pokoju zaraz wbiegła matka:
Co się tu dzieje?
Anna, idź do kuchni, – twarz ojca stała się surowa. My z synem mamy poważną rozmowę.
Gdy matka wyszła, Tomek smutnym głosem zapytał:
Tato, i co mi teraz robić?
Przygotować prezent!
Jaki?
Jutro w pracy zrobię ja twojej wybrance prezent.
Tato, jaki możesz zrobić prezent? Ty przecież na fabryce pracujesz.
Tak! Ale pracuję w galwanizacji. A u nas wszystkie rodzaje pokryć metali są produkowane.
Tato, nie zrozumiałem.
Jutro sam zobaczysz!
***
Następnego dnia ojciec przyniósł wisiorek na łańcuszku w kształcie prostokąta, który wydawał się złoty. Na jednej stronie były wygrawerowane dwa znaki zodiaku, Byk i Panna, a na drugiej drobno, ale ładnie napisano:
Mojej koleżance Wandzie na Dzień Kobiet! Tomasz.
Och, jak ten wisiorek ładnie wyglądał! A kiedy mama zapakowała go w celofanowy woreczek, zaczęło wyglądać zupełnie rewelacyjnie.
***
I oto siódmy marca. Lekcji prowadzić nauczycielka nie zamierzała. Najpierw uczniowie wręczyli jej prezent. Długo dziękowała. Potem ogłosiła, żeby chłopcy podarowali prezenty dziewczynkom.
Co tu się zaczęło! Wszyscy chłopcy rzucili się do swoich wybranek. Tomek też podszedł do Wandy Wiśniewskiej i powiedział, jak uczył tata:
Wanda, składam ci życzenia z okazji święta Dzień Kobiet! Być może kiedyś los połączy Byka i Pannę.
Wyrecytowawszy wyuczoną frazę Tomek skierował się na swoje miejsce i oczywiście nie zauważył, jak zabiło serce tej nieatrakcyjnej, jego zdaniem, dziewczynki.
Wkrótce rodzice Wandy przeprowadzili się do innej dzielnicy, i sama Wanda od piątej klasy zaczęła uczyć się w innej szkole.
***
Tomasz otworzył oczy. Biały sufit szpitalnej sali. Spróbował poruszyć rękami i nogami. Ruszała się tylko lewa ręka.
Gdzie jestem? zwrócił się nie wiadomo do kogo.
Usłyszał jakiś stukot i do jego łóżka podszedł pacjent na kulach, uważnie spojrzał na niego i zapytał:
Ocknąłeś się? W oddziale chirurgii nagłych przypadków jesteś.
Mam ręce, nogi całe? zapytał Tomasz cichym głosem.
Chyba wszystko na miejscu, – przekazał tamten radosną wieść. Tylko zabandażowany jesteś cały od stóp do głów.
To dobrze, jeśli wszystko całe.
Tu podeszła pielęgniarka i troskliwie zapytała:
– Jak się czujesz?
– Co się ze mną stało! odpowiedział pytaniem na pytanie Tomasz.
– Życiu twemu nic nie zagraża. Ręce, nogi będą działać. Tylko blizn dużo zostanie, – podała włączony telefon. Mama twoja prosiła zadzwonić, kiedy się obudzisz.
– Synku, – rozległ się przez łzy głos matki.
– Mamo, wszystko w porządku, – starał się mówić jak najweselej. Powiedzieli, że tylko małe blizny zostaną. Wkrótce już wypiszą.
– Nie pozwolili mi z tobą nocą zostać. Synku, zaraz przyjdę.
– Mamo, ty specjalnie nie martw się!
Położył telefon obok siebie, próbował uśmiechnąć się do pielęgniarki:
– Dziękuję!
– No, wkrótce to cię nie wypiszą, – uśmiechnęła się w odpowiedzi pielęgniarka. Tydzień trzy poleżysz. To pewne!
