Szczęście Laury.

Laura miała dwadzieścia osiem lat. Była piękną, inteligentną kobietą, mającą dobrze płatną, ciekawą pracę. Do tej pory nie wyszła za mąż, co bardzo niepokoiło jej matkę, która oczekiwała wiadomości o ślubie córki, bo nie mogła doczekać się wnuków.

Laura nie spieszyła się do ołtarza, ale nie miałaby nic przeciwko godnemu kandydatowi. Umawiała się na randki z mężczyznami, ale zawsze było coś nie tak.

Teraz poznała trzydziestopięcioletniego mężczyznę na jednym ze słynnych serwisów randkowych. Pisząc z nim, miała jak najlepsze wyobrażenie o tym mężczyźnie. Był bardzo uprzejmy, kompetentny, pisał bez błędów, co dziś zdarza się niestety rzadko. Na zdjęciu wydawał się całkiem miłym i przystojnym mężczyzną.

-„Coś jest nie tak z tym przystojniakiem, czy taki mężczyzna mógł pozostać do tej pory bez kobiecej uwagi?” – zastanawiała się dziewczyna.

Minęło kolejne kilka dni i Janusz zaprosił Laurę na randkę. Ta, nie zastanawiała się długo i oczywiście zgodziła na spotkanie.

Dziewczyna, pisząc z nim wcześniej, wyznała, że interesuje się sztuką artystyczną, więc aby zadowolić swoją wybrankę, mężczyzna kupił bilety na niedawno otwartą wystawę słynnego współczesnego artysty.

Laura założyła elegancką, wieczorową suknię, zrobiła staranną fryzurę oraz makijaż i poszła na spotkanie. Wyglądała bardzo atrakcyjnie. Janusz przyjechał eleganckim samochodem, spotkał dziewczynę przy wyjściu z jej domu, szarmancko poprowadził, otworzył drzwi samochodu, pomógł wygodnie usiąść i pobiegł za kierownicę. Na tylnym siedzeniu leżał piękny bukiet róż, przeznaczonych dla kobiety.

Na wystawie mężczyzna również zaskoczył dziewczynę, dużą wiedzą w wyżej wymienionej dziedzinie. W myśli kobieta zadawała sobie wciąż to samo pytanie, co wcześniej.

Program wieczorny na tym się nie kończył i para poszła do restauracji. Dobre wino, smaczne jedzenie i komplementy wyparły z jej głowy natrętne pytania. Gdzieś przez chwilę myślała nawet o ślubie, wspólnych dzieciach i szczęśliwej przyszłości.

Po kolacji Janusz zaprosił dziewczynę do domu, przytulił ją i powiedział cicho:

– Pasujesz do mnie, pozostało ci tylko zdać egzamin u mojej mamy, jesteś na to gotowa jutro?

– Co? Jaki egzamin! Nigdzie się nie wybieram! Myślałam, że znalazłam swoje szczęście, a ty jesteś, jak się okazuje syneczkiem mamusi! Wszystko jest już dla mnie jasne, nie pisz i nie dzwoń do mnie więcej. To było nasze pierwsze i ostatnie spotkanie! Jak tak będziesz traktował kobiety, to nie ożenisz się nigdy! – krzyczała oburzona Laura.

Dziewczyna była zła i rozczarowana, jej marzenia rozeszły się jak nasiona mniszka lekarskiego – na wietrze. Przyszła do mieszkania, zerwała z siebie całą biżuterię i sukienkę i płacząc upadła na łóżko. Nie wszyscy jesteśmy idealni i nie każdy przedmiot musi mieć właściciela.