Teściowej sprawiłam taki prezent, że od razu zrobiło jej się niedobrze! A za każdym razem, gdy na niego spojrzy, będzie nią trząść z emocji.

Dziś w pamiętniku zapisuję dzień, który długo będę wspominać. Moja teściowa dziś dostała taki prezent, że gdy tylko na niego spojrzy, aż ją coś ściśnie w środku! I nawet nie będzie mogła się pozbyć tego podarunku, choćby bardzo chciała będzie musiała trzymać na widoku. Tak właśnie. Nadszedł czas, by karma wróciła pod postacią mojej zemsty na tej wiecznie niezadowolonej Wandzie Nowickiej! Przez piętnaście długich lat mojego małżeństwa z Pawłem nie powiedziała o mnie ani jednego dobrego słowa. Osobliwa kobieta. Inne teściowe przynajmniej coś mlasną, choćby przez zęby, a ta nic tylko patrzy na mnie tymi swoimi czarnymi oczyskami i zmienia temat, ilekroć próbuję zagaić rozmowę. Staram się więc jej unikać i zaglądam w gości raz w roku na pięć minut, by odbębnić obowiązek tłumaczyłam się Monice, mojej najbliższej przyjaciółce.

Monika słuchała uważnie, przytakiwała i współczuła mi szczerze. Sama nie przepadała za własną teściową, Krystyną. Tak już miałyśmy trzy przyjaciółki z dzieciństwa, które od lat spotykały się co dwa tygodnie w sobotnie popołudnia. Ja, fryzjerka zawsze odświeżałam im fryzury, dziś też przyszłam na chwilę, zanim przyszły klientki. Monika, kucharka z zamiłowania, przynosiła górę pyszności, jak mówił mój syn Szymon. Trzecia to była Ola pielęgniarka, niedawno zmieniła miejsce pracy. Chciałyśmy ją właśnie o to podpytać, ale temat teściowych skutecznie zdominował spotkanie.

Nie mogę jej znieść! I nie czuję żadnej więzi. Gdyby jej nie było, byłoby zaczęłam znowu, wylewając swoje gorycze.

Przerwała mi cicho Ola, wcześniej jedynie milcząco nasłuchując:

I co wtedy, Kasiu? Byłoby ci lżej? zapytała z lekkim uśmiechem.

No chyba tak zawahałam się, zamyślając się nagle, bo przypomniał mi się ten poranek niosłam prezent, pięknie zapakowany, złośliwie się śmiejąc. Wręczyłam Wandzie, a ona jak dziecko nie mogła się doczekać otwarcia, ale stanowczo ją uprzedziłam że niech otworzy dopiero, jak wyjdę. Zresztą, znów zepsułam jej święto Przynajmniej miałam satysfakcję!

Dziewczyny, pytałyście, gdzie teraz pracuję zaczęła Ola. Wszystkie natychmiast się zainteresowały.

Prywatna klinika? zgadłam.

Teraz to będziesz zarabiać kokosy! zaśmiała się Monika.

Nie. Pracuję w hospicjum odpowiedziała krótko Ola. Zapadła cisza.

Dlaczego tam poszłaś? wykrztusiła w końcu zaskoczona Monika. Przecież to takie smutne miejsce i na pieniądze tam nie licz

Już wystarczy o tych pieniądzach przerwała stanowczo Ola, patrząc na mnie. Przepraszam, Kasia, ale tylko jedno słowo mi się ciśnie na usta: głupia.

Kto jest głupia, moja teściowa? prychnęłam.

Nie, ty, Kaśka. Jest ci źle, bo Wanda cię nie chwaliła? Kiedy potrzebowaliście z Pawłem pieniędzy, żeby powiększyć mieszkanie, to kto sprzedał swoje M2 w centrum i przeprowadził się na obrzeża? Twoja teściowa. I to bez cienia skargi! Kiedy Twój mały Szymon poważnie zachorował, to kto załatwił wizytę u najlepszego lekarza syna swojej dawnej koleżanki? Kto wyciągnął Twoje dziecko z objęć śmierci? I powiedz, kto się za Tobą wstawił, jak po studniówce wylądowałaś u kolegi ze szkolnej ławki? Paweł by ci tego nie puścił płazem! A ona powiedziała, że spałaś wtedy u niej. Kaśka, ona cię karmi i chroni, a ty odpłacasz jej złośliwościami. To ona dba, żebyś miała domowe dżemy i ogórki na zimę. Czy ty wiesz chociaż, jak wygląda sadzonka pomidora? Bo ona wyhodowała je dla Was. Są ludzie, którzy okazują uczucia nie słowami, tylko czynami! wybuchła Ola.

Dziękuję myślałam, że mnie wesprzesz, a tymczasem Jeszcze mnie wyzwałaś! poderwałam się z kanapy, marszcząc brwi. W środku coś się we mnie odzywało. Cichy robaczek, który do tej pory świętował moją zemstę, teraz nie pozwalał mi się poczuć triumfującą. Usiłowałam go zagłuszyć, ale nie dawał za wygraną.

