Syn zaczął tracić słuch

Młoda dziewczyna stała obok apteki i ocierała łzy. Była zrozpaczona, łzy spływały jej po policzkach i nie chciały przestać. Do tego padał deszcz, była zimna jesień, chłód przeszywał do szpiku kości. Weronika płakała, bo miała w ręce kolejną listę leków dla dziecka, a poza jednym z nich nie było jej stać na zakup niczego innego. Płakała z żalu i z rozpaczy, że jej syn może nie wyzdrowieć, bo ona nie ma pieniędzy na lekarstwa.

Urodziła się w małym miasteczku i tam ukończyła szkołę. Po maturze dostała się na uniwersytet i przeprowadziła się do Warszawy. W weekendy przyjeżdżała do rodziców do rodzinnego miasta. A później zaczęła pracować na pół etatu, udawało jej się łączyć obowiązki zawodowe ze studiami. W pracy poznała chłopaka, zaiskrzyło, zakochali się w sobie i wkrótce Weronika zorientowała się, że jest w ciąży. Dobrze, że do końca studiów zostało już tylko pół roku. 

Niestety, okazało się, że na chłopaka Weronika nie ma co liczyć. Powiedział, że się z nią nie ożeni, co najwyżej może jej dać pieniądze na aborcję albo na wyprawkę, ale więcej pomagał jej nie będzie. Weronika już od jakiegoś czasu odkładała sobie pieniądze, bo wiedziała, że najlepiej jest polegać tylko na sobie. No a teraz te oszczędności bardzo się przydadzą. Postanowiła urodzić dziecko i nie przejmować się tym, że nie jest mężatką.

I tak się stało, Weronika urodziła chłopca. Zdrowy, silny chłopak o wadze trzech kilogramów i długości pięćdziesięciu dwóch centymetrów. Ponieważ Weronika nie mogła w tym czasie pracować, zamieszkała z dzieckiem u rodziców. Chłopiec rósł zdrowo, wszystko było w porządku, aż w pewnym momencie zdiagnozowano u niego problemy ze słuchem. Konieczna była kosztowna operacja, inaczej dziecko będzie chodzić do końca życia z aparatem słuchowym.

Rodzice sprzedali część swojej ziemi, żeby ratować słuch wnuka. Weronika chwytała się każdej pracy i zaczęła zbierać pieniądze na operację dla syna, ale w międzyczasie potrzebne jeszcze było drogie leczenie, pieniędzy nie wystarczało na wszystko. No i właśnie Weronika dostała od lekarzy kolejną listą leków i była już zrozpaczona, bo nie wiedziała, skąd wziąć takie pieniądze na leczenie dziecka. Nagle usłyszała niski męski głos.

– Co się pani stało?

Zdezorientowana Weronika zaczęła chaotycznie opowiadać, że ma chore dziecko i że nie ma pieniędzy na lekarstwa. Że nie jest żadną żebraczką, że pracuje, tylko że ta operacja i rehabilitacja są tak drogie, że nie daje rady. Mężczyzna poprosił, żeby pokazała mu recepty, wziął je od niej, wszedł do apteki i po chwili wyszedł z reklamówką leków.

Uszczęśliwiona Weronika wróciła z lekarstwami do syna. Kilka dni później zadzwoniła do Rafała, mężczyzny, który jej tak bardzo pomógł. Umówili się na spotkanie. Rafał pracował w stołecznym szpitalu i miał wiele znajomości. Chłopiec został zbadany przez najlepszych specjalistów, przeszedł operację i trafił na rehabilitację. Dzięki Rafałowi wszystko udało się załatwić za pół ceny.

Weronika była niewiarygodnie szczęśliwa, że znaleźli się ludzie, którzy pomogli jej synowi. Mogła go teraz spokojnie wychowywać na równie dobrego człowieka. W ciągu pół roku Weronika znalazła lepszą, stałą pracę i całkowicie spłaciła wszystkie długi, które zaciągnęła na leczenie dziecka.