Szklanka mleka

Szklanka mleka

Niełatwo bywa nie tylko ludziom w trudnej sytuacji, lecz także tym, którzy są obok nich. Zrozumiałem to już dawno od ośmiu lat pracuję jako pracownik socjalny. Przez ten czas nieźle się nabiegałem, schudłem, zrobiłem się bardziej nerwowy, a ironia stała się moją obroną, zwłaszcza gdy ktoś próbował komentować moją pracę. Kim jesteś, żeby oceniać, co robię? pytałem, a oczy spod rudych włosów potrafiły tak przeniknąć, że niejednego ciekawskiego zniechęciły do dalszych pytań. Albo ktoś odejdzie, nie wiadomo dokąd, i po co. Tak sobie szłam, a tu nagle przyspieszałem kroku jak poparzony. Z tego powodu nazywano mnie Piotr Zaraza.

Przez te lata robiłem wszystko zakupy dla podopiecznych, czasem sprzątałem, ale zawsze potrafiłem się z każdym dogadać. Raz jedyny miałem zgrzyt, bo samotny dziadek podarował mi czekoladę. Przyjmowanie prezentów jest zakazane, nigdy nic od nikogo nie brałem, ale tym razem nie odmówiłem. W końcu jak odmówić w imię Chrystusa? Zaniosłem czekoladę do domu, ale nie dałem rady jej zjeść stanęłaby mi w gardle. Oddałem ją sąsiadowi, a gdy dziadek jeszcze raz coś chciał wręczyć, nie przyjąłem. Potem poskarżył się w ośrodku, że dzisiejszym opiekunom czekolada nie wystarcza, tylko koperty z pieniędzmi im w głowie Chcieli mnie zwolnić, ale nie protestowałem: Zwolnijcie mnie, nie będę płakał. Jestem człowiekiem, nie zdechłą szmatą, żeby po mnie deptać!. Jednak ocalili mnie podopieczni. Wśród nich była Aniela Fedorczak. Zawsze ją lubiłem, ale od tej pory stała się mi jak siostra, której nigdy nie miałem.

Nasze losy były podobne, zbudowane na braku szczęścia, bo oboje zostaliśmy wcześnie bez rodziców. Aniela była niepełnosprawna od dziecka, ja wyglądałem na zdrowego, ale dusza? Poraniona, pełna lęków, zawsze płacząca. Nawet ona nie mogła jej zrozumieć. Łączył nas jeszcze jeden cierń oboje nie mieliśmy dzieci. Ja już się pogodziłem ze swoim losem, ale Aniela wciąż walczyła. Potrafiła mnie pocieszać, gdy mnie wszystko przytłaczało. Jej odwaga wzrosła, gdy zaczęła chodzić na próby do studia rehabilitacyjnego, przygotowując się do występu scenicznego. Najpierw odmawiała, nawet ksiądz Łukasz ją zniechęcał. Przychodził z modlitwą i upominkami, cieszył się, że haftuje to jej prawdziwa pasja. Choć palce miała niezgrabne, wykazywała upór. Najpierw haftowała serwetki, chustki, później ozdobiła lnianą sukienkę kolorowymi wzorami i zielonymi ptakami. Sukienka tak się spodobała, że wysłano ją na wojewódzką wystawę twórczości ludowej i wygrała pierwsze miejsce. Ostatniego dnia nawet ją sprzedano za zgodą Anieli. Gdy dostała sporą sumę kilkaset złotych zadzwoniła do mnie zapłakana, bo to były jej pierwsze własne pieniądze i nie wiedziała, co z nimi zrobić.

Nie przejmuj się znajdziemy im zastosowanie! śmiałem się, po czym spoważniałem: Kupi się więcej takich sukienek, pracy ci na rok-dwa wystarczy. Bo ostatnio głupoty ci po głowie chodzą.

Wtedy Aniela nie zareagowała na te słowa, choć poczuła się dotknięta. Nic dziwnego, ostatnio coraz częściej marzyła o mężu. Pięknie byłoby być żonatą, tak jak w filmach, które tak chętnie oglądała. W jej sytuacji mogła tylko zazdrościć.