Monika, patrząc na nasze spięcie, zjadła ciurkiem pięć pierogów z kapustą (w stresie zawsze miała na nie apetyt) i nie odezwała się ani słowem. Nie poparła mnie, jak zwykle.

W teorii powinnam się obrazić, rozwścieczona wyjść, zatrzasnąć drzwi z hukiem. Już chciałam to zrobić, ale ten robaczek nie pozwolił. Wręcz przeciwnie, przykleił mnie do podłogi.

Chyba zapomniałyście, że nie mam już mamy. I żyję z tą stratą piętnaście lat. Ty tyle samo narzekasz na swoją teściową, która cię mimo wszystko kocha. Ja przez te lata tęsknię tak, że czasem dzwonię na numer mamy, choć wiem, że usłyszę tylko ciszę. Zakładam jej sweter i wydaje mi się, że mnie tuli Kasiu, masz i mamę, i teściową. Po co ranisz starszą kobietę? Co stawiasz się wyżej? Pamiętam, jak kiedyś ją nazywałaś wiochą. A powiedz, kiedy ostatni raz ją uczesałaś, zrobiłaś koloryzację? ciągnęła Ola.

Zakręciło mi się w głowie. Głos wewnątrz mnie odpowiedział szeptem, niezależnie ode mnie:

Nigdy.

O rany, naprawdę? Kaśka, przesadzasz dodała Monika. Ja często częstuję swoją teściową ciasta piekę, na Wielkanoc babkę przynoszę A ona taka szczęśliwa! Ma takie malutkie, pulchniutkie dłonie Taki z niej aniołek! rozmarzyła się na chwilę.

Robaczek w moim wnętrzu zamilkł na dobre. Mogłam już odejść. Zobaczyłam przed oczami dzisiejszy poranek. Tak mi utkwiło, jak Monika mówiła o tych miękkich rączkach Moja teściowa ma inne duże, spracowane, poprzecinane żyłami. Mówiłam o nich szczypce. Twarz pomarszczona jak zgniły ziemniak tak ją krytykowałam w myślach. Co tak naprawdę o niej wiedziałam? Nic. Nie interesowała mnie jej historia. Ale przecież zawsze była, gdy jej potrzebowałam. Mąż mówił, że kiedyś miał dwie siostry. Chorowały długo. Wanda czuwała nad córkami i potem przy ciężko chorym mężu. Wszyscy odeszli, została tylko ona z Pawłem jej późnym dzieckiem i moim mężem. A sam Paweł? Przecież to wspaniały człowiek, mądry, pracowity taki, jakim wychowała go matka! A przecież równie dobrze mógłby mnie bić albo zostawić, tak jak niektórych znajomych ich mężowie! Sama nigdy nie powiedziałam jej nic dobrego. Czemu? Przecież nie zasłużyła na szyderstwa

We mnie nagle obudził się na nowo robaczek i ze zgrozą krzyczał do środka: Głupia! Kogo ty tak naprawdę ranisz? Komu dokuczasz tym żółcią? Przecież nawet fryzur jej nie poprawiasz, chociaż wszystkim innym tak, a ona przecież zasługuje jak nikt inny. Niemal podskoczyłam, przestraszona siłą tych myśli.

Kasiu, coś z tobą nie tak? przejęła się Ola, kładąc rękę na moim ramieniu. Pokręciłam głową, żeby się nie rozpłakać. To wszystko nagle mnie przytłoczyło. Musiałam zmienić temat.

Olu, a jak radzisz sobie w pracy? przeszłam na neutralny grunt.

Dziewczyny, tych oczu się nie zapomina Tyle w nich światła, ciepła i nadziei, choć cierpią niewypowiedzianie. Rozmowy o niespełnionych marzeniach, o przemijaniu Często ryczą zrozpaczeni bliscy. Ostatnio był młody człowiek sukces, praca, pieniądze mama w hospicjum. Sprowadzał jej wszystko, co możliwe, ale nie miał dla niej czasu, nie zabrał do rodzinnej wsi, o co błagała. Kiedy odeszła, klęczał i płakał: Mamo, wróć, pojedziemy wszędzie! Bez ciebie nic nie znaczę! Albo starszy pan żołnierz z wyglądu, przychodził do chorej córki, która przecież nie miała już włosów. Przynosił piękne spinki, mimo że nie było czego upinać. Ona się cieszyła z każdego nowego drobiazgu marzyła, że tata zaczesze jej włosy, jak mama Umarła, on rozdał spinki. Gdy chciałam go pocieszyć, miał suche oczy mówił: Jest już z mamą. Obie będą czekać na mnie. Rozumiecie? Ludzie nie doceniają, co mają Jedni płaczą przy grobie, nie mogą się dźwignąć, drudzy spędzają życie na kłótniach i marnują czas na złośliwości. Myślą, że panują nad losem westchnęła Ola.

Monika spojrzała z zamyśleniem na pustą miskę po pierogach. Wysłała SMS-a do męża, by dziś zrobili rodzinny wieczór z obowiązkową obecnością teściów na noc. Ja lecę! Rodzina czeka! uśmiechnęła się i wybiegła z mieszkania.

