– To dziecko Igora…

To dziecko Janka…

Ta historia wydarzyła się w dawnych czasach, w jednym z licznych osiedli bloków na warszawskim Żoliborzu, w zadbanym mieszkaniu na czwartym piętrze dziewięciopiętrowca. Mieszkała tam starsza już, choć wciąż aktywna zawodowo emerytka, samotna kobieta o imieniu Wiesława.

Jej życie nie zwiastowało wtedy żadnych niezwykłości lub dramatów. Wszystko przebiegało spokojnie: emerytura, trochę pracy, spotkania z koleżankami, wyjazdy do wnuków i pomoc schorowanej mamie mieszkającej sama.

I ten dzień był jak każdy inny.

Rano Wiesława zadzwoniła do matki, zapytać o zdrowie.

Tak, dzień jak co dzień. Niedziela. Pracowała jeszcze na dyżury co kilka dni przyjmowała telefony i prowadziła zapisy w prywatnej przychodni.

A dzisiaj… Co dzisiaj? Wiadomo ugotować coś i zajść do mamy, codzienny rytuał, który raczej ją już męczył i zawsze go poprzedzała westchnieniem i przewracaniem oczami.

Z osiedla do mamy dwa podwórza, żadna filozofia… Z obiadem dla mamy też nie problem w lodówce u matki i tak wciąż stał wczorajszy barszcz i drożdżowe bułeczki. Tylko to wspinanie się na piąte piętro bez windy… Ach!

No i jeszcze te maminy żale. Słuchać tych opowieści o rodzajach i stopniach bólu, nieustających narzekań i diagnoz, których źródłem była sąsiadka spod szóstki oraz telewizyjna znachorka, pani Gienia, potrafiły ściągać na duszę melancholię. Te historie nie wymagały rozwiązań lekarze już od lat stawiali swoje rozpoznania, burzone i podważane przez mamę, która dorzucała własne przemyślenia na podstawie doświadczeń znajomych i rad wszystkowiedzącej Ewy Drzyzgi z telewizji.

Rady córki natomiast zbywane były wzruszeniem ramion jako niefachowe, bo przecież Wiesława tylko czterdzieści lat przepracowała jako instrumentariuszka na chirurgii.

A co ty tam wiesz. Skalpel tylko podajesz…

No trudno. Dzień jak co dzień.

I jeszcze do sklepu trzeba iść… W drodze do mamy i tak wstąpi. Wiesława postawiła worek ze śmieciami w przedpokoju, podeszła do lustra, by trochę się przypudrować. Jak na kobietę po sześćdziesiątce, wyglądała młodo lekkie kurze łapki wokół oczu, poza tym gładka i wyrazista twarz, krótko obcięte jasnopopielate włosy, duże kolczyki. Może tylko policzki nieco opadły.

Trzeba kupić mamie razowego chleba i masła, pomyślała, obrysowując usta kredką, kiedy zadzwonił domofon.

Blok miał domofon dźwięk nietypowy, natarczywy. Może sąsiadka pani Zosia? Czasem wpadała na herbatę.

Wiesława, z pomadką w ręku, poszła do drzwi, otworzyła.

Zobaczyła przed sobą jasnowłosą dziewczynę w kitce, w paskowanej bluzce, długiej ciemnej narzutce i dżinsach, z plecakiem. Wszystko to zapamiętała dopiero dużo później. Wtedy, wtedy tylko spojrzała na twarz dziewczyny i niemowlę w brązowym kocyku na jej rękach.

Oczy dziewczyny zaciśnięte, napięte policzki, głębokie wdechy. Zbliżyła się, podała zawiniątko i rzuciła zdławionym głosem:

To dla pani!

Wiesława odruchowo wzięła dziecko ciągle z pomadką w dłoni. Poczuła ciężar, spojrzała w dół… Chryste, przecież to noworodek!

Zanim podniosła wzrok, dziewczyna już schodziła po schodach.

To dziecko Janka, muszę się uczyć… rzuciła uciekająca, stukając krokami po stopniach.

Drzwi klatki trzasnęły.