– Co u was się stało? zapytał sąsiad z sali, gdy pielęgniarka wyszła.
– Ja ratownik. Na fabryce butle tlenowe zaczęły wybuchać, – zaczął przypominać Tomasz. Wezwali nas. My przed strażakami przybyliśmy. Pomieszczenie ogromne, wewnątrz pomieszczenia troje poszkodowanych. Wbiegliśmy tam, tam butle rozrzucone, tu i ówdzie ogień. Zaczęliśmy poszkodowanych wynosić Ja ostatni wychodziłem Gdy już przy drzwiach byłem, kolejna butla wybuchła Dalej nie pamiętam.
– Tak, dostało ci się.
– Kowalski Tomasz, – rozległ się głos pielęgniarki. Do ciebie kolega z pracy.
– Cześć, Tomek! Jak się masz?
– Ręce, nogi całe! optymistycznie odpowiedział poszkodowany. Ale przywitać się na razie mogę tylko lewą ręką!
– No daj spokój!
– Co tam dalej się stało?
– My już wychodziliśmy, gdy wybuchło. Od razu rzuciliśmy się z powrotem, wyciągnęliśmy cię ty cały we krwi lekarze już blisko byli
– Dziękuję!
– Tomek, o czym ty mówisz?! nagle na twarzy przyjaciela pojawił się uśmiech. – Nas chyba do medali chcą przedstawić.
– Do tego czasu mnie wypiszą.
– No, idę. U was teraz obchód będzie. Pielęgniarka powiedziała, żeby niedługo.
Nie zdążył przyjaciel wyjść, jak wszedł lekarz, mężczyzna około czterdziestki:
– No, jak się masz, bohaterze? podszedł do jego łóżka.
– Normalnie.
– Skoro już rozmawiasz, to znaczy żyć będziesz. Dawaj, obejrzę cię!
– Wy mnie zszywaliście? zapytał Tomasz.
– Nie, Wanda. Ona pojutrze w dzień przyjdzie.
***
Minęły dwa dni. Tomasz już próbował wstawać. Prawda, ból w nogach był jeszcze silny, ręka prawa rozdarta. A ran po całym ciele nie mniej niż dziesięć. Dwie na twarzy, gdy wybuchło, o bramę uderzył, dobrze, że prawą rękę zdążył naprzód wystawić. Spojrzał w lustro. Twarz do tej pory opuchnięta.
Dziś obchód powinien odbywać lekarz, który przedwczoraj pięć godzin z rzędu go zszywał na sali operacyjnej. Tomasz nawet trochę się denerwował.
I oto weszła. Młoda, szczupła, prawda w okularach, ale one jej wcale nie szpeciły, a biały fartuch zupełnie był do twarzy. Tomasz w swoje dwadzieścia siedem lat już był żonaty. Ale przez pół roku się rozeszli charakterami nie poszło, jak napisali we wniosku, a w rzeczywistości byłej żonie pensja ratownika nie podobała się.
– Dzień dobry! powiedziała lekarka i skierowała się do jego łóżka.
– Dzień dobry! To wy mnie zszywaliście?
– Ja, – uśmiechnęła się. Coś nie tak?
– Dawaj, obejrzę cię!
I ona pochyliła się nad nim Przed oczami wisiorek ze znakami zodiaku, zwisający z jej szyi:
– Wanda Wiśniewska!!! wykrzyknął.
Ona uważnie spojrzała na jego opuchniętą twarz.
– Przepraszam! powiedziała, tak i nie poznając.
– Ja Byk, – i wskazał na wisiorek.
– Tomek Kowalski? jej wargi zadrżały. Ty mnie jeszcze pamiętasz?
– No, co ty, Wanda? ujrzawszy łzy na oczach kobiety, on położył dłoń na jej ręce.
– Przepraszam! ona wyjęła chusteczkę i wytarła oczy. Nigdy nie myślałam, że my z tobą tak się spotkamy.