Zebrałam się do wyjścia. Trzęsącą się ręką szukałam czegoś w torebce, rozsypując jej zawartość. Ola pomagała mi milcząco. Tak samo cicho pożegnałyśmy się pod blokiem.

Miałam zaplanowany cały wieczór, ale myśli nie pozwalały mi się skupić. Tam, na obrzeżach miasta, starsza kobieta, która myślałam mnie nie znosi, patrzy właśnie na prezent zemsty. Czułabym żal, gdybym w jej urodziny dostała coś podobnego. Postanowiłam odwołałam wszystkie spotkania, zadzwoniłam do klientów, przeprosiłam i zaproponowałam rabaty na następny raz. Muszę jechać do Wandy.

Telefon Pawła nie odpowiadał.

Ręce mi się spociły. Co on powie? Przecież to jego mama Wieczór już, a w oknach jej małego domku świeciły się światła. Koronkowe zasłonki w stokrotki i geranium na parapetach zawsze mnie drażniły dziś wydawały się tak rodzinne.

Muszę przeprosić. Może coś innego kupię Nie, nie zdążę. Obiecam, że następnym razem dam lepszy prezent. Ale co ja narobiłam powtarzałam wracając od furtki do drzwi.

Drzwi były otwarte. W dużym pokoju na stole parowała ogromna, kolorowo malowana misa pierogów. Obok chłodnik na kefirze Pawłowy przysmak i naleśniki z mięsem, które babcia specjalnie dla Szymka robiła. Zamarłam w progu. Paweł rozmawiał z synem, który pałaszował gołąbki, aż mu się uszy trzęsły. A Wanda w granatowej sukni z koronkowym kołnierzykiem i długim warkoczem tkwiła pod ścianą, w otoczeniu sąsiadek i dziarskiego dziadziusia, chyba gościa.

Popatrzcie, co dostałam! Czyż to nie cudowne? zachwycała się Wanda, pokazując mój prezent. To nasza Kasieńka, żona Pawła, księżniczka, taka śliczna i delikatna. Jak patrzę na nią, dusza mi śpiewa. Jakaż to urodziwa istota! Od dziś będzie zawsze ze mną portrecista świetnie ujął jej urodę. Płakałam ze wzruszenia, gdy rozpakowałam prezent. Dostałam najpiękniejszy dar. I z dumą prezentowała mój portret.

Czułam jak cała płonę. Taki wstyd, jak w dzieciństwie, kiedy stłukłam babciną wazonik i zwaliłam na młodszego brata.

Prezentem był portret. Mój. Wydawało mi się, że skoro nie słyszałam słów uznania, to Wanda mnie nie kocha, a może nawet nienawidzi. Byłam pewna, że portret nielubianej synowej będzie ją rozdrażniał nie wywali go, ale będzie cierpiała, patrząc na niego A ona była szczęśliwa. Wszystko znów potoczyło się inaczej.

Kasieńka to cud, taka piękna, że bałam się jej coś powiedzieć. Laleczka! Oczy niebieskie jak chabry, rysy jak z obrazka. A ja tylko zwykła babcia, niezgrabna, dwie lewe ręce do mówienia, nie umiem wyznać, co czuję. Parę razy przykrywałam ją kocem, gdy spała. Bóg wcześnie zabrał moje dziewczynki, ale dał drugą córkę Kasieńkę, ukochaną żonę Pawła. Zawsze Pawłowi mówię, że złotą ma żonę.

To miej z tym świadomość! ostatecznie zamknął temat robaczek w moim sumieniu. I tak, nawet nie zdążyłam sobie przyrzec, że wszystko naprawię już czas działać.

Dostrzeżona przez bliskich, przytulił mnie syn, Paweł podniósł się i zamrugał ze zdziwieniem:

A ty co tu robisz? Miałaś pracować! Mama mówiła, że już rano przyszłaś z życzeniami! szepnął z uśmiechem

Odwołałam. Wando Mogę mówić na Panią mamo? Z okazji wszystkiego najlepszego! głos mi się łamał.

I naprawdę chciałam paść przed nią na kolana. Przed tą dobrocią, mądrością i umiejętnością wybaczania czułam się jak człowiek nowonarodzony.

Kasieńka! Dziękuję, kochanie, że przyjechałaś. Zawsze jesteś mile widziana! Wanda objęła mnie mocno i popatrzyła z dumą.

Dziadek-gost z uznaniem pokiwał głową, patrząc na mnie, potem na portret.

Wszyscy nagle ożyli, śmiali się. Miałam łzy w oczach z wdzięczności za to, że świętowałam ten dzień z całą rodziną, wszyscy byli razem, zdrowi, szczęśliwi. Rodzice zresztą za chwilę mieli wpaść z tortem.

Jestem prawdziwą szczęściarą! Mam najlepszą rodzinę, dobrą teściową, cudownego męża i syna, ukochaną pracę. Nic więcej mi nie brakowało. O, do stołu! zawołała Wanda. A potem robimy Dzień Piękności! Ja wszystkim dziś fryzury zrobię mówiłam radośnie. Takie rzeczy też są prezentami Dla wszystkich.