I tyle…

Wiesława jeszcze chwilę stała oszołomiona na korytarzu, łudząc się, że zaraz dziewczyna wróci, może się pomyliła, przeprasza… Po chwili wróciła do mieszkania, popatrzyła na torbę ze śmieciami i pomyślała: Nie zapomnieć wyrzucić, gdy pójdę do mamy.

W przedpokoju stała też torba przybysza. Nawet nie zauważyła, kiedy ta dziewczyna ją zostawiła.

A potem… dotarło do niej wszystko.

Jezu! Przecież to żywe dziecko! I co ona wtedy powiedziała? Że dziecko Janka?

Na pewno Janek?

Wiesława z dzieckiem na rękach usiadła na kanapie, spróbowała przypomnieć. Tak, dziewczyna powiedziała: Janek.

Ale jakiego Janka?

Wiesława miała jednego syna był nim Leszek. Rodzinny facet, dwóch wnuków, mieszkali z żoną w Krakowie, a ona tu w Warszawie.

Mąż Wiesławy Marek, zmarł pięć lat temu.

Nic z tego nie rozumiała. A teraz dziecko się poruszyło. Och!

Szybko ułożyła maleństwo na sofie, rozwinęła kocyk: śliczny beżowy pajacyk, drobniutka dziewczynka ze smoczkiem-żabką, najwyżej miesięczna.

No, maleńka, spokojnie… pogłaskała dziecko, które cmoknęło ustkami i znów zasnęło.

Wiesława uznała, że odpowiedzi pewnie znajdzie w torbie. Tam jednak tylko dwie butelki, puszka mleka, pampersy, ciuszki dla dziecka.

Wciąż czekała może dziewczyna wróci, przeprosi, wyjaśni? Dzień będzie jak co dzień: śmieci, sklep, mama…

Nawet skończyła makijaż, wyglądała przez okno, wypatrując dziewczyny.

Ale nie wracała. I co to za wariatka!

Po jakimś czasie dziecko się zbudziło. Wiesława niepewnie stała nad nim nie jej przecież, czy może je przewijać, karmić? Czy ma prawo? To wciąż kłębiło się w myślach. Podchodziła raz po raz do okna. Czekała…

Ale trzeba było przewinąć małą. Pod śpioszkiem kaftanik i śliniaczek.

Dziewczynka.

Dopiero teraz ogarnął Wiesławę strach dostała pod opiekę podrzuconą dziewczynkę!

Janek… Janek…

A jeśli…!

Jej syn Leszek lubił się zabawić. Ileż to razy go strofowała za to, że dziewczyny zmieniał jak rękawiczki! Nawet kilka przyprowadził do domu. Ale to było przed ślubem. Wydawało się, że w małżeństwie odnalazł spokój. Trochę był zmęczony firmą i rodziną, ale teraz już wyszli na prostą spłacili kredyt, kupili nowy samochód, dzieci podrosły…

No już, maleńka, zaraz zmienimy pampersa…

Boże! Czy matka naprawdę mogła zostawić własne dziecko?

Nie mogła tego pojąć, ale ręce pamiętały sprawnie zmieniła pieluchę, przebrała maleństwo i już z popiskiwaniem zaniosła do kuchni, by przygotować mleko.

Zadzwonił telefon. Wiesława z trudem odebrała jedną ręką.

Czemu nie odbierasz? matka.

Tak jakoś. Co potrzebujesz, mamo?

Byłaś już w sklepie?

Jeszcze nie.

Chciałabym gruszek. Ale tylko tych, co kupiłaś przed dwoma tygodniami, nie ostatnich.

Dobrze, mamo.

Pamiętasz, jakie to były?

Przypomnę sobie.

Ciemnoczerwone z jednej strony i z cienką skórą, miękkie były, pamiętasz?

Zapamiętam, mamo.

Mówię, bo ostatnie były okropne. One…

Mała kręciła się. Wiesława przerwała rozmowę.

Dobrze, mamo, muszę kończyć.

Co tam u ciebie?

Telewizor gra.

Wyłącz to i do sklepu idź, bo chleba zabraknie!

Wiesława odłożyła słuchawkę, ukołysała dziewczynkę, przeczytała instrukcję przygotowania mieszanki.