Więcej tego dnia Wanda do jego sali nie wchodziła. Ale Tomasz już zrozumiał, że u niej grafik, jak i u niego: w dzień, w noc i dwa wolne.
Jemu tak nie chciało się wyglądać przed nią bezradnym. Cały następny dzień próbował chodzić po sali opierając się na łóżkach, parę razy, trzymając się za ścianę, wyszedł na korytarz.
Wieczór. Lekarz pracujący na zmianie dziennej odszedł. Przyszła nowa zmiana to czuło się po rozmowie na korytarzu. Teraz obchód
I nagle krzyki, pośpieszne kroki na korytarzu. Tak bywa, gdy kolejnego poszkodowanego przywożą.
Oto już i dziesiąta godzina. Weszła pielęgniarka, wyłączyła w sali światło. Ale coś nie spało się. Już po północy na korytarzu usłyszano czyjeś kroki, oto one ucichły, i w tej ciszy Tomasz raczej poczuł, niż usłyszał, że na korytarzu ktoś płacze. Wstał i ostrożnie wyszedł na korytarz.
Za dyżurnym stołem siedziała i, opuściwszy głowę na ręce, płakała jego była koleżanka z klasy. Podszedł, położył zdrową rękę na jej ramieniu:
– Co ci jest, Wanda!
Ona wstała, wtuliła się w jego ramię:
– Kobietę operowałam, ona pod samochód wpadła, – łkając łzami zaczęła opowiadać. Zrobiłam wszystko możliwe i niemożliwe Ona teraz na intensywnej, ale nie przeżyje. Ma dwoje dzieci mąż jej teraz z nią w sali
– Uspokój się, Wanda!
– Trzy lata już chirurgiem pracuję i wciąż nie mogę się przyzwyczaić, że ludzie umierają.
– Uspokój się, uspokój się! Takie już u nas z tobą zawody. Przez pięć lat też tyle śmierci widziałem, ale przecież my z tobą i życia niemało uratowaliśmy, – Tomasz ciężko westchnął. – Przez to i żona ode mnie odeszła. Mówi: że ja sam nie swój do domu przychodzę i pieniędzy mało zarabiam. A u mnie czterdzieści zawsze wychodzi żyć to można.
– U mnie wszystko to samo, – spojrzała mu w twarz. Chłopcy na mnie jak na wariatkę patrzą. Do tej pory za mąż nie wyszłam, jak nastolatka z rodzicami mieszkam.
– No daj spokój, nam z tobą tylko po dwadzieścia siedem całe życie przed nami.
– Nie, Tomek, nam już po dwadzieścia siedem.
– Wanda, u niej puls zanika, – krzyknęła wybiegająca pielęgniarka.
– Przepraszam! i Wanda rzuciła się na intensywną.
Uśnieć tej nocy Tomasz tak i nie mógł. Rano przyszła pielęgniarka, jak zwykle zrobiła mu zastrzyk.
– Kobieta, której dziś w nocy robili operację, żywa? zapytał on niespodziewanie nawet dla siebie.
– Żywa, ale stan skrajnie ciężki.
***
Minęły trzy tygodnie. Rany na ciele Tomasza się zagoiły. Z Wandą widzieli się, gdy były jej zmiany, co więcej, jego coraz silniej i silniej ciągnęło do niej. Ale oddział chirurgii nagłych przypadków nie to miejsce, gdzie można mówić o czymś bardzo osobistym.
I oto podczas jednego z porannych obchodów lekarz-mężczyzna poinformował:
– Dziś was wypisuję, – uśmiechnął się i dodał. W sensie, ze szpitala. Zaraz pójdziecie do waszej przychodni, a tam już zdecydują ile wam jeszcze siedzieć na zwolnieniu.
– Można się zbierać!
– Tak, tak! Szczególnie nie spieszcie się. Teraz wam wypis przygotują.
