Ta historia wydarzyła się w polskiej szkole w czasach PRL-u

To wydarzyło się w polskiej szkole podstawowej

To wydarzenie miało miejsce w małym polskim mieście w 1986 roku. Świadkami byli ośmioletni uczniowie żadne z dzieci nikomu nie opowiedziało, więc sprawa nie wydostała się poza mury szkoły. Nawet rodzice, choć pewnie domyślali się, jak wyglądała cała sytuacja, nie zgłaszali nauczycielce żadnych zastrzeżeń. Nikt.

O tej historii dowiedziałam się od samej nauczycielki. Całe życie dręczyły ją wyrzuty sumienia i poczucie winy wobec ucznia, którego potraktowała wyjątkowo surowo.
Cała ta sytuacja rzeczywiście była bardzo trudna. Szczerze mówiąc, sama nie wiem, jak ją ocenić.
Czekam na wasze komentarze

Do powiatowego miasta przyjechała młoda nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej, wydelegowana na pierwszą pracę. Właściwie jeszcze dziewczyna 22 lata, a doświadczenia żadnego. Miała jednak jedną ambicję: dostać swoją pierwszą klasę i udowodnić wszystkim, na co ją stać i jako nauczycielka, i po prostu jako człowiek.

Trzeba przyznać, że radziła sobie naprawdę nieźle. Trafiły jej się dzieci po starannej selekcji (w równoległej klasie była klasa o profilu matematycznym), ich wyniki cieszyły rodziców i dyrekcję. Z dyscypliną też większych problemów nie było.

W klasie trzydziestu pięciu uczniów zawsze znajdą się tacy, którzy będą testować nauczyciela. Panią Małgorzatę Nowacką nazwijmy ją tak też to nie ominęło. Mimo to, większość trudniejszych dzieci udało jej się szybko przekonać do siebie, zaciekawić nimi, wciągnąć w życie klasy. Wszystkich, poza jednym

Romek wychowywał się bez ojca. Mama niespecjalnie się nim przejmowała najważniejsze, żeby był nakarmiony. Rósł więc chłopak jak dzikie ziele: sam sobie, nieumiejący nawet rozmawiać z dziećmi, a tym bardziej z dorosłymi.

Małgorzata Nowacka próbowała nawiązać z Romkiem więź, oczarować go, zachęcić do współpracy, ale bez skutku. On wszystko robił na przekór. Potrafił przesiedzieć całą lekcję pod ławką i stroić miny do dzieci, wywołując salwy śmiechu. Przeklinał głośno, żeby każdy usłyszał. Wyzywał innych, doprowadzał dziewczynki do łez. Na oczach wszystkich palił papierosy za szkołą nawet starsi uczniowie na to się nie odważyli.

Gdy tylko ktoś zwrócił mu uwagę, Romek rzucał zaczepnie:
No i co mi zrobisz?

Jednak najgorszą rzeczą, jaką robił ten niesforny chłopiec pluł.
W klasie nie było nikogo, kogo by nie opluł chociaż raz.
Robił to z widoczną przyjemnością: nabierał dużo śliny i pryskał nią w kierunku ofiary
Wstręt to za mało powiedziane.

Ile razy Małgorzata Nowacka rozmawiała z Romkiem, tłumaczyła, zawstydzała wszystko na nic. Uparciuch tylko nasilał swoje działania.

W końcu poszła do jego mamy. Na ogół nie wzywała rodziców z takimi sprawami, ale tym razem nie miała wyjścia.
Proszę, niech pani porozmawia z synem. On mnie w ogóle nie słucha. Opluł już chyba wszystkich zaraz i do mnie dojdzie kolej.

Mama przyrzekła pomóc i wydarła się na syna oraz dała mu klapsa ścierką. Romek przybył następnego dnia do szkoły siny ze złości, z nienawiścią w oczach.

Tego samego dnia rozszerzył działalność zaczął pluć także na przerwach w korytarzu. Najpierw robił to ukradkiem, potem już zupełnie otwarcie.
Wyglądało na to, że cieszy go upokarzanie innych. Z triumfem patrzył na odrazę i bezsilne łzy dzieci. Nie wiadomo, dlaczego pluł nawet w gimnazjalistów. Mały, wątły, jakby stracił instynkt samozachowawczy.

Starsze dzieci kilka razy go złapały, nieźle mu przyłożyły, ostrzegły, a potem wypuściły. Romek uciekał na drugi koniec korytarza, klnąc im na odchodne.