Po sukcesie na wystawie zadzwonił do niej rehabilitant z ofertą zajęć tanecznych, żeby przygotować taniec w duecie.

Czy to w ogóle możliwe? Chyba ktoś sobie żartuje! zdziwiła się Aniela i odłożyła słuchawkę.

Oddzwonili i przekonali ją, żeby spróbowała w razie czego, nie będą nalegać.

Może los ci się uśmiechnie! przekonywał chrapliwy kobiecy głos. Jesteś laureatką, trzeba rozwijać talent! Nawet się dogadaliśmy z opieką społeczną, twój opiekun będzie chodzić z tobą na próby.

Kto będzie partnerował?

Ktoś jak ty Kilka par takich mamy. U nas każdy może znaleźć coś dla siebie!

Spróbuję westchnęła Aniela.

Doskonale! Jutro zadzwonię. Nazywam się Małgorzata Józefowicz, prowadzę studio. Bądź gotowa po obiedzie przyjedzie po ciebie specjalny bus.

Następnego dnia kierowca z siwym wąsem ściął się na jeża i zabrał Anielę, która by nie zgnieść loków jechała bez czapki. Już w busie siedział mężczyzna na wózku. Okazało się, to z nim miała ćwiczyć. Przedstawiono się sobie: Andrzej. Zawstydzona zdała sobie sprawę, jak niezwykłe jest poczuć męską, silną dłoń.

Pod studiem rehabilitacji kierowca i ja pomogliśmy Anieli wydostać się z busa i wjechać podjazdem do sali, Andrzej poruszał się samodzielnie. Na początku nic nie wychodziło, byli zarumienieni, spoceni, próbując tańczyć w rytm muzyki. Czuła się niezgrabna i przed wysoką trenerką-choreografką, i przed Andrzejem i ruchliwą Małgorzatą Józefowicz. To był dopiero początek, bo przez całą jesień i zimę Aniela ćwiczyła, prawie porzuciła haft i nie mogła żyć bez prób jeździła na nie jak do wymarzonej pracy, a ja zawsze jej towarzyszyłem.

I dziś znów się zbierała i czekała na mnie. Przyszedłem ponury, milczący, jakby te próby zaczęły mnie przerastać. Aniela nie wytrzymała:

Czemu taka mina?

Nic takiego starałem się nie marszczyć brwi.

Aniela widząc to, zmieniła temat:

Mało mamy lat po czterdziestce! Możemy mieć rodziny!

Ty wciąż o tym Byłem już żonaty. Siedem lat żona się męczyła i odeszła. Miała prawo. To kara za to, że za dziewczynami biegałem jak pies. Szkoda tylko, że rodzice wnuków nie doczekali.

Co było, minęło. Ja na twoim miejscu sto razy bym się jeszcze ożeniła.

Znowu te kazania?

Nie chcesz się żenić, dzieci można mieć dzięki medycynie.

Trzeba dużo pieniędzy! Ile myślisz, że zarobkuję?

Ale mówiło się w telewizji, że teraz takie rzeczy są bezpłatne.

Dość, potem pogadamy W czym pojedziesz?

Nawet nie wysłuchasz do końca W różowym swetrze i szarej spódnicy!

Mogłabyś koncertową suknię ubrać szyli ci ją na specjalne okazje. Trzeba się przyzwyczajać.

Przyzwyczaję się na generalnej. W autobusie mogę zabrudzić!

Przed generalną próbowali dłużej niż zwykle. Po powrocie do domu, pomogłem Anieli się rozebrać, podłożyłem stołek w łazience, wykąpałem ją zmęczoną, ale rozgadaną. Potem zawinąłem w szlafrok i posadziłem w kuchni. Zaparzyłem herbatę, postawiłem ciastka i cukierki, ale Aniela niespodziewanie spytała:

Jak u ciebie było pierwszy raz?