Gdy lekarz wyszedł, Tomasz się ogolił. Patrząc w lustro, zadowalająco odnotował, że dwie pozostałe blizny wcale nie szpecą twarzy, raczej dodają męskości. Na pozostałe blizny zupełnie nie warto zwracać uwagi.
Zebrał się, wyszedł na korytarz. Na spotkanie, trzymając się za ścianę szła pacjentka.
Ona jednak dała radę! – przemknęła radosna myśl.
Wyszła pielęgniarka, podała wypis:
– Do widzenia, Tomasz! Więcej do nas nie trafiaj!
***
Miał swoje jednopokojowe mieszkanie, ale pojechał do rodziców. Przecież mama tak go czekała i martwiła się. Nawet urlop wzięła.
– Synku! rzuciła się do niego w objęcia matka.
– Wszystko, mamo! Jak widzisz, żyję i jestem zdrowy.
– Chodź, przygotowałam ci jeść. Jaki chudy się zrobiłeś.
– Oj, jak ja za domowym jedzeniem tęskniłem!
– Póki się nie wyzdrowiejesz i nie ożenisz, będziesz w rodzinnym domu mieszkać. Twój pokój do tej pory stoi pusty, – i krzyknęła jakby do dziecka. Idź, ręce umyj!
***
Do wieczora Tomasz poszedł do fryzjera. Wszedł do swojego mieszkania. Zabrał trochę ubrań. Matka zaraz zaczęła je doprowadzać do porządku.
Wieczorem przyszedł ojciec z pracy. Usiedli, jak dawniej, wszyscy razem i rozmawiali do samej nocy.
Poszedł spać do swojego pokoju, gdzie minęło dzieciństwo i młodość, ale zasnął nie od razu:
Jutro trzeba do przychodni pójść. Potem do pracy. A wieczorem
Z tą myślą o następnym wieczorze zasnął daleko po północy.
***
Następnego dnia Tomasz z rana poszedł do przychodni. Do obiadu chodził po gabinetach. Po obiedzie poszedł do siebie do pracy, akurat jego zmiana była.
– Ty, dokąd? zainteresował się ojciec.
– Tato, pamiętasz dawno-dawno, gdy jeszcze w czwartej klasie się uczyłem. Zrobiłeś mi wisiorek na prezent dla koleżanki?
– Nieatrakcyjnej Wandy Wiśniewskiej? Pamiętam.
– Pamiętasz, ty jeszcze powiedziałeś: Dorośniesz, może jeszcze się w niej zakochasz.
– I to pamiętam.
– Tato, Wanda teraz chirurg. To ona robiła mi operację. I ona do tej pory nosi na szyi ten wisiorek.
– To dopiero, no!
– Tato, twoje słowa się sprawdziły. Idę do niej!
***
Dwadzieścia siedem lat to nie tak dużo na początek życia z ukochaną osobą.To było wiele lat temu, ale pamiętam to jak dziś. Wszystko zaczęło się od wybuchu
Głośny huk Ciemność Ciemność
W końcu ciemność zaczęła się rozpraszać. Usłyszał głos:
Wanda, to ratownik, u nich tam coś wybuchło.
Przez ból poczuł na szyi dotyk ręki. Próbował lekko otworzyć powieki. Udało się z trudem. Przed oczami wisiorek w kształcie prostokąta z wygrawerowanymi na nim znakami zodiaku… Oczy kobiety w białym fartuchu
Na salę operacyjną! rozległ się głos całkiem blisko.
Rodzice wrócili z pracy. Matka od razu pobiegła do kuchni, zaglądając do pokoju, gdzie syn odrabiał lekcje. Marek zaś, wchodząc do pokoju, od razu zauważył, że nastrój syna nie jest najlepszy.
Tomek, co się stało? ojciec poklepał go po głowie.
Nic, – burknął syn, uczeń czwartej klasy.
No, dawaj, mów!
