Szklanka mleka

Szklanka mleka

Niełatwo bywa nie tylko tym, którzy zostali przez życie poszkodowani, ale również tym, którzy im towarzyszą. Dobrze już o tym wiedziałem po latach mojej pracy w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Łodzi. Od ośmiu lat jeździłem od mieszkania do mieszkania, opiekowałem się starszymi, ubogimi, chorymi, a i sam przez ten czas trochę się zmieniłem. Zrobiłem się bardziej szczupły, bystry w słowie, nie raz odpyskowałem, kiedy ktoś próbował mi dogryzać. Kim ty jesteś, żeby oceniać moją pracę? odpowiadałem wtedy i łypałem znad okularów takim wzrokiem, że nawet najodważniejszy pytacz szybko zmieniał temat lub w ogóle znikał. Z tego powodu sąsiadki, a nawet niektóre koleżanki po fachu, zaczęły mówić na mnie Zły Marek.

Przez te lata robiłem zakupy dla moich podopiecznych, sprzątałem im mieszkania, czasem nawet gotowałem, jeśli trzeba było, i z większością potrafiłem się dogadać. Raz tylko zdarzył się konflikt, kiedy starszy pan, wdowiec ze Starego Polesia, podarował mi bombonierkę. Regulamin jasno zabraniał przyjmowania podarunków, zwykle nigdy nie brałem, ale wtedy się złamałem bo trudno było odmówić tak szczeremu gestowi. Wziąłem tę bombonierkę, przyniosłem do domu, ale nie mogłem nawet wyjąć czekoladki jakoś mnie dusiły. Oddałem więc słodycze chłopakowi sąsiadów. A kiedy następnym razem otrzymałem coś w prezencie, już podziękowałem i nie przyjąłem. Jednak ten starszy pan poskarżył się w ośrodku, zaczął rozpowiadać, że dzisiejszym opiekunom już same bombonierki nie starczają, czekają na kopertę z pieniędzmi Chcieli mnie zwolnić, a ja nawet się specjalnie nie broniłem: Proszę bardzo, zwalniajcie, ja przecież też jestem człowiekiem, nie wycieraczką, żeby mnie tak pomiatać! Ostatecznie jednak pozostali podopieczni wyprosili, by mnie nie ruszać. Jedną z nich była Anka Fedorska. Już wcześniej ją lubiłem, a po tej sytuacji staliśmy się sobie wyjątkowo bliscy, prawie jak brat i siostra, choć rodzeństwa żadnego nie miałem.

Byliśmy do siebie trochę podobni; oboje wcześnie straciliśmy rodziców. Ania była niepełnosprawna od urodzenia, ja wyglądałem na zdrowego, ale w środku miałem podrapaną duszę, która czasem płakała po cichu nocami, czego nawet ona nie rozumiała. Łączył nas jeszcze jeden ból brak dzieci. Ja już się z tym pogodziłem, ona wciąż marzyła. Często mi nawet docinała, gdy miałem gorsze dni. Od kiedy zaczęła ćwiczyć w pracowni terapii zajęciowej, przygotowując się do koncertu z okazji Święta Miasta, przybyło jej pewności siebie. Na początku nie chciała słyszeć o publicznych występach. Nawet ksiądz Franciszek, który regularnie wpadał do niej z wizytą, odradzał te koncerty uznawał, że jej wyhaftowane chustki i obrusy to wystarczy. Mimo że jej palce były mało zwinne, nadrabiała uporem. Najpierw haftowała serwetki, potem nawet lnianą sukienkę ozdobiła wzorami; tak dobrze się udała, że zabrano ją na wojewódzką wystawę rękodzieła. Zajęła tam pierwsze miejsce i sukienkę sprzedano za porządne pieniądze. Gdy Ania dostała nagrodę, zadzwoniła do mnie zapłakana, bo nie wiedziała, co zrobić z pierwszym w życiu zarobkiem.

Spokojnie, wymyślimy, co z tym zrobić! zaśmiałem się, po czym dodałem poważniej: Kupi się kilka lnianych sukienek, pracy ci nie zabraknie. A przestaniesz myśleć o tych smutkach, o których nie powinnaś.

