Synowa nie pozwala mi widywać wnuka, jeśli nie przyniosę pieniędzy, a mój syn nie reaguje

Mój syn nie jest rozwiedziony, mieszka z dziewczyną, ale w ogóle nie ma nic do gadania. Za każdym razem, gdy przychodzę do nich do domu, synowa zmusza mnie do obietnicy, ile mam przynieść pieniędzy, bo inaczej nie pozwoli mi zobaczyć wnuka.

Pobrali się dwa lata temu. Nie przypadła mi od razu do gustu ta cała Zosia. Miała w oczach iskrę zazdrości, a ręce to chyba specjalnie przeszkolone do wyciągania forsy. Jak tylko przybili pieczątkę w urzędzie, zaraz zaczęła mnie pouczać, że to trzy pokoje są zdecydowanie za dużo na jedną osobę, a połowę powinnam im oddać, najlepiej tak po ludzku, bo syn przecież nie ma gdzie mieszkać.

Pokłóciłyśmy się o to straszliwie, bo po pierwsze mam jeszcze córkę, a po drugie na litość boską, nie będę sprzedawać mieszkania, bo jakaś obca mi dziewucha sobie tego życzy! Dzieci dostały wykształcenie, start w życiu miały, a dalej to już niech sami sobie radzą. Mi i mężowi nikt niczego nie przyniósł na srebrnej tacy.

Córka wciąż niezamężna, pracuje i wzięła kredyt hipoteczny na swoje M2. Przez jakiś czas mieszkała ze mną i wynajmowała swoje, żeby łatwiej spłacać raty, ale już jest na swoim. A syn? Syn niczego od siebie nie potrzebuje zerka tylko na swoją żonę, czy może się odezwać. Nie chce mieszkać ze mną ona przecież obca, a on, pan hrabia, nie zamierza wynajmować żadnej kawalerki.

Ja tam nie miałabym ochoty dzielić z nią czterech ścian, ale dla oszczędności mogłabym się przemęczyć. Mimo wszystko niczego im nie oddam. Jak mnie zabraknie, dzieci dostaną równo, niech się potem dogadują.

Powiedziałam to Zosi prosto z mostu. A ona, bez cienia zażenowania, jeszcze do mnie: Mamusiu, nie za wygodnie pani w tym trzypokojowym sama? Dobrze się pani czuje? Poprosiłam syna, żeby trochę ostudził zapędy swojej żony, a on tylko coś zamamrotał pod nosem.

Nie wiem, po kim ten mój syn taki mięciutki. Ja twarda, ojciec twardy, siostra jeszcze twardsza a syn mi się trafił jak foka na mieliźnie. Szczerze mówiąc, dziwię się, że Zosia w ogóle chciała za niego wyjść, ale chyba bardzo jej się spieszyło do zamążpójścia.

Po tym mieszkalnym spięciu przez dłuższy czas nie rozmawiałam z Zosią. Syn czasem zadzwonił, ale odwiedzić się nie kwapili podobno zakazane przez głównodowodzącą w domu. O tym, że zostanę babcią, dowiedziałam się przez telefon. Niby się ucieszyłam pierwsze wnuczę! więc spróbowałam się pogodzić, kupiłam prezent, tort, wybrałam się z wizytą i od progu usłyszałam, że wnuk to się w obcym mieszkaniu urodzi, jak bezdomny. Znowu zaczęła temat mieszkania.

Nie będę się kłócić z ciężarną, więc odwróciłam się na pięcie i wyszłam. Doszłam do wniosku, że jak ktoś jest nieprzyjemny z natury, to już mu tak zostanie. Do końca ciąży nie odwiedzałam ich sama też nie miałam zdrowia, tylko biegałam po lekarzach. Nawet jak Zosia urodziła, to nikt mi o tym nie zakomunikował dowiedziałam się tydzień później, bo syn znalazł chwilę, żeby zadzwonić.

Zaprosili mnie na oględziny wnuka, Zosia już z daleka prosto w punkt nie fatygować się z prezentami, wystarczy gotówka. Nie sprzeczałam się narodziny wnuka to wydarzenie, więc poszłam do szuflady i wyciągnęłam dziesięć tysięcy złotych oszczędności. Z pakiecikiem i tortem poszłam zobaczyć wnuka.

Synowa tylko zerknęła w kopertę na progu, skrzywiła się tak, że aż mnie zamurowało. Dla niej dziesięć tysięcy to chyba drobniaki na lody. Nic nie powiedziała, ale mina wszystko mówiła. Wnuk był śliczny, nie niemowlę, tylko od razu człowiek! W nosie cały ojciec. Długo nie siedziałam, wróciłam do domu i nikt mnie już więcej nie zaprosił. Uznałam, że noworodek w rodzinie wymaga przyzwyczajenia, więc nie narzucałam się. Ale po trzech miesiącach zdałam sobie sprawę, że sama muszę zadzwonić, bo się nikt nie odezwie.

Kupiłam coś dla wnuka i ciasto, pojechałam z wizytą. Zosia odebrała prezenty, spojrzała na mnie ponuro.

Szczerze mówiąc, liczyłam, że już ostatnio wszystko zrozumiałaś. Nie chcemy twoich podarków, tylko pieniądze na dziecko.

To teraz za każdym razem będę musiała przynosić kopertę, żeby wnuka zobaczyć?

A jak sądzisz? Przez was żyjemy na wynajmie, mąż sam musi harować, nic dla wnuka nie zrobiliście, więc chociaż utrzymujcie go finansowo!

Złapało mnie za gardło od nerwów. Syn wszystko słyszał, ale nic nie odpowiedział tylko stał z dzieckiem i mrugał jak żaba.

Odwróciłam się, wyszłam. Nie dam się szantażować! Nie zamierzam kupować sobie kontaktu z własnym wnukiem.

Od roku milczymy. Oni nie dzwonią, ja nie dzwonię. Aż tu nagle tydzień temu syn łaskawie się odzywa, przypominając o pierwszych urodzinach wnuka, że mogę przyjść, najlepiej nie zapomnieć o prezencie. Synowa już w słuchawce podaje konkretną kwotę równowartość mojej miesięcznej pensji.

Nie poszłam, bo zwyczajnie nie mam takich pieniędzy i chyba już muszę przyjąć do wiadomości, że nie mam ani wnuka, ani syna. Gdyby syn był sobą, nie pozwoliłby żonie szantażować mnie wnukiem. Niech sobie siedzą w swoim sosie. Ja płacić, żeby zobaczyć własne dziecko i wnuka? Czy ja jestem bankomat?

Chyba zacznę myśleć, jak z tym mieszkaniem zrobić, żeby nawet po mojej śmierci nie uszczknęli z niego nawet kafelka ani syn bez kręgosłupa, ani jego chciwa panienka.