Niedługo Dzień Kobiet. Nauczycielka nas dziś zatrzymała i powiedziała, że musimy dziewczynkom prezenty przygotować.
No, i w czym problem? uśmiechnął się ojciec.
U nas chłopaków i dziewczynek tyle samo. I ona rozdzieliła, kto komu daje, – syn ciężko westchnął. Mnie przypadła nieatrakcyjna, Wanda Wiśniewska.
Wszystkie dziewczynki chcą prezent na Dzień Kobiet dostać, i nieatrakcyjne też, – ojciec starał się mówić z synem jak z dorosłym. A jak ona rozdzielała? Według alfabetu?
Nie, według znaków zodiaku?
To jak? Marek nie mógł się powstrzymać i znów się uśmiechnął.
Według zgodności. Wanda Panna, a Pannom najbardziej Byk pasuje. A ja, właśnie, Byk.
To dobrze, jeśli pasujecie! Dorośniesz, może jeszcze się w niej zakochasz.
Ojciec nie wytrzymał i roześmiał się. Do pokoju zaraz wbiegła matka:
Co się tu dzieje?
Anna, idź do kuchni, – twarz ojca stała się surowa. My z synem mamy poważną rozmowę.
Gdy matka wyszła, Tomek smutnym głosem zapytał:
Tato, i co mi teraz robić?
Przygotować prezent!
Jaki?
Jutro w pracy zrobię ja twojej wybrance prezent.
Tato, jaki możesz zrobić prezent? Ty przecież na fabryce pracujesz.
Tak! Ale pracuję w galwanizacji. A u nas wszystkie rodzaje pokryć metali są produkowane.
Tato, nie zrozumiałem.
Jutro sam zobaczysz!
***
Następnego dnia ojciec przyniósł wisiorek na łańcuszku w kształcie prostokąta, który wydawał się złoty. Na jednej stronie były wygrawerowane dwa znaki zodiaku, Byk i Panna, a na drugiej drobno, ale ładnie napisano:
Mojej koleżance Wandzie na Dzień Kobiet! Tomasz.
Och, jak ten wisiorek ładnie wyglądał! A kiedy mama zapakowała go w celofanowy woreczek, zaczęło wyglądać zupełnie rewelacyjnie.
***
I oto siódmy marca. Lekcji prowadzić nauczycielka nie zamierzała. Najpierw uczniowie wręczyli jej prezent. Długo dziękowała. Potem ogłosiła, żeby chłopcy podarowali prezenty dziewczynkom.
Co tu się zaczęło! Wszyscy chłopcy rzucili się do swoich wybranek. Tomek też podszedł do Wandy Wiśniewskiej i powiedział, jak uczył tata:
Wanda, składam ci życzenia z okazji święta Dzień Kobiet! Być może kiedyś los połączy Byka i Pannę.
Wyrecytowawszy wyuczoną frazę Tomek skierował się na swoje miejsce i oczywiście nie zauważył, jak zabiło serce tej nieatrakcyjnej, jego zdaniem, dziewczynki.
Wkrótce rodzice Wandy przeprowadzili się do innej dzielnicy, i sama Wanda od piątej klasy zaczęła uczyć się w innej szkole.
***
Tomasz otworzył oczy. Biały sufit szpitalnej sali. Spróbował poruszyć rękami i nogami. Ruszała się tylko lewa ręka.
Gdzie jestem? zwrócił się nie wiadomo do kogo.
Usłyszał jakiś stukot i do jego łóżka podszedł pacjent na kulach, uważnie spojrzał na niego i zapytał:
Ocknąłeś się? W oddziale chirurgii nagłych przypadków jesteś.
Mam ręce, nogi całe? zapytał Tomasz cichym głosem.
Chyba wszystko na miejscu, – przekazał tamten radosną wieść. Tylko zabandażowany jesteś cały od stóp do głów.
To dobrze, jeśli wszystko całe.