Co pierwszy raz?!

Z kobietą

Nie pamiętam

Nie kłam. Byłeś żonaty, a teraz od czasu do czasu wpada do ciebie Dominik.

Wpadał Dwa miesiące po rozwodzie, a potem znalazł młodszą. Nie ma czego zazdrościć! odpowiedziałem nieco ostro.

A mi Andrzej się podoba pochwaliła się Aniela. Tak na mnie patrzy!

Brunetom zawsze blondynki się podobają. Nie łudź się, bo tylko sobie zaszkodzisz.

No ale jak to jest?

Daj spokój. Pij herbatę i idź na łóżko odpocząć, bo blada jesteś.

Aniela zamilkła. Wiedziałem już, że i ona zaczęła łapać ten wir uczuć. Chciałem szybko wyjść i zamykając drzwi, spytałem:

Co przynieść z zakupów?

Sam wiesz mruknęła Aniela.

Wyśpij się, jutro generalna!

Nie odpowiedziała. Wyszedłem westchnąwszy: Dokąd to prowadzą te tańce!. Chciałem jeszcze dodać coś zgryźliwego, ale ugryzłem się w język.

Na zewnątrz pomyślałem inaczej: Może trzeba jej kogoś znaleźć. Wydaje się taka bezradna, a jak mi dogadała przez Dominika! Trzeba było jej o tym nie mówić!.

Gdy wyszedłem, Aniela pożałowała, że była niemiła. Ale i ona nie wysłuchała mnie przecież to nic by nie kosztowało. Komu teraz powie, co ma na sercu? Szkoda, że nie umiem pisać wierszy, bo bym napisała takie prawdziwe, od serca rozmyślała smutno.

Przypominała sobie Andrzeja: krótko ostrzyżony, głębokie ciemne oczy można się zatopić. Mocne ręce pokochała je od pierwszych prób, gdy bała się w wirze walca, ale z nim niczego się nie lękała. Dodawał jej pewności siebie, zbierała pochwały. Brawo! mówiła choreografka.

Sama widziała, że jej wychodzi. Nauczyła się kroków niemal automatycznie. Przyzwyczaiła się do Andrzeja, do mnie w kącie sali, nawet do elektryka w pomarańczowym kombinezonie.

Myśląc o generalnej, zaczęła się bać czy się uda? A co potem? Czy jeszcze zobaczy Andrzeja poza próbami? Może nigdy? Może tylko te próby były jej szczęściem? Chciała wypaść idealnie, by ją zaproszono na kolejne występy.

Od rana ułożyła sukienkę koncertową, rzadko noszoną. Fioletowa, obsypana cekinami, śliska jak żywa. Wyobraziła sobie, jak będzie wyglądać Co potem? Lepiej o tym nie myśleć. Słuchać muzyki, patrzeć na Andrzeja i nie popełnić błędu.

Przy dźwięku klucza w drzwiach oderwała się od rozmyślań.

No i co, gwiazda gotowa do próby? wszedłem, udając żart.

Wydaje się, że tak ale strach mnie opanowuje!

To dobrze martwiłbym się, gdyby nie! Zbieraj się powoli.

Szykowaliśmy się długo, kierowcę prosiliśmy przyjechać szybciej, bo Aniela chciała pierwsza się przebrać, oswoić z sukienką i nie wstydzić się na scenie. Mimo to w domu kultury była zestresowana, wszystkim wydawało się, że patrzą właśnie na nich Andrzeja w czarnym garniturze z muchą i z jakąś kobietą.

Za kulisami Andrzej podjechał do Anieli, pocałował ją w policzek i szepnął:

Nie bój się, wszystko pójdzie dobrze!

Kiwnęła głową, nie słysząc słów, czując tylko gorąco policzka. Sparaliżowana zamknęła oczy i poczuła dotyk na ramieniu. Otworzyła oczy obok niej stała ta kobieta.

Nie martw się, uda się! powiedziała.

