To dziecko Igora…

To dziecko Marka…

To zdarzyło się jeszcze całkiem niedawno, w zadbanym mieszkaniu na czwartym piętrze bloku z wielkiej płyty w Krakowie, gdzie mieszkała pani Ewa, młoda duchem rencistka, samotna, pracująca kobieta. Jej życie przypominało spokojne wody Wisły rutyna emerytury, trochę pracy w przychodni, wyjazdy do wnuków w Gdańsku, opieka nad schorowaną matką zamieszkałą w Śródmieściu.

Ten dzień nie zwiastował niczego nadzwyczajnego, może z wyjątkiem niejasnej zadumy, która od rana przepływała przez myśli Ewy jak sen na jawie. Odwiedzenie mamy coroczny rytuał, lecz w tej opowieści nabierał ciężaru, jakby schody do jej mieszkania na piątym z kolei piętrze nie miały końca. Zgniłożółte światło klatki schodowej skręcało się wokół jej nóg. Zanim jednak wyszła z domu, sięgnęła po tusz do rzęs, wypowiedzianym szeptem przypominając sobie o czarnym chlebie dla mamy i maśle osełkowym, kiedy nagle zadzwonił dzwonek.

Spojrzała w lustro, a jej odbicie zmrużyło oczy z niedowierzaniem. Na progu stała młoda, jasnowłosa dziewczyna aż dziw, że nie mająca twarzy, tylko mglistą aurę. W rękach niosła zawiniątko,która okazało się być dzieckiem w brązowym kocyku. Ubrana w pasiastą bluzkę i wyciągnięte dżinsy, z niebieskim plecakiem na ramieniu, wsunęła dziecko w ręce Ewy jakby to był niezrozumiały artefakt nocy.

To dla pani! powiedziała, ledwo słyszanym głosem.

Ewa odruchowo przyjęła pakunek, nadal z szminką w dłoni, podczas gdy dziewczyna już znikała na schodach. Jej słowa, zmieszane z echem klatki schodowej, zabrzmiały jak: To dziecko Marka, a ja muszę iść na studia…

Drzwi klatki zatrzasnęły się, a Ewa, stając w progu, wpatrywała się w dziecko na rękach cudownie realny i nierealny zarazem noworodek w beżowym bawełnianym śpioszku, z wielkimi, czujnymi oczami jak noc w Beskidach.

Chwilę później usiadła z dzieckiem na krótkim kremowym kanapie. Zmieszanie mieszało się z czułością tak dziwną i kojącą, że wydawało się, iż cały świat przechodzi właśnie przez ten jeden pokój. Tylko że Marek? Przecież jej syn miał na imię Paweł, szczęśliwy mąż i ojciec, mieszkający z rodziną w Gdańsku. Mąż Ewy, świętej pamięci Piotr, odszedł pięć lat wcześniej. O jakim Marku więc dziewczyna mówiła?

Bezradnie zaglądając do torby zostawionej w przedpokoju, znalazła dwie butelki, słoik mleka modyfikowanego, paczkę pieluch i czyste ubranka jakby ktoś celowo zostawił wszystkie narzędzia na przetrwanie tej surrealistycznej nocy. Czekała, pogładziła włosy, czekając aż dziewczyna wróci; ale czekała na próżno.

W końcu rutyna wygrała z niepokojem i zmieniła dziecku pieluchę, zaglądając w jego wielkie, niebieskie oczy, w których snuły się marzenia, których żadne słowa jeszcze nie potrafiły opisać. Czuła, że coś ważnego dzieje się w jej życiu, jakby brama do innego wymiaru była otwarta na oścież na cztery piętra bloku. Strach odpowiedzialności rozlał się po jej kościach jak zimny kefir.

Myśli plątały się wokół syna czyżby Marek to Paweł po drugim imieniu, lub czy kłamstwo przeszło granice Gdańska? Czyżby ten aniołek miał być owocem jakiejś zapomnianej przygody?

Nie mogąc doczekać się odpowiedzi, Ewa krążyła po mieszkaniu, karmiła niemowlę, zasłuchując się w odgłosy miasta spływające przez otwarte na oścież okno. W tym wszystkim próbowała też robić makijaż, sprzątać, odbierać telefony od mamy, która z uporem wracała do tematu gruszek tych dobrych, miękkich z czerwonym boczkiem, a nie tych twardych, które psują zęby.

Gdy wreszcie noworodek zasnął, Ewa podjęła decyzję: musi zadzwonić do syna. Niestety, numer był poza zasięgiem. Pozostało jej tylko czekać. Swojej matce skłamała, wymyślając skręconą nogę i brak pieczywa, by nie musieć dziś się wdrapywać na piąte piętro.