Nie, z tym trzeba coś zrobić!

Leszek!

Koniec maja wtedy… Wiesława liczyła miesiące.

Rzeczywiście w sierpniu był w delegacji w Kielcach… Przedstawił się jako Janek? Czy mógłby skłamać?

Gdyby to był przelotny romans… Może i tak. Dla niej syn to poważny człowiek, ale kto wie?

Stestowała temperaturę mleka kroplą na nadgarstek za gorące, pod strumień.

Lewą ręką już słabła trzymając dziewczynkę. Odwykła od dziecięcego ciężaru a przecież dawniej i dziesięciokilogramowych dzieci wnosiła na rękach!

Co robić? Powinna zadzwonić na 112? Ale może, jeśli to dziecko Leszka…? Uważnie przyjrzała się dziewczynce. Tak, odrobinę przypomina wnuczkę Stasię.

Ale przecież jeśli to prawda, będzie afera, synowa mu nie wybaczy. I dzieci?

Strach o tym myśleć.

Proszę, maleńka… O, jakaś ty grzeczna!

Dziewczynka ssała mleko, uśmiechała się przez sen. Wiesława patrzyła na nią rozczulona jakże dawno nie tuliła takiego malucha…

Kiedy zasnęła, ostrożnie odłożyła ją na kanapę i zadzwoniła do syna. Numer był niedostępny.

No ładnie…

W końcu podjęła decyzję nie spieszyć się. Nie chciała syna pogrążać, wciąż miała nadzieję, że dziewczyna przemyśli i wróci. Nie wyglądała na społeczne dno drobna, zwyczajna, może studentka.

Matce jednak nie powinna o tym mówić. Nie chciało jej się potem słuchać ostrzeżeń i przewidywań.

Zadzwoniła do Stasia, starszego wnuka, i dowiedziała się, że tata pojechał w jakieś podkarpackie lasy kłaść swoje rury gazowe, bez zasięgu, wróci dopiero pojutrze. Dzwoni tylko do żony wieczorem, wszystko, ponoć, w porządku.

A nie moglibyście też i mnie informować! marudziła Wiesława.

Rozumiała jednak, że syn ciągle w ruchu i nie będzie jej raportować o każdej podróży. Ale teraz tak bardzo potrzebowała z nim porozmawiać, stąd irytacja.

Zadzwoniła do synowej, Kasi, by przekazała Leszkowi, żeby zadzwonił.

Coś się stało? zapytała Kasia.

Nic pilnego, czekam tylko na jego telefon.

Kasia obiecała przekazać.

Mamo, skręciłam nogę, nie przyjdę dzisiaj skłamała potem Wiesława przez telefon do matki Ale masz barszcz i chleb.

Matka jęczała, wypytywała, groziła, że sama przyjdzie na piąte piętro, dzwoniła jeszcze kilka razy.

A Wiesława rozluźniła się po tej rozmowie, zdjęła białe spodnie, ubrała domową sukienkę, siadła przy łóżku obok dziewczynki, rozmyślając powoli.

Może faktycznie rozum jej się zasłonił, kiedy przyjęła dziewczynkę. Przecież dzieci zostawiają pod drzwiami. Co ją powstrzymuje, by zgłosić to policji?

Cóż, po pierwsze, strach o syna. Może to naprawdę jego oszukał dziewczynę, podał inne imię? Po drugie, zwyczajnie nie chciało jej się jechać na komisariat, tłumaczyć się, wszystko opisywać. Po trzecie, nie dawało jej spokoju poczucie zagubienia tej dziewczyny w jej oczach odbijało się coś między rozpaczą, wściekłością a przekonaniem o słuszności tego, co robi.

Ale musiała komuś się zwierzyć. Komu, jak nie wieloletniej przyjaciółce?

Grażynko, jak ci opowiem, to uwierzysz? Podrzucono mi dziecko…

Grażyna nie była przerażona, raczej przyjęła sprawę jak detektyw, obiecała przyjść po pracy.

Spokojnie, Wiesia, damy radę. Najważniejsze nie popełnić błędu.

Myślisz, by nie dzwonić na policję?

