Ta historia wydarzyła się w polskiej szkole w czasach PRL

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć pewną historię, która wydarzyła się w jednej z polskich podstawówek w 1986 roku. Sprawa w sumie nigdy nie wyszła na jaw dzieciaki nic nikomu nie powiedziały, rodzice chyba jakoś się dowiedzieli, ale pretensji do wychowawczyni nie zgłaszali. Cisza, jak makiem zasiał. Sama dowiedziałam się o tym od tej nauczycielki, która po latach wciąż miała wyrzuty sumienia.

To naprawdę była trudna sytuacja. Sama nie wiem, co o tym wszystkim sądzić. Chętnie usłyszę Twoje zdanie, serio.

Wiesz, jak to było do miasteczka pod Warszawą wysłano młodziutką nauczycielkę, Zofię Majewską, ledwo 22 lata na karku, bez większego doświadczenia, z głową pełną ideałów. Marzyła, żeby dostać własną klasę, pokazać światu, na co ją stać tak zawodowo i po prostu jako człowiek.

I trzeba przyznać, że nieźle jej to szło. Akurat trafiła na klasę, w której dzieciaki już były mocno wyselekcjonowane (obok była klasa sportowa). Ich wyniki mega cieszyły dyrekcję, rodziców, nawet z dyscypliną dawała radę.

Jasne, w trzydziestopięcioosobowej klasie zawsze znajdzie się kilkoro urwisów, którzy będą sprawdzać cierpliwość nauczyciela. Zosia, jak ją nazywali uczniowie, szybko przegadała nawet najgorszych rozrabiaków, wciągnęła ich w kółko teatralne czy pomoc w świetlicy. Z jednym wyjątkiem…

Filip Wysocki pochodził z rodziny bez ojca. Matka właściwie się nim nie zajmowała miał co jeść i to jej wystarczało. Chłopak wyrastał jak chwast: nie potrafił, a może i nie chciał, nawiązywać kontaktów ani z rówieśnikami, ani tym bardziej z dorosłymi.

Zosia próbowała do niego dotrzeć rozmowy, pochwały, nawet drobne nagrody, ale wszystko bez skutku. Filip jakby celowo robił wszystko na przekór. Potrafił przesiedzieć cały dzień pod ławką, stroić miny, żeby rozśmieszyć kolegów. Przeklinał jak szewc, ostentacyjnie i na cały głos, wyzywał dzieci, doprowadzając zwłaszcza dziewczynki do płaczu. Potrafił zapalić papierosa pod szkołą, chociaż nawet licealiści się na to nie odważali.

A jak ktoś zwrócił mu uwagę, stawał jak wryty i mówił z tupetem:
No i co mi zrobisz?

Najgorsze jednak było to, że… pluł. Pluł na dzieci regularnie, prawie na każdego przynajmniej raz. Robił to z pełnym zaangażowaniem i satysfakcją: nabierał jak najwięcej śliny i z siłą strzelał nią w kolejną ofiarę…

Obrzydliwe. Nic nie pomagało gadki, prośby, tłumaczenia Zosi, żadnych efektów. Filip pluł dalej. W końcu Zosia poprosiła o rozmowę matkę chłopaka, choć na ogół starała się nie wciągać rodziców. Ale teraz naprawdę nie miała już pomysłu.

Proszę porozmawiać z synem. Do mnie nie dociera, na wszystkich już napluł, niedługo i mnie się dostanie powiedziała.

Matka, zamiast pogadać, najwidoczniej obiła go pogrzebaczem. Filip przyszedł do szkoły cały posiniaczony, z oczami pełnymi nienawiści.

A od tej pory w ogóle się rozszalał zaczął pluć na korytarzu podczas przerw, na uczniów z innych klas, najpierw ukradkiem, potem już bez pardonu. Bawiło go, jak reszta reaguje. Śmiał się szyderczo, widząc obrzydzenie i łzy. Nawet na starszaków pluł drobny, chudy, jakby nie miał instynktu samozachowawczego.

Złapali go raz chłopcy z siódmej klasy i nieźle obili. Pogrozili, puścili, a on ich jeszcze zlał najgorszymi przekleństwami. W końcu wszyscy mieli go dosyć.

Apogeum tej historii to był dzień, kiedy Filip napluł nauczycielce geografii na głowę. Kochali ją wszyscy uczniowie. Gad nabrał się na to, że to jakaś licealistka idzie schodami. Starsi uczniowie widowisko zobaczyli, wszystko powiedzieli nauczycielce, a Filip skończył w gabinecie higienistki z kolejnymi siniakami.

Pani Zofio, to się źle skończy mówiła do wychowawczyni starsza pielęgniarka szkolna. Trzeba coś zrobić.
Już wyczerpałam wszystkie metody westchnęła Zosia. Nic nie działa, a on robi się tylko bardziej bezczelny.

Higienistka na to:
Są tacy, którzy rozumieją tylko swój własny język.