Obraziła się wtedy, bo od dłuższego czasu coraz poważniej marzyła o własnym mężu. Wiedziała, jak to bywa, z filmów romantycznych, ale dla niej pozostawało tylko westchnienie i zazdrość.

Po tym sukcesie dzwonili z ośrodka, żeby zaczęła próbować tańca. Chcieli, żeby wystąpiła w duecie w pokazie na wózkach inwalidzkich.

To niemożliwe! oburzyła się i od razu się rozłączyła.

Jednak zadzwonili jeszcze raz. Może się uda! przekonywał niski, zachrypnięty kobiecy głos. Teraz jest okazja, żeby rozwinąć swój talent! O wszystko już porozmawialiśmy z opieką społeczną, zapewnimy także opiekuna podczas zajęć.

A kto będzie partnerem? zapytała Ania.

Taki sam jak Pani. W Polsce każdy może znaleźć zajęcie dla siebie! usłyszała w odpowiedzi.

Zgodziła się w końcu trochę niechętnie, ale jednak. Następnego dnia po nią przyjechał kierowca nieuśmiechnięty, o bardzo krótko przystrzyżonych włosach. Pojechałem z nią, pomagałem na każdym kroku. W autobusie poznała swojego tanecznego partnera, Łukasza. Była bardzo speszona i zarumieniła się, kiedy dotknął jej ręki.

W Ośrodku Rehabilitacyjnym pomogłem jej wyjść po rampie, a Łukasz radził sobie sam. Próby były trudne, na początku nic nie wychodziło oblewali się potem i czerwienili, tańcząc walczyka, ledwie zaczynając od prostych ruchów. Wstydziła się nie tylko przede mną, ale przede wszystkim przed wysoką i gibką choreografką Karoliną, której skoki przypominały ważki. Początki były ciężkie, ale przychodziła wytrwale przez całą jesień i zimę.

Bez tych prób Ania już nie mogła żyć. Jeździła na nie jak do uwielbianej pracy, a ja zawsze jej towarzyszyłem. Razem się szykowaliśmy, a ona zażartowała:

No i czego się tak dąsasz?

Przecież wcale się nie dąsam! odpowiedziałem tonem, jakiego używają tylko mężczyźni w średnim wieku.

Mamy przecież dopiero po czterdzieści powinniśmy szukać jeszcze szczęścia!

Westchnąłem, bo byłem po rozwodzie. Już byłem żonaty… Siedem lat mnie żona zniosła i rzuciła. Może i dobrze. Rodzice wnuków się nie doczekali… No ale ty próbuj dalej.

Ania ciągle miała nadzieję, że jej miłość będzie możliwa. Marzyła o Łukaszu, czasem mi się do tego przyznawała.

Przed finałową próbą, gdy kąpałem zmęczoną Ankę, przekomarzaliśmy się nad szklanką herbaty:

Jak to było u ciebie po raz pierwszy z kobietą? wypaliła, rumieniąc się.

A co ty mi tu za tematy podrzucasz? Nie pamiętam już! odburknąłem.

Nie kłam. Zdradzasz się, gdy zaczynasz żartować.

Takie rozmowy mieliśmy często, a i tak oboje byliśmy samotni.

Przyszedł dzień generalnej próby. Ania od rana sprawdzała szwy swojej sukienki ciemnośliwkowej, błyszczącej, z haftami. Była bardzo zestresowana. Ja tylko upewniłem się, czy autobus przyjedzie planowo.

Kiedy siedzieliśmy za kulisami, gotowi do występu, Łukasz podjechał do Ani, cmoknął ją w policzek i powiedział:

Będzie dobrze, zobaczysz!

Niestety, po chwili obok pojawiła się kobieta oparte na lasce.

Proszę się nie denerwować, wszystko się uda powiedziała do Ani.

Kim pani jest? wydusiła Ania.

Aniu, poznaj moją żonę, Magdę wtrącił Łukasz.