Zaczekaj. Trzeba znaleźć Janka.

Chryste, Grażyna, jakiego Janka?

Ojca dziecka. Nie ma u was w bloku jakiegoś Janka?

U nas? Skąd mam wiedzieć, ponad pięćdziesiąt mieszkań, dziewięć pięter… Myślisz, że się pomyliła?

Możliwe. Może jednak Leszek coś zmalował. Spróbuj się z nim skontaktować.

Reszta dnia zeszła na opiece nad dziewczynką. Wiesława pogrzebała w internecie, przypomniała sobie, w jakich odstępach należy karmić niemowlę, znalazła nawet masę rad dla młodych mam i zaczęła je wprowadzać. Masowała małą, przewinęła, wykąpała, posmarowała kremem, zaśpiewała kołysankę.

Jak twoja noga? dopytywała matka.

Ale Wiesława była pewna, że sprawa rozwiąże się jutro i obiecała, że wtedy przyjdzie.

Grażyna przyszła po pracy, rozpoczęła śledztwo. Przejrzała uważnie rzeczy dziewczynki, ruszyła do sąsiadów, nie mówiąc o dziecku pytała o list do Janka itd.

Mam! Grażyna trzaskała drzwiami.

Cicho, mała przed chwilą zasnęła…

A, takie małe śpią, spojrzała do pokoju. Ale dziewczynka zapłakała, Ale znalazłam!

Okazało się, że na szóstym piętrze, w tym samym holu, mieszka Janek, pasujący na ojca z wyglądu i wieku.

Jestem pewna, że ona po prostu pomyliła piętro. Chodźmy!

Po co?

Jak to po co? Sprawdzić. Do Janka!

A jak zaprzeczy?

Dociśniemy, się przyzna.

Głupio będzie. Przyjdziemy, a on oczy wywali, powie, żeśmy zwariowały…

Chcesz się dowiedzieć czy nie?

Chciała. Ukołysały dziewczynkę, bez windy wspięły się na odpowiednie piętro, zadzwoniły.

Kto tam? odezwał się stary głos.

Szukamy Janka odpowiedziała Grażyna.

Drzwi otworzyła zgarbiona staruszka, spojrzała nieufnie i zawołała w głąb mieszkania:

Janek! Janek! Znowu do ciebie przyszli…

Grażyna weszła pewniej, Wiesława została przy progu. Z pokoju wyszedł młody mężczyzna, lekko zaspany, krępy, z zarostem.

Dzień dobry, przyszłyście w sprawie laptopa?

Laptopa? Nie, w innej sprawie. Proszę pana, przez przypadek u Wiesławy jest pana dziecko.

Chwila ciszy. Próbował coś zrozumieć.

Dziecko? oczy wyszły mu z orbit. To nie moje dziecko!

No czyje? Pan tu jedyny Janek.

Ale ja nie mam dzieci potrząsał głową, zdezorientowany.

To trzeba udowodnić. Dziewczyna pomyliła mieszkania, takie mamy przypuszczenie.

Wiesiu, poczekaj przerwała Grażynie Wiesława Ja z czwartego piętra, dziś rano jakaś dziewczyna przyniosła noworodka, powiedziała, że to dziecko Janka, i uciekła. Nie mam żadnego Janka w rodzinie.

A co ja mam do tego? Janek pokazał na siebie.

Może chce się pan wyprzeć dziecka? zirytowała się Grażyna.

Jakiego dziecka?! był coraz bardziej zdezorientowany.

Przyjdzie pan, zobaczy przekonywała Grażyna.

A miał pan dziewczynę… w zeszłe lato? cieplej spytała Wiesława.

Dziewczynę? No nie, internet mi wystarcza… nie mam pojęcia, z kim mnie panie mylą A jak ma na imię ta dziewczyna?

Nie wiem. Nie zdążyłam zapytać posmutniała Wiesława. Przepraszamy, najwyraźniej się pomyliłyśmy.

Zeszły na dół.

