To przecież mama

Jaki niby przeterminowany rachunek? Coś się państwu pomieszało, nie mamy żadnych kredytów Tak, Kowalscy, tak, nasz adres, ale Ile?! Niemożliwe. A na kogo ten kredyt niby zaciągnięty? wytrzeszczyła oczy Jolanta.

Na pana Krzysztofa Kowalskiego padła odpowiedź.

Tak, to mój mąż, ale kiedy, po co i za co? Jolanta zupełnie zgłupiała.

Przykro mi, głos po drugiej stronie zmiękł, zasady są dla wszystkich te same: termin minął, dziś mamy przypomnienie, a potem kolejne kroki.

Jolantę jakby piorun strzelił nawet nie zorientowała się, kiedy przeszła do pokoju i usiadła przed komputerem. Szok zrobił swoje. Musiała sama dojść, skąd się wzięło takie zadłużenie.

Krzysztofa z kartą kredytową nigdy nie widziała, więc nie na rodzinę te pieniądze poszły. Co tu się do jasnej ciasnej dzieje? Praca zeszła na dalszy plan myśli tylko krążyły wokół tej dziwnej rozmowy. Jolanta tylko czekała, aż Krzysiek wróci do domu:

Komu kasa? Kto ci kazał brać kredyt?!

Ech, nie zdążyłem, już dzwonili… mruknął z niezadowoleniem Krzysztof. I, zorientowawszy się, że się wygadał, rzucił się do ataku: No co się tak patrzysz? Dla mamy, dla mamy! Prosiła o pomoc, sama mieszka…

I na co jej tyle forsy? My ledwo ciągniemy, choć dwoje pracuje!

Na urlop! Jasne?

Gdzie leci? Do Emiratów czy na Bahamy?

Mama mnie sama wychowywała, jej się należy. Takiej reakcji się po tobie nie spodziewałem…

Obraził się i poszedł trzaskać drzwiami, usiadł w fotelu i demonstracyjnie obrócił się do ściany. Zawsze robił się na pokrzywdzone dziecko, kiedy trzeba było żonę docisnąć. Ale Jolanta tym razem nie zamierzała wchodzić w tę grę.

Po prostu zamilkła. Teściowej w ich małżeństwie i tak było już ponad miarę. Krystyna Kowalska uwielbiała wymagać. Zaczęła już w dniu poznania Jolanty. Ledwie zobaczyła kolczyki w uszach narzeczonej syna, od razu zapytała, czy prawdziwe kamienie, czy tylko tandetka z bazaru? Gdy usłyszała, że Jola nie nosi podróbek, aż jęknęła:

I po co wywalać tyle kasy? Lepiej byście coś do domu kupili, po ludzku…

To prezent aż się Jola skrzywiła na taką uwagą.

A, no, to co innego natychmiast się uspokoiła (jeszcze wtedy przyszła teściowa).

Po tygodniu, pokręcony Krzysztof poprosił Jolę, żeby do matki nie zakładała kolczyków. Bo matka się zamartwia, że nie stać ją na takie cuda, a syn niestety nie może jej kupić takich samych.

Już wtedy zapaliła się u Jolanty lampka ostrzegawcza. Ale zakochana, machnęła ręką. Potem był ślub, na którym Krystyna zachwycała: elegancka, z rewelacyjnym prezentem. Dopiero miesiąc po weselu Jola przypadkiem dowiedziała się, że wszystko, co miała teściowa na sobie, kupił jej Krzysztof. Bo w przeciwnym razie nie przyszłaby na ślub jedynaka.

Potem już poszło z górki: raz telewizor, bo koleżanka kupiła nowy, raz suszarka do włosów jak u ciotki, raz opłata za salon kosmetyczny wszystko już, natychmiast, pod groźbą łez i szlochu. Krzysztof nie mógł znieść płaczu mamusi i leciał spełniać kolejne zachcianki:

Bo to przecież mama… Jak można?

Tymczasem dla własnej rodziny pieniędzy coraz bardziej brakowało choć oboje zarabiali całkiem nieźle. Jola nie rozumiała: gdzie te złotówki uciekają? Na wszelkie pytania miała zawsze jedną odpowiedź:

Najwidoczniej, Joluś, jeszcze się nie nauczyłaś gospodarować domowym budżetem. To u mamy mogłabyś się uczyć!

Tylko że Jola nigdy u teściowej na lekcje nie miała ochoty chodzić. Już pierwszego dnia wyczuła typową matkę Polkę na pełny etat, która syna oddać nie chce żadnej. I trzymała się jak najdalej.

Aż w końcu mama zażądała, żeby opłacić jej zagraniczny urlop i kwota, którą syn wziął na kredyt, zwaliła Jolę z nóg. Za to mogliby spłacić trzy raty hipoteki, a resztą umeblować mieszkanie i jeszcze poświętować w najlepszej knajpie w mieście.

Krzysztof nie miał zamiaru zmieniać zwyczajów: mama musi mieć wszystko. Z tym jeszcze by Jola przełknęła też ma serce do mamy. Ale żeby nawet nie powiedzieć słowa A jeśli coś się stanie? Na kim zostanie dług? Na niej! A Krystyna, jak zawsze, umyje rączki.