A pani to kto? wydukała Aniela, czując niepokój. Andrzej wyjaśnił:

Aniela, poznaj to moja żona Zofia.

Aniela skinęła z szacunkiem, zauważyła obrączkę na dłoni Andrzeja, choć przedtem jej tam nie było! Te kilka słów i obrączka zniszczyły całą jej nadzieję, wszystko runęło. Miała wrażenie, że brakuje jej tchu, zakręciło się jej w głowie

Kiedy doszła do siebie, rozglądała się błędnie i opadła znów bezwładnie na krzesło.

Co się stało z Fedorczak? skrzypnęła zdenerwowana Małgorzata Józefowicz, ta z reguły pewna siebie, teraz przypominająca wysuszoną strączkę.

Trzeba ją zawieźć do domu powiedziałem twardo. Wyczerpała się.

Lekarza jej trzeba! Ocknie się i na scenę! Nie po to pół roku z nią ćwiczyliśmy!

Może pod wpływem tych słów, a może z siebie, Aniela otworzyła oczy, ale nie chciała na nikogo patrzeć, na każdy pytanie milcząc. Milczała też w busie, tylko przed domem szepnęła:

Gdzie Andrzej?

Został na występ z dawną partnerką. Ty się rozsypałaś. Nie przejmuj się, może to i lepiej. Po co ci te trala-lala? Zresztą, ksiądz Łukasz miał rację! powiedziałem twardo.

Obraziła się.

Z pomocą kierowcy wnosiliśmy ją do mieszkania. Jeszcze w sukni koncertowej rzuciła się na łóżko. Kierowca zażartował: Po balu, co?

Już po wszystkim Proszę już iść! pogoniłem. A ty powiesz mi w końcu, co się stało?

Płakała długo, w końcu wyszeptała:

Andrzej jest żonaty

Byłbym się roześmiał bo myślałem, że coś naprawdę strasznego się stało, a tu to!

O, plany miałaś, co? Rozmarzyłaś się, Anielka?

Wynoś się i nie wracaj! Poradzę sobie! Jesteś okropny, Zarazo!

Gdyby to powiedziała gniewnie, bym się obraził. Powiedziała cicho, prawie płaczliwie. Nie mogłem mieć żalu, choć ciężko to przyjąłem. Wiedziałem, że mocno mnie zraniła. Przez tyle lat zdążyliśmy się zaprzyjaźnić, a teraz jednym słowem wymazała wszystko. Czyżby wystarczyła fantazja o miłości? Nikt już nie poświęci jej tyle czasu, inne opiekunki przyjdą posprzątają, zrobią zakupy i wyjdą. Ja siedziałem z nią po godzinach, gotowałem, prałem, spałem, gdy trzeba było. A dziś jestem okrutny, do tego Zaraza!

Dzięki ci bardzo, Anielko gorzko się uśmiechnąłem.

Wyszedłem spokojny na zewnątrz, ale w drodze do domu miękły mi nogi. Jutro poproszę o zmianę tej podopiecznej, a może w ogóle rzucę tę robotę! Już nieraz proponowali mi pracę w przedszkolu, byłem kiedyś wychowawcą i nikt się mnie nie czepiał!. W domu nie miałem siły zjeść, wypiłem tylko herbatę i położyłem się. Generalna próba mnie też wykończyła.

Zasnąłem, ale obudził mnie telefon księdza Łukasza. Przeraził mnie, bo była już ciemna noc.

Piotrze, przyjedź do Anieli, trzeba ją pilnie zawieźć do szpitala

Zrobiło mi się niedobrze zapomniałem zamknąć jej drzwi! Przyleciałem, na miejscu radiowóz, ksiądz, sąsiadki.

Co się stało? spytałem Łukasza.

Chyba zatrucie Zadzwoniła, że bardzo źle się czuje i prosiła o przyjazd. Nie zdążyłem leżała nieprzytomna, leki rozsypane Wezwałem pogotowie i policję.

Podszedł młody policjant:

Kim pan jest dla poszkodowanej?