Tu podeszła pielęgniarka i troskliwie zapytała:
– Jak się czujesz?
– Co się ze mną stało! odpowiedział pytaniem na pytanie Tomasz.
– Życiu twemu nic nie zagraża. Ręce, nogi będą działać. Tylko blizn dużo zostanie, – podała włączony telefon. Mama twoja prosiła zadzwonić, kiedy się obudzisz.
– Synku, – rozległ się przez łzy głos matki.
– Mamo, wszystko w porządku, – starał się mówić jak najweselej. Powiedzieli, że tylko małe blizny zostaną. Wkrótce już wypiszą.
– Nie pozwolili mi z tobą nocą zostać. Synku, zaraz przyjdę.
– Mamo, ty specjalnie nie martw się!
Położył telefon obok siebie, próbował uśmiechnąć się do pielęgniarki:
– Dziękuję!
– No, wkrótce to cię nie wypiszą, – uśmiechnęła się w odpowiedzi pielęgniarka. Tydzień trzy poleżysz. To pewne!
– Co u was się stało? zapytał sąsiad z sali, gdy pielęgniarka wyszła.
– Ja ratownik. Na fabryce butle tlenowe zaczęły wybuchać, – zaczął przypominać Tomasz. Wezwali nas. My przed strażakami przybyliśmy. Pomieszczenie ogromne, wewnątrz pomieszczenia troje poszkodowanych. Wbiegliśmy tam, tam butle rozrzucone, tu i ówdzie ogień. Zaczęliśmy poszkodowanych wynosić Ja ostatni wychodziłem Gdy już przy drzwiach byłem, kolejna butla wybuchła Dalej nie pamiętam.
– Tak, dostało ci się.
– Kowalski Tomasz, – rozległ się głos pielęgniarki. Do ciebie kolega z pracy.
– Cześć, Tomek! Jak się masz?
– Ręce, nogi całe! optymistycznie odpowiedział poszkodowany. Ale przywitać się na razie mogę tylko lewą ręką!
– No daj spokój!
– Co tam dalej się stało?
– My już wychodziliśmy, gdy wybuchło. Od razu rzuciliśmy się z powrotem, wyciągnęliśmy cię ty cały we krwi lekarze już blisko byli
– Dziękuję!
– Tomek, o czym ty mówisz?! nagle na twarzy przyjaciela pojawił się uśmiech. – Nas chyba do medali chcą przedstawić.
– Do tego czasu mnie wypiszą.
– No, idę. U was teraz obchód będzie. Pielęgniarka powiedziała, żeby niedługo.
Nie zdążył przyjaciel wyjść, jak wszedł lekarz, mężczyzna około czterdziestki:
– No, jak się masz, bohaterze? podszedł do jego łóżka.
– Normalnie.
– Skoro już rozmawiasz, to znaczy żyć będziesz. Dawaj, obejrzę cię!
– Wy mnie zszywaliście? zapytał Tomasz.
– Nie, Wanda. Ona pojutrze w dzień przyjdzie.
***
Minęły dwa dni. Tomasz już próbował wstawać. Prawda, ból w nogach był jeszcze silny, ręka prawa rozdarta. A ran po całym ciele nie mniej niż dziesięć. Dwie na twarzy, gdy wybuchło, o bramę uderzył, dobrze, że prawą rękę zdążył naprzód wystawić. Spojrzał w lustro. Twarz do tej pory opuchnięta.
Dziś obchód powinien odbywać lekarz, który przedwczoraj pięć godzin z rzędu go zszywał na sali operacyjnej. Tomasz nawet trochę się denerwował.
I oto weszła. Młoda, szczupła, prawda w okularach, ale one jej wcale nie szpeciły, a biały fartuch zupełnie był do twarzy. Tomasz w swoje dwadzieścia siedem lat już był żonaty. Ale przez pół roku się rozeszli charakterami nie poszło, jak napisali we wniosku, a w rzeczywistości byłej żonie pensja ratownika nie podobała się.