Ania zauważyła obrączkę na jego dłoni, przedtem niewidoczną. Nagle wszystkie marzenia się rozpadły, poczuła drżenie kolan, a przed oczami zrobiło jej się ciemno…

Ocknęła się wśród zmartwionych ludzi, a kierowniczka terapii, Margareta Wysocka, powtarzała prawie z gniewem:

Ona musi się jeszcze wystąpić! Trzeba było pół roku z nią pracować, żeby teraz zepsuć program?!

Powinna trafić do domu i odpocząć stwierdziłem stanowczo i zabrałem Anię do siebie. Była tak blada i milcząca, że nawet w autobusie nie odezwała się słowem.

W domu Ania rzuciła się na łóżko w koncertowej sukni.

To już koniec? zapytał kierowca, chyba z ulgą pierwszy raz się uśmiechając.

Tak, przejechaliśmy się! odpowiedziałem półżartem.

Gdy zostaliśmy sami, spytałem:

Przynajmniej powiesz mi, co się stało?

Łukasz jest żonaty… wyszeptała po chwili płaczu.

No proszę, miałaś na niego nadzieję? zdziwiłem się.

Wyjdź i nie wracaj. Poradzę sobie bez ciebie! Jesteś podły, Marek!

Gdybym usłyszał to złością, może bym się obraził. Ale przecież znałem ją jak własną kieszeń i wiedziałem, że to tylko rozpacz i rozczarowanie. Przez te lata stałem się dla niej niemal rodziną, więcej, niż jakikolwiek krewny. Przypomniałem sobie, ile razy pomagałem jej w codziennych sprawach i naraz poczułem, jak bardzo boli mnie ten zarzut, choć wiedziałem, że jutro jej przejdzie.

Wróciłem do mieszkania i próbowałem zebrać myśli. Chciałem nawet ugotować zupę, ale wypiłem tylko herbatę z ciastkiem i zapadłem w drzemkę. Obudził mnie telefon od księdza Franciszka. Powiedział mi, bym natychmiast przyjechał do Ani coś się stało i trzeba ją odwieźć do szpitala.

Prawie wbiegłem, widząc przed blokiem karetkę i patrol policji.

Co się stało? zapytałem proboszcza.

Podejrzenie zatrucia… Znalazłem ją nieprzytomną na podłodze, opakowanie po tabletkach leżało obok. Wezwałem pogotowie i policję.

Przesłuchiwał mnie posterunkowy w za ciasnym mundurze:

Kim pan dla niej jest?

Jestem opiekunem społecznym.

Powinna przeżyć, ale będziemy musieli spisać pana wyjaśnienia.

Zostawiłem ją godzinę temu spokojną…

Najwyraźniej nie do końca. Później złożymy objaśnienia, porównamy z jej wersją, jeśli przeżyje.

Zamknąłem jej mieszkanie, jak kazali policjanci, i po spisaniu relacji pojechałem taksówką do szpitala. W rejestracji dowiedziałem się, że Ania żyje i jest na oddziale intensywnej terapii. Nie pozwolono mi jej zobaczyć, nawet kwiaty na Dzień Kobiet nie wchodziły w grę był zakaz odwiedzin z powodu grypy. Musiałem czekać.

Cztery dni później zadzwoniła do mnie pielęgniarka. Powiedziała, że Ania prosi, abym przyszedł pod okno szpitala, pod drugie piętro, trzecie okno od lewej, naprzeciwko głównego wejścia. Byłem tam punktualnie w południe. Po chwili pojawiła się Ania blada, wychudzona, ale już z błyskiem w oku. Pokazała mi kartkę z napisem: WYBACZ. Pokiwałem jej głową, żeby się nie martwiła, i zalała mnie fala ulgi.

Wracając do domu po tej nietypowej wizycie, deptałem śnieg na rozmiękczonym chodniku i poczułem, że świeci słońce nad Łodzią. Poczułem nowe siły i uśmiechnąłem się do siebie. Najgorsze już minęło a wiosna była u progu. Przypomniałem sobie o Ani i musiałem przy sobie przyznać: czasem jest naprawdę upartą kózką, ale bez niej ten świat byłby nieskończenie bardziej pusty.