Słowem drugoklasista działał wszystkim na nerwy. Punktem kulminacyjnym jego wyczynów było, gdy z plwociną wylądował wprost na głowie pani od geografii, uwielbianej przez całą szkołę. Romek wspiął się na klatkę schodową i pluł na tych, którzy przechodzili piętro niżej. Nauczycielkę najwyraźniej pomylił z kimś innym.

Ona sama nie zauważyła, co się zdarzyło, ale doskonale widzieli to uczniowie z licealnej klasy. Powiedzieli nauczycielce, a potem porządnie dali Romkowi nauczkę musiano go prowadzić do gabinetu higienistki.

Pani Małgosiu, to się kiedyś źle skończy powiedziała starsza pielęgniarka, gdy Romek uciekł z powrotem do klasy Trzeba coś z tym zrobić.
Ja już próbowałam wszystkiego, on tylko coraz gorszy się staje westchnęła nauczycielka.
Tacy jak on rozumieją tylko swój język mruknęła pielęgniarka zamyślona.
To co mam zrobić napluć na niego, żeby zrozumiał? zapytała przez zaciśnięte zęby Małgorzata.
No, nie wiem

Rozmowa urwała się, ale ta myśl utkwiła jej w głowie.

Po kilku dniach pokuty Romek znów wrócił do dawnych nawyków.

Pewnego dnia jedna z dziewczynek obchodziła urodziny. Przyniosła czekoladki, poczęstowała całą klasę, dzieci i nauczycielka złożyli jej życzenia. I wtedy Romek splunął solenizantce prosto w twarz. Rozpłakała się A on stał zadowolony, patrząc wyzywająco na nauczycielkę, jakby mówił:
No i co mi zrobisz?

Tego już było za wiele.

Małgorzata Nowacka poprosiła Romka do tablicy.
Wstała, zamknęła drzwi na klucz. Spojrzała na oniemiałe dzieci, a jej twarz była twarda i kamienna.
Proszę, niech wstanie każdy, kogo Romek chociaż raz opluł.

Wstali prawie wszyscy.

Ile razy już mówiliśmy, że to jest okropne, obrzydliwe. Ale on nas nie słucha. Myślę, że nie rozumie, jak to jest paskudne. Teraz wszyscy mu wytłumaczymy.

Dzieci patrzyły z wyczekiwaniem. Przeszło trzydzieści par oczu w napięciu.

Pozwalam wam zrobić coś bardzo brzydkiego. Dobrze wychowani ludzie tak nie postępują. Ale nie mamy innego wyjścia. Teraz każdy z was może raz splunąć na Romka. Inaczej chyba nie zrozumie, jak to jest.

Dzieci niemal równocześnie ruszyły do swojego dręczyciela. Bez słowa. Romek rzucił się do drzwi, ale przypomniał sobie, że są zamknięte. Koledzy zagonili go pod umywalkę i zaczęli metodycznie pluć. Jedni robili to z dziwną satysfakcją, inni ledwie symbolicznie, czując niezręczność. Ale wzięli udział prawie wszyscy jedni, potem drudzy. Bez śmiechu, bez słowa.

W klasie słychać było tylko cichy pisk Romka.

Kiedy wszyscy wrócili na swoje miejsca, ciężko się było na niego patrzeć
Wyobraźcie sobie sami, jak wygląda ktoś, na kogo napluło trzydzieści osób

Romek siedział z podkulonymi nogami na podłodze, tuląc głowę i nie podnosił wzroku. Nie było potrzeby łzy płynęły mu ciurkiem po zamazanej ślinie twarzy.

Małgorzata Nowacka przebiegła klasę wzrokiem. Cisza aż dzwoniła w uszach.

Nie wiem, jak wy, ale mi jest wstyd. I za siebie, i za niego, i za wszystkich nas.

Dzieci spuściły głowy

Zapamiętajcie ten dzień powiedziała nauczycielka i nigdy więcej nie upokarzajcie innych, słowem czy czynem. Bo sami widzieliście, jak to może się skończyć.

Podeszła do drzwi, otworzyła je szeroko. Romek wyleciał na korytarz zgięty wpół

Nie powiem wam, że to nasza tajemnica. Wiem, że i tak o tym nie powiecie szepnęła Małgosia możecie iść.

Romek zniknął do końca dnia.

Nie pojawił się też następnego.

Małgorzata Nowacka poszła do niego do domu. Przygotowywała się na trudną rozmowę z matką, ale ta była wyraźnie nieświadoma wszystkiego.
Jakiś nie swój tłumaczyła się mama płacze, do szkoły nie chce iść.
Może spróbuję z nim porozmawiać zaproponowała nauczycielka.