Opiekunem z opieki społecznej Co się stało?

Próbowała się otruć!

Przecież żyje jak anioł!

Ktoś musiał ją do tego doprowadzić. Będziemy to wyjaśniać. Ma pan klucze do mieszkania?

Mam

Proszę wejść wyłączymy urządzenia i zamkniemy drzwi, potem notatka w komisariacie.

Ale ja godziny temu wychodziłem wydawało się wszystko w porządku.

Najwyraźniej nie było. Pan wyjaśni, ona też, jeśli przeżyje.

Z sąsiadkami sprawdziliśmy mieszkanie.

Lodówkę też, proszę wyłączyć polecił policjant.

Jedzenie się popsuje! oburzyłem się.

Proszę wystawić na balkon.

Zrobiłem co trzeba, na balkonie znalazłem jej komórkę.

Przyniosę jej chociaż telefon.

Nic nie ruszać!

Wykonałem polecenia. Potem w komisariacie policjant po lekturze moich wyjaśnień uśmiechnął się:

Od nieszczęśliwej miłości? To nie mamy tu nic do roboty proszę jechać do domu.

Pojechałem jednak do szpitala. Pani w dyżurce przy telefonie potwierdziła:

Aniela Fedorczak? Ta z zatruciem Jest na intensywnej terapii, odzyskuje przytomność.

Mogę ją zobaczyć?

Chyba za trzy dni, jak wyjdzie z izolatki grypa teraz grasuje. Kim pan dla niej?

Jestem przyjacielem.

To dobrze, bo myśleliśmy, że nikogo nie ma. Wózka jej nie potrzeba, mamy swoje. Proszę tylko dzwonić, jak będą wypisywać.

Wracałem jako tako spokojny, dopóki nie dotarłem do domu. Wydawało się jeszcze zimniej i samotniej niż zwykle. Nawet nie miałem komu zadzwonić. Cały wieczór gapiłem się w milczący telefon. Z trudem zasnąłem, a rano zgłosiłem w pracy niezdolność Anieli i poprosiłem, by jej nie przekazywać innej opiekunce.

Jest wciąż na twojej liście, spokojnie uspokoiła mnie szefowa, wszystko już wiedziała.

Codziennie dzwoniłem do szpitala. Na czwarty dzień zadzwoniła pielęgniarka:

Pan Zaraza?

Tak, to ja

Dzwonię ze szpitala. Aniela prosi, by pan przyszedł. Niestety, odwiedzić nie można, ale można pod oknem. Jest w budynku terapii na drugim piętrze, trzecie okno od lewej, naprzeciw głównego wejścia, czeka na pana w samo południe.

Dziękuję, co mam jej przynieść?

Nic. Jest kwarantanna. Nawet kwiatów nie wolno. Tylko pomachać przez szybę.

Odwiedziłem dwóch podopiecznych, po południu przybiegłem pod szpital. Stałem pod trzecim oknem, ale nikogo nie widziałem. Ucieszyłem się, gdy wreszcie wyjrzała blada, zmęczona, ale z błyszczącymi oczami. Chciała coś powiedzieć, sięgając brodą do dolnego skrzydła, coś pokazywała rękami, potem pokazała kartkę: PRZEPRASZAM. Wymachiwałem nerwowo ręką: Nic się nie stało! W sercu czułem niezwykłą radość, że Aniela już się nie gniewa. Byłem podbudowany. Pomachałem, pokazałem, by dzwoniła i poszedłem.

Idąc przez topniejący śnieg, nagle uświadomiłem sobie, że słońce wita już wiosnę, że wszystko wokół jest złote i ciepłe, a najgorsze zostało za nami, w długiej i zimnej zimie. Ta nagła radość pozwoliła zupełnie inaczej spojrzeć na ostatnie wydarzenia i zapomnieć o troskach. Nie mam już się czym martwić! pomyślałem i, ocierając łzę wzruszenia, pomyślałem o Anieli: Ale z niej diablica prawdziwa rogata dusza!.