Synu, nie chcę, żebyś się przeze mnie rozwiódł! Jeśli trzeba, oddaj mnie do domu seniora!

Dziennik osobisty Warszawa, 16 marca

Dziś muszę wyrzucić z siebie to, co dręczy mnie już od miesięcy.

Pół roku temu sprowadziłem do siebie mamę. Jest już w podeszłym wieku ma 83 lata, a po śmierci taty bardzo trudno było jej samej w naszym rodzinnym domu pod Piotrkowem, szczególnie na wsi, z dala od pomocy. Moje dzieci już dawno wyfrunęły z gniazda, każde w swoją stronę. Mieszkamy z żoną sami w dwupokojowym mieszkaniu na Ochocie i wydawało mi się, że damy radę.

Na początku żona nie komentowała tej sytuacji, ale już w pierwszym tygodniu widziałem, że obecność mamy ją irytuje. Potem zaczęły się drobne uwagi:

Wiesz co? Niech Twoja mama je po nas. Będzie wygodniej.

Ale dlaczego?

Ja po prostu tracę apetyt, jak patrzę, jak ona gryzie bez zębów. To obrzydliwe.

Każdy się zestarzeje, kochanie.

Dla innych to nie problem, ale ja tego nie akceptuję.

Żona zaczęła ją też krytykować za problemy z trawieniem i za to, że mama mocno chrapie w nocy. Nie życzyła sobie, żeby mama przychodziła do kuchni, a potem w ogóle by wychodziła z pokoju. Doszło do tego, że powiedziała mi wprost:

Naprawdę nie sądziłam, że ona tak długo u nas będzie. Mam tego dość.

Ale co proponujesz?

Niech wraca na wieś.

Przecież ona sobie już nie poradzi!

A kto sobie teraz radzi? Dzieci nie opiekują się rodzicami w nieskończoność! Ja nie chcę żyć jak intruz we własnym domu, słuchać mlaskania i czuć ten zapach!

Nie mam pojęcia, co robić. Wczoraj, po pracy, zastałem mamę ubraną i siedzącą z walizką w przedpokoju.

Mamo, co Ty wyprawiasz?

Synku, zawieź mnie do domu spokojnej starości.

Dlaczego? Po co?

Nie chcę, żebyście się przez mnie rozeszli.

Mama nie daje się przekonać, ciągle mnie prosi. A ja nie mogę pogodzić się z myślą, że miałbym ją tam oddać. Nie wiem, co robić. Może po prostu przenieść się z mamą na wieś i zostawić to mieszkanie? Czy wtedy będzie lepiej? Naprawdę nie wiem, jak postąpić.

Te dylematy mnie wykańczają. Poczucie winy i bezradność nie pozwalają mi zasnąć. Gdzie kończy się obowiązek wobec rodzica, a zaczyna prawo do własnego życia?