– Dzień dobry! powiedziała lekarka i skierowała się do jego łóżka.
– Dzień dobry! To wy mnie zszywaliście?
– Ja, – uśmiechnęła się. Coś nie tak?
– Dawaj, obejrzę cię!
I ona pochyliła się nad nim Przed oczami wisiorek ze znakami zodiaku, zwisający z jej szyi:
– Wanda Wiśniewska!!! wykrzyknął.
Ona uważnie spojrzała na jego opuchniętą twarz.
– Przepraszam! powiedziała, tak i nie poznając.
– Ja Byk, – i wskazał na wisiorek.
– Tomek Kowalski? jej wargi zadrżały. Ty mnie jeszcze pamiętasz?
– No, co ty, Wanda? ujrzawszy łzy na oczach kobiety, on położył dłoń na jej ręce.
– Przepraszam! ona wyjęła chusteczkę i wytarła oczy. Nigdy nie myślałam, że my z tobą tak się spotkamy.
Więcej tego dnia Wanda do jego sali nie wchodziła. Ale Tomasz już zrozumiał, że u niej grafik, jak i u niego: w dzień, w noc i dwa wolne.
Jemu tak nie chciało się wyglądać przed nią bezradnym. Cały następny dzień próbował chodzić po sali opierając się na łóżkach, parę razy, trzymając się za ścianę, wyszedł na korytarz.
Wieczór. Lekarz pracujący na zmianie dziennej odszedł. Przyszła nowa zmiana to czuło się po rozmowie na korytarzu. Teraz obchód
I nagle krzyki, pośpieszne kroki na korytarzu. Tak bywa, gdy kolejnego poszkodowanego przywożą.
Oto już i dziesiąta godzina. Weszła pielęgniarka, wyłączyła w sali światło. Ale coś nie spało się. Już po północy na korytarzu usłyszano czyjeś kroki, oto one ucichły, i w tej ciszy Tomasz raczej poczuł, niż usłyszał, że na korytarzu ktoś płacze. Wstał i ostrożnie wyszedł na korytarz.
Za dyżurnym stołem siedziała i, opuściwszy głowę na ręce, płakała jego była koleżanka z klasy. Podszedł, położył zdrową rękę na jej ramieniu:
– Co ci jest, Wanda!
Ona wstała, wtuliła się w jego ramię:
– Kobietę operowałam, ona pod samochód wpadła, – łkając łzami zaczęła opowiadać. Zrobiłam wszystko możliwe i niemożliwe Ona teraz na intensywnej, ale nie przeżyje. Ma dwoje dzieci mąż jej teraz z nią w sali
– Uspokój się, Wanda!
– Trzy lata już chirurgiem pracuję i wciąż nie mogę się przyzwyczaić, że ludzie umierają.
– Uspokój się, uspokój się! Takie już u nas z tobą zawody. Przez pięć lat też tyle śmierci widziałem, ale przecież my z tobą i życia niemało uratowaliśmy, – Tomasz ciężko westchnął. – Przez to i żona ode mnie odeszła. Mówi: że ja sam nie swój do domu przychodzę i pieniędzy mało zarabiam. A u mnie czterdzieści zawsze wychodzi żyć to można.
– U mnie wszystko to samo, – spojrzała mu w twarz. Chłopcy na mnie jak na wariatkę patrzą. Do tej pory za mąż nie wyszłam, jak nastolatka z rodzicami mieszkam.
– No daj spokój, nam z tobą tylko po dwadzieścia siedem całe życie przed nami.
– Nie, Tomek, nam już po dwadzieścia siedem.
– Wanda, u niej puls zanika, – krzyknęła wybiegająca pielęgniarka.
– Przepraszam! i Wanda rzuciła się na intensywną.