Może jakoś mogę pomóc? Janek podszedł w korytarzu. Jestem informatykiem, mogę zamieścić ogłoszenie w necie: poszukiwana matka dziewczynki, zdjęcie…

Nie trzeba. Dziękujemy zbyła go Wiesława. Wciąż bała się o syna, a przecież powinna zgłosić na policję, a nie ogłoszenia…

Szkoda westchnął zawiedziony Janek Ale jakby co, mieszkam tutaj, mogę pomóc.

Wyobraź sobie, Grażyna, teraz już młodzi nawet do pracy nie chodzą… Myślisz, że kłamie?

Nie wygląda na typa od przygód. Raczej geniusz od komputerów.

Telefonu od Leszka długo nie było. Zadzwoniła więc do Kasi:

Mamo, zapomniałam! Tyle rzeczy dziś Stasia miała basen, Staś stroje na mecz… Pojechałam po ogłoszeniach, Leszek tylko dzwonił, dzień szalony!

Gdyby tylko wiedziała, jaki…

No dobrze, jutro zadzwonię na policję.

Ale położyła się spać przed oczami znowu ta dziewczyna: rezygnacja, strach, nadzieja. Co spotka dziewczynkę w instytucji?

Noc była ciężka. Wiesława budziła się od każdego kwilenia maleństwa, karmiła ją w półśnie, a pod świtem obie zasnęły głęboko.

Obudził telefon mamy.

Jak noga? Przyjdziesz?

Spojrzała przez okno na dzień, potem na dziecko:

Przyjdę.

Pamiętaj: gruszki, jeszcze…

Dzieci przecież muszą spacerować. Zawiązała z szala miękką chustę, z radością ubierała dziewczynkę w piękne ubranko, które wyglądało na nowe. Poszły do sklepu.

I nawet to się spodobało wyjść na zakupy już nie samej. No tylko to piętro…

A to co? matka patrzyła wybałuszonymi oczami.

Kto, nie co. Weź te zakupy podała matce i przeszła do pokoju, by odłożyć dziewczynkę i sama paść z wyczerpania.

Skąd ona?

Pani Sabina z sąsiedniego bloku poprosiła mnie o opiekę nad wnuczką, musiała coś załatwić. Tylko na godzinę.

A twoja noga?

Przeszła.

Obie podziwiały maleństwo. Dziś nie było mowy o bolących kręgosłupach czy historiach o lekarzach.

Patrz, jak pięknie się chwyta za palec… A jak ma na imię ta mała?

Nie zapytałam. Wzięłam tylko na godzinę.

Ty to… Dziecko bez imienia brałaś?!

Wiesława wracała do domu, wybierając w myślach imię. Po co? Nie wiadomo. Ale bardzo chciała odgadnąć, jak nazwała ją matka?

W domu przyszła wiadomość syn dostępny! Rzuciła się na telefon.

Co?! Mama, ty jesteś poważna? Przecież jestem żonaty! Leszek był wstrząśnięty, gdy ledwo wypowiedziała, co zaszło.

Ale to do mnie przynieśli niemowlę! Pomyślałam, a jeśli Janek to ty?

Przecież jestem Leszek, tak mnie nazwałaś… To jakaś pomyłka. Dzwoń na policję. Chcesz, zadzwonię ja?

Zaraz… ona głodna, muszę ją przewinąć i nakarmić. Potem zadzwonię do Grażyny i…

Mamo! Natychmiast! Bo się boję o ciebie!

Co ty… nakręciłam się przez cały dzień, a dziewczynka taka… kochana…

Trzeba było wziąć kiedyś na mieszkanie Piotrka syna w opiekę, naprawdę…

Bzdury! Dziś wszystko załatwię, nie martw się. Grażyna mi pomaga.

Teraz, a nie dziś! Zadzwoń!

Ale Wiesława postanowiła zrobić wszystko po swojemu. Mała była głodna, pampersa trzeba było zmienić. Tyle spraw! A jak już wszystko zrobi, oddzwoni do Grażyny, potem…

Ach! Trzeba będzie oddać dziewczynkę. Ale gdzie ją zawiozą? Pewnie do szpitala. Którego? Z racji doświadczenia wiedziała w żadnym nie będzie miała lepiej niż u niej.

Tylko że jutro dyżur to jedno. Po drugie, to przecież przestępstwo ukrywać nie swoje dziecko…

Syn miał rację.