Mama zaprosiła ją do mieszkania.

Gdy Romek zobaczył Małgorzatę, schował się pod kołdrę.

Rozumiem, czujesz wstyd powiedziała nauczycielka, głaszcząc go po głowie i boisz się, że wszyscy będą się z ciebie śmiać.
Romek milczał.

Ale nie jesteś tchórzem, prawda? Może się pośmieją, ale na pewno nie zrobią ci krzywdy.
Cisza

Chcesz, żebym cię przeniosła do innej klasy? Może tam dzieciom się spodoba, jak zaczniesz w nich pluć

Romek wyskoczył spod kołdry z rozpalonymi oczami:
JUŻ NIGDY WIĘCEJ NIE BĘDĘ PLUŁ! krzyknął rozpaczliwie Nie przenoś mnie

No i dobrze. A dzieci się martwią, czemu nie chodzisz do szkoły i czy wszystko w porządku.

Romek spuścił głowę. Milczał.

Małgorzata Nowacka potargała mu włosy:

No to do zobaczenia jutro!
Do zobaczenia wyszeptał chłopak.

Kiedy Romek wrócił do klasy, nikt nie zachowywał się tak, jakby coś się stało

Od tamtej pory w klasie nikt już nigdy nie pluł

W starszych klasach wszyscy nauczyciele zauważali, że dawno nie widzieli tak zgranego zespołu klasowego.
Jakby byli jednością powtarzali jedni.
Tak, tak, albo łączy ich jakaś straszna tajemnica żartowali drudzy, z przekąsem.

Może Małgorzata Nowacka, która przekazała swoich pierwszych absolwentów dalej, coś by o tym powiedziała ale przeprowadziła się niedługo potem do innego miasta i już więcej w szkole nie była widziana.

Przez wiele lat nie mogła zapomnieć tamtej sceny. Wciąż wracały wyrzuty sumienia i obawa, czy nie zaszkodziła dzieciom przez własną głupotę.
Gdy opowiedziała mi tę historię, poradziłam jej, by dowiedziała się, co się stało z Romkiem i w końcu się uspokoiła.

I naprawdę to zrobiła.

Okazało się, że kiedy Romet był w szóstej klasie, jego mama wyszła za mąż za emerytowanego oficera Wojska Polskiego. To on przekonał Romka, by poszedł do liceum wojskowego i pomógł mu w nauce.

Dziś dawny rozrabiaka ma około 45 lat. Jest oficerem.

Przez wszystkie lata utrzymywał kontakt z wieloma kolegami ze szkoły. Nawet wracał czasem do rodzinnego miasta.

I jeszcze jedno: podczas spotkań klasowych nikt nigdy nie wspomina tej historii resocjalizacji Romka. Nawet żartem. Chyba już nie pamiętają

Źródło: https://gotovim-samy.ru/rasskazy/etot-sluchaj-proizoshel-v-sovetskoj-shkole.htmlI choć wspomnienie tamtego dnia wciąż budziło w Małgorzacie niepokój, z czasem nauczyła się patrzeć na nie jako na dowód, że każdy człowiek nawet zagubione dziecko może się zmienić, jeśli ktoś spróbuje dostrzec w nim człowieka. Gdzieś głęboko była wdzięczna losowi, że dał jej drugą szansę, by zobaczyć Romka już nie przez pryzmat własnej winy, lecz przez pryzmat jego zwycięstwa.

Dziś, kiedy oglądała szkolne zdjęcie tamtej klasy, uśmiechnęła się lekko, bo wiedziała, że nie wszystkie blizny zostają widoczne czasami przeradzają się w coś, co łączy ludzi mocniej niż dawna rana. I choć tamto wydarzenie na zawsze pozostało tajemnicą zamkniętą w dziecięcych sercach, tylko oni wiedzieli, jak cienka jest granica między krzywdą a zrozumieniem. Czasem, by przestać ranić innych, trzeba samemu poczuć ból.

Małgorzata nigdy już nie wróciła do tamtej szkoły. Lecz zdarzało się, że podczas spaceru po nieznanym mieście rozpoznawała w przelotnych twarzach dawnych uczniów cień ciekawości, dobroci, siły owoc cichego, wspólnego sekretu. Wtedy wiedziała, że wygrywają nie ci, którzy nie popełniają błędów, lecz ci, którzy potrafią z nich wyciągnąć lekcję na całe życie.