Wyglądało na to, że czas poważnie pogadać z mężem. Albo, powiedzmy, niech się chłopina wreszcie zdecyduje, kto ważniejszy. Lub chociaż wyjaśni mamusi, że trochę przegina. Tylko niestety, rozmowa nie wyszła Krzysiek się wściekł, zarzucił Jolancie egoizm i materializm:

Przecież spłaciłem ten dług, wszystko załatwię! Mama nie zadowoli się jakimiś sanatoriami, ona chce z klasą. I ma rację! Oddała mi życie, zrobiła dla mnie wszystko. A ja nie mogę jej wysłać na porządne wakacje?

Tylko, że to nie są wydatki na naszą kieszeń! Może czas jej to powiedzieć?

Lepiej, jak ja ci coś powiem: mama to świętość…

Jola pojęła: Krzysztof niczego w życiu zmieniać nie ma zamiaru. Zazdrość teściowej o syna aż biła po oczach: dzwoniła do niego codziennie, błagając, żeby przyjechał, bo taka samotna, synusiu, przyjedź, bo nie wytrzymam. I synek leciał na drugi koniec Krakowa, bo mama prosi!

Po ostatniej awanturze rozeszli się na swoją pracę bez pogodzenia. Koło południa Jola poczuła się fatalnie.

Przerażone koleżanki wyciągnęły ją do lekarza. Tam okazało się, że spodziewa się dziecka. Jola cieszyła się jak dziecko i już myślała, że to świetny pretekst, by wreszcie zrewidować domowy budżet.

Radość jednak była za wczesna. Krzysztof jęknął, że na to nie był gotowy. Prosił, by z dzieckiem się wstrzymać, nawet nalegał na zakończenie ciąży. Zaraz po nim zadzwoniła teściowa. Tyle że zamiast prosić, zażądała:

Ja nie zamierzam zostać babcią! Co ci strzeliło do głowy? Dzieckiem Krzysia chcesz przywiązać? Słuchaj, i tak odejdzie, nie utrzymasz go…

Niby dokąd odejdzie? Skąd taki pomysł?

Oj, ja matka, wiem jakiego mam syna. Od dawna szuka, jakby się tu pozbyć takiej jak ty. Więc słuchaj go, bo żadnych alimentów się nie doczekasz.

Joli zrobiło się słabo. Ocknęła się już w szpitalu.

O, Jola, wróciłaś do nas usłyszała znajomy głos. Otworzyła oczy i zobaczyła Annę, sąsiadkę teściowej i oddziałową.

Jejku, pani Aniu, nie wiedziałam, że pani tu pracuje

I lepiej byś nie wiedziała, prychnęła tamta, myśleliśmy, że trzeba będzie wybierać ty czy dziecko.

CO?!

Uspokój się, wszystko dobrze. Ale powiedz mi co cię tak wykończyło?

Gdy Jola opowiedziała jej całą historię, Anna tylko się skrzywiła i poradziła:

Rzuć tę rodzinkę. Krzyś się nie zmieni, a mamusia zawsze będzie niszczyć żony swojego synka. Ona ma misję życiową: syn dłużny jej wszystko. Ojciec Krzysztofa zacharował się, żeby spełniać jej żądania. Krzyś wypisz wymaluj po ojcu nigdy matce nie podskoczy.

Ale w końcu się ożenił

Jak na niego i tak cud. Mało która dziewczyna przechodziła przez pierwszy wieczór u Krystyny. Decyduj. A Krzysiek co mówił o ojcostwie?

Po odpowiedzi Joli Anna pod nosem wysypała kilka niezbyt parlamentarnych komentarzy o syneczku mamusi. I jakby rzuciła czar: Jola poczuła, że pora powiedzieć sobie dość. Da sobie radę sama. Krzysztof już swój wybór zrobił, choć jeszcze chyba o tym nie wie.

Na rozwód papiery Jola złożyła, jak tylko wróciła do pracy. Krzysztof do ratowania małżeństwa się nie wyrywał. O tym, że ciąża się utrzymała, też mu nie powiedziała.

Minął rok odkąd odzyskała wolność. Jola spacerowała z córeczką po parku.

O, cóż za spotkanie usłyszała znajomy, przez rok nieco zapomniany głos. Czemu nie dajesz mi widywać wnuczki?

Bo to nie pańska wnuczka odparła spokojnie Jola. Tamto dziecko Tak jak pani z Krzysztofem radziliście, nie przyszło na świat. A to jest moja córeczka. Tylko i wyłącznie moja. I tak, babcię już ma.

Ty

Owszem. A jeśli tak bardzo potrzebuje pani tytułu babci drogę zna: niech synowi wybierze lepszą kandydatkę.

Jola, z pogodnym uśmiechem, odeszła, nie słuchając już wyzwisk rzuconych za siebie. Wiedziała jedno zostawiła mamusiowego synka i teściową-królową w przeszłości. I była z siebie naprawdę dumna.