Westchnęła, wzięła się za opiekę nad maleństwem. Zmęczona, ale szczęśliwa jakież miała ostatnio intensywne dni!

Zasypiały we dwie, głowa Wiesławy tuż przy dziecku, które właśnie skończyło jeść.

Obudził ich natrętny dzwonek.

Ostrożnie wysunęła rękę spod dziecka, spojrzała przez wizjer i zesztywniała. Otworzyła drzwi.

Gdzie ona? Gdzie ją pani oddała? Czemu od razu nie powiedziała, że to nie pani?

W drzwiach stała ta sama dziewczyna, co zostawiła u niej dziecko roztrzęsiona, z rozbieganymi oczami, w podkoszulku i szortach, mimo chłodu. Dyszała, jakby przebiegła pół miasta, włosy w nieładzie.

Czego od razu nie powiedziałam? Wiesława była nieco zaspana.

Że to nie pani wykrztusiła dziewczyna.

Może dlatego, że to ja. A pani tak szybko uciekła…

No dobrze. Ale wie pani, gdzie ona jest? Wie pani?!

W oczach strach i błaganie: Proszę, niech pani wie, niech pani powie…!

Wiesława cofnęła się.

Proszę wejść.

Dziewczyna weszła, oczekując, że zaraz usłyszy adres, poleci po dziecko. Patrzyła w oczy Wiesławy, czekała.

Tu jest dziecko powiedziała Wiesława, napięta jak struna.

Gdzie? Proszę konkretnie!

Dosłownie na łóżku. Śpi.

Wskazała dziewczynie pokój. Tamta z wahaniem podeszła, spojrzała, w jednej chwili usiadła na dywaniku przy łóżku, zalewając się łzami. Płakała szlochając, aż trzeba było ją podnieść, poić wodą, potem herbatą w kuchni.

Jedz, czekoladę weź, bo tu zemdlejesz, Wiesława, mając opanowanie medyka, wiedziała, jak wesprzeć.

Między szlochami w końcu wszystko się wyjaśniło. Dziewczyna miała na imię Roma, a córeczka Malwina.

Historia jakich wiele. Roma naiwna, młoda, jak to mówią z głową w chmurach.

Była studentką medycznej szkoły policealnej, tej samej, którą dawniej kończyła i Wiesława (wtedy medyczne liceum). Pochodziła z pewnej podlubelskiej wsi.

Latem zakochała się w warszawiaku Janku, studencie Politechniki. Była tylko raz u niego, w mieszkaniu 21. Janek obiecywał złote góry, również zapewniał, że jego matka zawsze jej z dzieckiem pomoże…

Po Nowym Roku po prostu zniknął. Telefon wyłączony.

Wiedziała, że Janek studiuje na Politechnice Warszawskiej, znała nieco jego dane. Sercem nie wierzyła, że ją zostawi, szukała go na uczelni, ale okazało się, że wyjechał do Gdańska na inną specjalność. Nikt nie znał jego nowego numeru czy adresu.

A w domu? Ojciec i macocha. Ta może by i pomogła, ale ojciec nazwał ją… i wyrzucił z domu, zarzekając się, że z groszem jej pomagać nie będzie.

Została w ciąży w pokoju w akademiku. Czasem coś dorzucała ciotka, siostra zmarłej matki, ale i ona nie mogła utrzymać studentki z dzieckiem. Roma się uczyła, pilnie, chciała być pielęgniarką.

Po pewnym czasie znalazła Janka przez internet. Pisała mu, czasem odpisywał, ale znikał, czyścił rozmowy, nie chciał słuchać o dziecku.

Urodziła Romę tu, w Warszawie. Do akademika już jej nie wpuszczono, mieszkała z noworodkiem przez dwa tygodnie kątem u koleżanki. Bardzo chciała zdać sesję, by zaliczyć ostatni rok. Uczyła się pilnie.

Ale życie się mści wszystko zawaliło się naraz: koleżanka kazała się wyprowadzić, kasa się skończyła, na egzamin iść nie mogła z dzieckiem, a w internecie pojawiła się nowa dziewczyna Janka.