Noc kładła się na mieszkanie niczym ciężki szlafrok. Telefon pod ręką, dziecko wtulone w ramię, wyczekiwała sennych znaków i porad. Do rana wyobrażała sobie coraz dziwniejsze zbiegi okoliczności a może to wszystko było snem, a ona wcale nie trzyma żadnego dziecka, tylko zmiętą chustę?

Nareszcie, następnego dnia, przyszła jej przyjaciółka, Danuta. Po krótkim śledztwie i wymianie plotek z sąsiadami odkryły, że w tym samym bloku, na szóstym piętrze, zamieszkuje pewien Marek wraz ze swoją babcią.

Pełne lęku i podekscytowania, wdrapały się przed drzwi Mareka. Otworzyła siwa, lekko zgarbiona staruszka, wołając do mieszkania:
Marek! Znowu do ciebie przyszli!
Wyłonił się młody, cherlawy mężczyzna z brodą, który zaczął się tłumaczyć, że żadnego dziecka nie posiada, że on tylko bloguje o programowaniu i nie angażuje się w przygody z uczuciami.
Danuta naciskała, Ewa poprosiła o wyrozumiałość; sytuacja zapętlała się niczym liczby pierwsze w snach matematyka. Odchodząc, usłyszały jeszcze:
Jeśli chcecie, mogę zrobić posta: „Szukamy matki”…

Ewa wróciła do siebie. Rankiem obudziła ją konwulsja dzwonka. Na progu stała młoda kobieta w koszulce i spodenkach, z rozbieganymi oczami i rozczochranymi włosami. Była to dziewczyna sprzed dnia. Skulona na progu, zrozpaczona, nie wiedziała gdzie miała szukać swojego dziecka. Jej słowa były pomieszane, poplątane z łzami, jakby dźwięki przeplatały się z kroplami deszczu o parapet.

Ewa wprowadziła ją do pokoju, by ta mogła odebrać śpiocha spoczywającego na łóżku. Dziewczyna, zdruzgotana, opadła na dywan i zaczęła płakać tak, jakby w tym płaczu przelewały się całe jeziora.

Między łykami gorącej herbaty i kawałkami czekolady, dziewczyna, która nazywała się Kinga, opowiedziała swą historię. Była studentką pielęgniarstwa, pochodziła z małej miejscowości pod Kielcami. Zaufała Markowi, studentowi z Krakowa, który najpierw deklarował miłość i pomoc, lecz potem wyparował, jakby go wessała senna mgła. Porodziła w szpitalu na Prądniku Czerwonym, potem tułała się z dzieckiem, od jednej koleżanki do drugiej, usiłując łączyć naukę z samotnością. A potem, pod sam koniec granic wytrzymałości, przyniosła dziecko pod błędny adres, myląc numery mieszkań i nadzieje.

Widziałam wasze zdjęcia na Facebooku, pani wyglądała jak jego matka… Nawet fryzura się zgadza… łkała Kinga.

Ewa westchnęła, podając jej chusteczki:
Jak mawiają w Krakowie: Największa głupota to stworzyć arcydzieło i nie przyznać się do autorstwa. Dobrze, że wróciłaś powiedziała miękko.

Kinga nie chciała już oddawać swojego dziecka, nie odważyła się wrócić do Marka (czy nawet właściwego adresu), planowała odejść do akademika lub może na świętokrzyską wieś, do ciotki. Ewa zaproponowała jej nocleg u siebie przynajmniej do końca sesji. Przekonana, że świat czasem splata losy ludzi w sposób przez nikogo nieplanowany, zorganizowała kąpiel, śniadanie i materac na podłodze.

Kinga, po kilku dniach, zdała wszystkie egzaminy na dobre i celujące, a jej mamy Ewy słuchały chętniej, niż własnej córki.

Na jesień Kinga zaczęła pracować w krakowskiej przychodni Ewa, mając stare znajomości, pomogła jej znaleźć grafik. Często konsultowały się razem, przy kawie zbożowej w kuchni, śmiejąc się i przeklinając los, który czasem zdaje się zwiewnym snem.

Nawet Marek sąsiad, zrozumiał z czasem, że nikt nie wybiera swej roli w cudzych snach. Kinga, już spokojna, z córeczką Anią, przeprowadziła się dwa piętra wyżej, by doglądać siwej babci Marka i opatrywać swoje rozczarowanie życiem najczulszym pielęgniarskim gestem.

I może już nikt z tych, co mieli udział w tej historii, nie wiedział do końca, kto tu tak naprawdę śni, a kto śniącą jest postacią. Do dziś słychać w szumie klatek schodowych Krakowa To dziecko Marka…, a może Pawła, a może nikogo.