Na co Zosia już sfrustrowana:
Czyli co, mam na niego napluć, żeby pojął?

Skończyły rozmowę, a w głowie Zosi ciągle dźwięczały te słowa.

Po burdach Filip na chwilę ucichł, potem wrócił do dawnych zwyczajów. Akurat wtedy była u jednej z dziewczynek Igi w klasie impreza urodzinowa. Iga przyniosła wedlowskie czekoladki dla wszystkich, śmiali się, składali jej życzenia. I wtedy Filip napluł solenizantce prosto w twarz. Dziewczyna oczywiście w ryk, a on patrzył z satysfakcją, czekając, co zrobi nauczycielka, w stylu:
No i co mi zrobisz?

No i tego dnia Zosia pękła.
Wywołała Filipa na środek, bez słowa. Zamknęła drzwi, spojrzała surowo po klasie.
Proszę, niech wstaną ci, których Filip kiedyś opluł.

Wstali prawie wszyscy.

Ile razy tłumaczyliśmy mu, że to okropne, ale on nie rozumie. Może trzeba pokazać mu, jak to jest. Pozwalam dziś każdemu z was zrobić coś, czego wychowani ludzie nigdy nie robią. Każdy może raz napluć Filipowi w twarz. Może wtedy zrozumie, jakie to obrzydliwe.

Klasa podeszła do niego, nikt się nie śmiał. Filip rzucił się do drzwi, zapomniał, że zamknięte. Dzieciaki otoczyły go przy umywalce i zaczęły metodologicznie pluć. Jedni bardziej symbolicznie, inni z satysfakcją. Uczestniczyli prawie wszyscy najpierw jeden rząd, potem drugi. Wszędzie cisza. Słychać było tylko piski Filipa.

Gdy wszyscy wrócili na miejsca, nie dało się na chłopaka patrzeć. Siedział skulony na podłodze, całkiem zapłakany i opluty, z głową schowaną w ramionach.
Zosia spojrzała po klasie.
Nie wiem, jak wy, ale ja się wstydzę. Za siebie, za niego, za wszystkich.

Dzieci spuściły wzrok.

Zapamiętajcie ten dzień i już nigdy nikogo nie obrażajcie, ani słowem, ani czynem. Bo widzicie, jak się to kończy.

Otworzyła drzwi i Filip wybiegł, nawet nie oglądając się za siebie.

Nie musicie obiecywać, że to nasza tajemnica. Wiem, że tak będzie rzuciła szeptem Zosia. Jesteście wolni.

Filipa nie było przez resztę dnia i cały następny dzień też się nie pojawił. Zosia zebrała się na odwagę, poszła do niego do domu. Myślała, że matka wszystko wie, ale była zaskoczona.
Jest jakby nieobecny, tylko płacze i nie chce iść do szkoły tłumaczyła matka.

Pozwoli pani, że z nim porozmawiam? zapytała nauczycielka.
Matka zaprosiła ją do mieszkania.

Chłopiec schował się pod kołdrę na widok Zosi. Położyła mu dłoń na głowie:
Wiem, że ci teraz przykro, boisz się, że wszyscy się będą śmiać. Ale przecież dasz radę nic ci nie grozi.

Filip ani drgnął.
Może zmienić ci klasę? Może gdzieś indziej polubią, jak będziesz pluł po ludziach?
Wtedy Filip wyskoczył spod kołdry:
Już nigdy nie będę pluł! wykrzyczał z płaczem. Nie chcę zmiany klasy.

W takim razie wracaj do nas. Dzieciaki martwią się, że cię nie ma w szkole.

Chłopiec tylko skinął głową.
Zosia pogłaskała go po włosach:
To do jutra.

Do jutra mruknął cicho.

Kiedy wrócił do klasy, nikt nie udawał, że coś się wydarzyło. Nikt już nigdy w klasie nie pluł. Z czasem sami nauczyciele zauważyli, że ta klasa wyjątkowo dobrze się trzyma.
Jakby ich łączyła jakaś wielka tajemnica śmiali się poloniści.

Zosia, która po paru latach wyprowadziła się do Gdyni i już do szkoły nie wróciła, długo nie mogła wyrzucić tego dnia z głowy. Miała wyrzuty sumienia, że mogła zniszczyć dzieciom psychikę. W końcu koleżanka poradziła jej zebrać informacje o Filipie, żeby się uspokoiła.

I faktycznie. Okazało się, że kiedy Filip był w szóstej klasie, jego mama wyszła za mąż za oficera rezerwy. Ojczym uparł się, żeby Filip poszedł do liceum wojskowego w Sulejówku. Sam mu pomógł.

Teraz Filip ma około 45 lat i jest oficerem. Utrzymuje kontakt z dawnymi kolegami z klasy, bywa nawet na zjazdach absolwentów. Ale wiesz co? Nikt nigdy, nawet dla żartu, nie wspomina już „lekcji wychowawczej” z pluciem. Może naprawdę już tego nie pamiętają…

No i taka to historia.