Uśnieć tej nocy Tomasz tak i nie mógł. Rano przyszła pielęgniarka, jak zwykle zrobiła mu zastrzyk.
– Kobieta, której dziś w nocy robili operację, żywa? zapytał on niespodziewanie nawet dla siebie.
– Żywa, ale stan skrajnie ciężki.
***
Minęły trzy tygodnie. Rany na ciele Tomasza się zagoiły. Z Wandą widzieli się, gdy były jej zmiany, co więcej, jego coraz silniej i silniej ciągnęło do niej. Ale oddział chirurgii nagłych przypadków nie to miejsce, gdzie można mówić o czymś bardzo osobistym.
I oto podczas jednego z porannych obchodów lekarz-mężczyzna poinformował:
– Dziś was wypisuję, – uśmiechnął się i dodał. W sensie, ze szpitala. Zaraz pójdziecie do waszej przychodni, a tam już zdecydują ile wam jeszcze siedzieć na zwolnieniu.
– Można się zbierać!
– Tak, tak! Szczególnie nie spieszcie się. Teraz wam wypis przygotują.
Gdy lekarz wyszedł, Tomasz się ogolił. Patrząc w lustro, zadowalająco odnotował, że dwie pozostałe blizny wcale nie szpecą twarzy, raczej dodają męskości. Na pozostałe blizny zupełnie nie warto zwracać uwagi.
Zebrał się, wyszedł na korytarz. Na spotkanie, trzymając się za ścianę szła pacjentka.
Ona jednak dała radę! – przemknęła radosna myśl.
Wyszła pielęgniarka, podała wypis:
– Do widzenia, Tomasz! Więcej do nas nie trafiaj!
***
Miał swoje jednopokojowe mieszkanie, ale pojechał do rodziców. Przecież mama tak go czekała i martwiła się. Nawet urlop wzięła.
– Synku! rzuciła się do niego w objęcia matka.
– Wszystko, mamo! Jak widzisz, żyję i jestem zdrowy.
– Chodź, przygotowałam ci jeść. Jaki chudy się zrobiłeś.
– Oj, jak ja za domowym jedzeniem tęskniłem!
– Póki się nie wyzdrowiejesz i nie ożenisz, będziesz w rodzinnym domu mieszkać. Twój pokój do tej pory stoi pusty, – i krzyknęła jakby do dziecka. Idź, ręce umyj!
***
Do wieczora Tomasz poszedł do fryzjera. Wszedł do swojego mieszkania. Zabrał trochę ubrań. Matka zaraz zaczęła je doprowadzać do porządku.
Wieczorem przyszedł ojciec z pracy. Usiedli, jak dawniej, wszyscy razem i rozmawiali do samej nocy.
Poszedł spać do swojego pokoju, gdzie minęło dzieciństwo i młodość, ale zasnął nie od razu:
Jutro trzeba do przychodni pójść. Potem do pracy. A wieczorem
Z tą myślą o następnym wieczorze zasnął daleko po północy.
***
Następnego dnia Tomasz z rana poszedł do przychodni. Do obiadu chodził po gabinetach. Po obiedzie poszedł do siebie do pracy, akurat jego zmiana była.
– Ty, dokąd? zainteresował się ojciec.
– Tato, pamiętasz dawno-dawno, gdy jeszcze w czwartej klasie się uczyłem. Zrobiłeś mi wisiorek na prezent dla koleżanki?
– Nieatrakcyjnej Wandy Wiśniewskiej? Pamiętam.
– Pamiętasz, ty jeszcze powiedziałeś: Dorośniesz, może jeszcze się w niej zakochasz.
– I to pamiętam.
– Tato, Wanda teraz chirurg. To ona robiła mi operację. I ona do tej pory nosi na szyi ten wisiorek.
– To dopiero, no!
– Tato, twoje słowa się sprawdziły. Idę do niej!
***
Dwadzieścia siedem lat to nie tak dużo na początek życia z ukochaną osobą.