Tatusiu, jak to możliwe?! Jak mogłeś tak postąpić z mamą?!

Tato, jak mogłeś?! Jak mogłeś tak postąpić wobec mamy?!

Grażyna z przyjaciółką wracały z lekcji. Za oknem już szarzało, a one nie miały ochoty rozstawać się od razu.

Lidziu, może przejdziemy się po parku? zaproponowała Grażyna.

Chodźmy, zanim zupełnie się ściemni! zgodziła się Lidka.

Park nie był po drodze, ale przecież czasem warto się przejść.

Szły alejką, obserwując z ukosa uśmiechnięte pary zakochanych. Ludzie mijali je obojętnie. Skręciły w boczną ścieżkę, gdzie nagle przyciągnął je dziwny widok starszy mężczyzna i kobieta stali objęci pod drzewem. On szeptał jej coś do ucha, a ona rozpromieniała się szczęściem.

Choć był odwrócony plecami, Grażyna rozpoznała znajomy sposób poruszania się to był jej ojciec.

Lidka nie zwróciła na nich uwagi, ale nagle zorientowała się, że Grażyna zamarła.

Grażyno, co się stało? Grażyno?!

Nic, idźmy już powiedziała nagle Grażyna i odeszła szybkim krokiem.

Wyszły z parku w milczeniu. Grażyna wracała do domu z głową spuszczoną ku chodnikowi, nie mogąc wyrzucić z pamięci obrazu uśmiechniętej kobiety i ojca, który trzymał ją za rękę tak, jak nigdy nie trzymał matki.

Tato, jak mogłeś? Zawsze byłeś dla mnie wzorem. Nawet nie uwierzyłabym, gdybym tego nie zobaczyła na własne oczy! myślała z rozżaleniem.

Do domu wróciła późno.

Jedz kolację, ile można na was czekać burknęła matka zza kuchennego stołu.

Zaraz, tylko ręce umyję odparła Grażyna, chociaż czuła, jak głos więźnie jej w gardle.

W łazience dusiła w sobie łzy. Wyszła, zjadła pospiesznie, a taty wciąż nie było.

Wieczorem siedziała w swoim pokoju przed laptopem, ale nie mogła się skupić. Przed oczami wciąż miała scenę z parku. Serce rwało się na kawałki.

To mój tata. Czy w dorosłym życiu zdrada i kłamstwo to codzienność? A jeśli on naprawdę zostawiłby mamę przez tę kobietę? Może ta kochanka nawet nie wie o moim istnieniu

Nagle ciszę przerwał zgrzyt klucza w zamku.

Przepraszam, kochanie! Miałem strasznie ciężki dzień dobiegł głos ojca.

Kiedyś ciężkie dni bywały tylko pod koniec miesiąca, a teraz masz je codziennie! rzuciła matka oschle. Szykuje się kolejna kłótnia.

Joanno, teraz mam taki okres!

Ojciec zajrzał do pokoju córki, jak zwykle chciał ją pocałować. Odtrąciła go.

Idź, bo ci zimna kolacja stygnie!

Co się dzieje, córeczko?

Nic. A u ciebie?

Zamilkł na chwilę, spojrzał uważnie, jakby chciał coś powiedzieć, ale tylko westchnął i wyszedł do kuchni.

Cały wieczór Grażyna spędziła sama. Planowała, jak odbić ojca z rąk obcej kobiety. Z tym postanowieniem zasnęła tej nocy.

Obudziły ją głosy rodziców:

Zbyszku, dokąd ty się znów zbierasz?

Do pracy, muszę pilnie coś załatwić.

Przecież jest sobota! Z rodziną mógłbyś czas spędzić.

Wrócę przed obiadem, pójdziemy gdzieś razem.

Grażyna wyszła z pokoju, przeciągając się, jakby dopiero co otworzyła oczy.

A ty dokąd? od razu zapytała matka.

Mamo, mam zajęcia, już się spóźniam rzuciła.

Matka tylko pokręciła głową. Córka już zniknęła w łazience.

Pośpiesznie się zbierała, widząc, jak ojciec ubiera buty. Uśmiechnął się:

Odprowadzę cię, córeczko!

Grażyno! Wypij chociaż kawę, zrobiłam dla was! zawołała matka z kuchni.

Wypiła w biegu parę łyków i już była gotowa.

Parę minut szli w ciszy, aż ojciec spojrzał na nią poważnie:

Gniewasz się na mnie?

Nie, tato. Chyba wkraczam w wiek buntu odpowiedziała, szukając odwagi. Kocham cię, tato.

Ja ciebie też, córeczko.

Najbardziej na świecie?

Zbigniew zawahał się na sekundę, ale odpowiedział:

Najbardziej na świecie!

Szli dalej, nie mogąc spojrzeć sobie w oczy.

Muszę już iść dalej, tato. Czekam na ciebie w południe powiedziała, machając ręką.

Udając, że idzie do szkoły, po chwili zawróciła i czaiła się za krzakami, obserwując ojca, który szedł w zupełnie innym kierunku niż do pracy.

Szedł długo, nie oglądając się za siebie. Gdy dotarł pod klatkę starej kamienicy, stanął pod drzewem i zadzwonił do kogoś.

Po kilku minutach wyszła kobieta. Grażyna spojrzała na nią z zazdrością.

Jak ona piękna przemknęło jej przez głowę. Czy tato kocha ją bardziej niż nas?

Kochanka podbiegła, pocałowała ojca, i ruszyli razem przez pusty skwer, rozmawiając poważnie. Grażyna śledziła ich w milczeniu, aż po dłuższej rozmowie objęli się i pocałowali.

Gdy wrócili pod klatkę, znów się pożegnali pocałunkiem, a ojciec ruszył do domu.

Grażyna, nie mogąc znieść bólu, postanowiła porozmawiać z kobietą. W tym momencie kochanka wyszła ze śmieciami. Grażyna zbliżyła się i zatrzymała ją na chodniku.

Przepraszam, mogę na słowo? zatrzymała ją.

O co chodzi? spytała kobieta zdziwiona.

Jeśli jeszcze raz spotkasz się ze Zbyszkiem, pożałujesz tego. Jestem jego córką, a on kocha moją mamę!

kim ty jesteś?! rzuciła kobieta całkiem zbita z tropu.

Zadzwoń do niego przy mnie i powiedz, że koniec! żądała Grażyna.

Po chwili kobieta, jeszcze zaskoczona, wykręciła numer.

Zbyszku? Nie będziemy się więcej spotykać powiedziała, a Grażyna słyszała wyraźnie zmieszanie ojca w słuchawce. Masz rodzinę. Ja wyjeżdżam z Warszawy po studiach. Lepiej tak będzie.

Po krótkim milczeniu:

Dobrze żegnaj odparł ojciec stanowczo.

Kiedy Grażyna wróciła do domu, rodzice rozmawiali w kuchni przy obiadowym stole, zupełnie spokojnie.

Co taka szczęśliwa? spytała matka, spoglądając na córkę.

Zjem, mamo! odpowiedziała radośnie Grażyna.

Córciu, rzeczywiście jesteś dziś w wyjątkowo dobrym humorze dodał ojciec.

Tato, kochasz mnie? spytała bezpośrednio.

Kocham!

A mamę?

Chwila zawahania. Potem stanowczy głos:

Twoją mamę też kocham!

No to dobrze, bo ja was też bardzo kocham! powiedziała z ulgą Grażyna, czując, że wszystko wraca na swoje miejsce.