Pamiętała, że Janek mówił, że mama mu zawsze pomoże, wieczny ratunek… Uprzednio sparaliżowana lękiem, wreszcie, ostatecznie go przełamała pobiegła pod adres Janka.

Oddała dziecko, wybiegła, omijając wszystkich, zalana łzami. Wieczorem próbowała się czegoś uczyć, a w nocy płakała.

Następnego ranka napisała mu w jakimś czacie dziecko odbierze po sesji. Wtedy dowiedziała się, że Janek nic nie wie o żadnym dziecku od żadnej matki.

Roma rzuciła się więc z powrotem, w czym była przestraszona. Myślała, że dziecko oddała babci, a okazało się komuś zupełnie innemu!

Pomieszała bloki jej Janek mieszkał w identycznym dziewięciopiętrowcu w sąsiednim podwórzu, w mieszkaniu 21.

A na zdjęciach matka Janka była bardzo do pani podobna! Fryzura, wszystko… Matko, co ja narobiłam! zakryła twarz dłońmi, znów płacząc.

Widzisz, mówią, że głupotą jest stworzyć dzieło i się go wyrzec. Ja tak patrzyłam na twoją córkę i zastanawiałam się, jak można oddać kogoś takiego… Dobrze, że wróciłaś. Co teraz zrobisz? Zaniesiesz do Janka?

Nie… Dziś prawie oszalałam ze strachu. W nocy nie spałam, piersi mnie bolały, szukałam Malwiny tylko rękami… Idę do akademika, a potem zobaczymy. Zawiodłam panią, prawda?

Trochę. Myślałam już, co będzie, jak to moje. Syn ma rodzinę, bałam się… A jeszcze z Grażyną musimy przeprosić sąsiada Janka! O matko, cośmy narobiły!

Opowiedziała jej barwnie o wizycie u sąsiada. Nawet roztrzęsiona Roma się zaśmiała.

Biedny facet, bez powodu go zmartwiłyśmy. Chyba pójdę go przeprosić i powiem, że to pomyłka.

Daj spokój, zobacz jakie masz zapuchnięte oczy. A tak w ogóle, Roma… Zostań dziś u mnie. Mieszkam sama, syn od dawna mówi, żebym wzięła lokatorkę. Zamieszkaj, choćby na miesiąc.

U pani? Ale mnie nie stać na czynsz. Jakoś wytrzymam w akademiku. Najwyżej pójdę do ciotki. Może się zlituje… jej spojrzenie powiedziało jasno, że w niczym nie jest pewna.

Zostań, chociaż na ten miesiąc. Kiedy masz egzamin?

Pojutrze. Ale…

Więc dobrze, chodź.

Roma przysiadła w starym fotelu, a Wiesława wyciągała pościel, chodziła po sypialni, przekonywała.

Jutro pracuję, ty tu z Malwinką jesteś, uczysz się, masz jedzenie w lodówce, a ja kupiłam świeżą mieszankę. Choć pewnie i tak będziesz karmić piersią…

Wkrótce Roma zasnęła, maleństwo też.

Grażynko, cicho mówię… To nie Leszka, dzwonił sam. I nie sąsiada… Słuchaj! Śpi. Wróciła. Wyrzucić? Nie, zostaje… Nie krzycz. Dobrze, że nie zadzwoniłam na policję!

***

Mleko nie zanikło. Roma zdała sesję na czwórki i piątki. Do mamy Wiesławy coraz częściej zaglądała Roma to na piąte piętro…

I co ciekawe mama Wiesławy stosowała rady Romy bez szemrania.

Ona świeżo po naukach, mądra dziewczyna!

Po sesji Roma zatrudniła się, Wiesława załatwiła jej przez znajomości dyżury na pogotowiu. Roma lubiła konsultować się z Wiesławą medycyna naprawdę ją pasjonowała.

Sąsiad Janek uznał, że czas by jego babcię ktoś doiniekował robiła to Roma.

Jesienią Roma razem z Malwinką przeprowadziła się dwa piętra wyżej, by doglądać babci Janka, leczyć złamane serce i pisać na nowo scenariusz życia dokładnym, pielęgniarskim charakterem.