Syn pani Galiny miesiąc temu po raz drugi stanął na ślubnym kobiercu

Syn Haliny miesiąc temu ożenił się po raz drugi

Syn Haliny miesiąc temu wziął drugi ślub i przywiózł do swojej mamy piękną trzynastoletnią dziewczynkę, córkę nowej żony, imieniem Zosia. Przyjechali na cały tydzień.

Mama Zosi, zanim wyjechała, szepnęła teściowej do ucha:

Proszę mieć na uwadze, Zosia pierwszy raz jest na wsi. Ma dość trudny charakter, wie pani, w tym wieku bywa różnie. Proszę być wobec niej bardziej surowa. W razie czego, dzwonić do mnie przyjadę i ją zabiorę.

Co to znaczy w razie czego? zdziwiła się Halina.

Nowa synowa tylko się uśmiechnęła, dała teściowej buziaka w policzek, wsiadła z mężem do samochodu i odjechali.

Zosiu, przynieś proszę wodę poprosiła Halina dziewczynkę, podając jej puste wiadro.

Gdzie mam ją przynieść? zapytała zdziwiona Zosia.

Do studni przy drodze.

A co to jest studnia?

Studnia to studnia. Za bramą, niedaleko domu, stoi taka pompa z rączką. Kładziesz pod nią wiadro, naciskasz na rączkę, nabierasz wodę i przynosisz do domu.

Babciu Halinko, żartuje pani? dziewczynka patrzyła wielkimi oczami. Przecież wodę bierze się z kranu w kuchni. Macie chyba kran?

Kran mamy odpowiedziała z uśmiechem Halina. Ale woda z niego od tygodnia nie leci.

Dlaczego?

Bo nasz sąsiad, hydraulik Stefan, wyłączył wodę na całej ulicy. Mówił, że jakiś zawór trzeba wymienić. Więc musimy nosić wodę ze studni. Tam zawsze jest.

Nie… Zosia postawiła wiadro na ziemi. Ja tego nie zrobię. Jak jest kran, to powinna lecieć woda.

Dobrze wzruszyła ramionami babcia. To będziesz na razie myć się tutaj. Zaprowadziła ją do wielkiej beczki stojącej pod rynną. Zaczerpniesz dłonią deszczówki i odświeżysz się.

Babciu! jeszcze bardziej zdziwiła się Zosia. W tej beczce pływają jakieś robaki.

To larwy komarów. Nie gryzą się wyjaśniła Halina.

A myć zęby mam też tą wodą? skrzywiła się dziewczynka.

Oczywiście. Nie mamy przecież wody w umywalce.

Dobrze, już idę… mruknęła pod nosem, chwyciła wiadro i niechętnie poszła w stronę bramki.

Wróciła po piętnastu minutach, cała spocona, choć w wiadrze było zaledwie trzy litry wody.

Czemu tak długo cię nie było? zapytała Halina.

Nie wiedziałam jak tę pompę obsłużyć. Na szczęście pan przechodził i pokazał mi.

No i w porządku. Babcia przelała wodę do umywalki i podała jej znowu wiadro. Teraz mamy wodę do mycia rąk. Trzeba przynieść jeszcze na ugotowanie kolacji.

Co? dziewczynka popatrzyła przerażona. Na gotowanie też trzeba nosić wodę?

A jak myślisz? Ale jak chcesz, mogę wziąć ze starej beczki… wzruszyła ramionami Halina.

Nie! zawołała Zosia, złapała wiadro i ponownie pobiegła do studni.

Tak chodziła pięć razy. Halina w tym czasie zaczęła przygotowywać kolację.

Babciu, a czemu nikt nie naprawia wodociągu? zapytała zmęczona Zosia. U nas w mieście jak coś się zepsuje, wystarczy zadzwonić i za godzinę woda leci z kranu.

A u nas trzeba osobiście pójść do sąsiada na ulicy Kwiatowej 58, tam mieszka Stefan. Ale on u siebie w domu ma wodę, więc mu się nie spieszy.

Czemu sama nie pójdziesz i nie zażądasz naprawy?

Chodziłam już setki razy machnęła ręką Halina. Stefan raz na polu, raz w oborze zawsze czymś zajęty. Mówi, że przyjdzie jutro. Tyle że to jutro ciągle trwa. Jest jedyny na całą okolicę.

Aha… Zosia się zamyśliła. Jaki adres mówiłaś?

Kwiatowa 58.

A w którym kierunku?

W tamtą stronę skinęła głową Halina. Co ci chodzi po głowie?

Idę sama do tego Stefana.

Zosia szybko przemknęła przez bramkę, zanim Halina zdołała zaprotestować. Zniknęła. Po pół godzinie Halina nie wytrzymała i sama poszła do domu hydraulika.

Czy moja wnuczka tu była? zapytała żonę Stefana.

Ta łobuziara od pani? spojrzała podejrzliwie Natalia.

Dlaczego łobuziara?

Bo wie pani co zrobiła? Najpierw zaczęła żądać, żebym Stefa natychmiast sprowadziła, potem próbowała go zawstydzać, że niby myśli tylko o sobie. A to przecież mój Stefan, co się zajeżdża dla wszystkich. W końcu potrząsnęłam na nią miotłą to mi odpowiedziała, że jeśli Stefan dziś nie puści wody do waszego kranu, to wam stodołę spali! Wyobraża pani sobie?

Jezu, Halina załamała ręce. Naprawdę tak powiedziała?

Zosia? zakpiła Natalia. Nikomu nie życzyć takiej Zosińki…

A gdzie teraz jest?

A skąd mam wiedzieć? Pewnie Stefana szuka.

A on gdzie?

Na polu, gdzieżby indziej we żniwa? Naprawia maszyny, a mnie tu dzieci straszą.

O matko! zawołała Halina i pobiegła przez wieś w stronę pola.

Do pola jednak nie dobiegła, bo zobaczyła traktor, który jechał właśnie w jej stronę. Za kierownicą siedział Stefan, a obok niego naburmuszona Zosia.

Gdy Halina pojawiła się na drodze, Stefan zahamował.

To twoja? przekrzykując hałas maszyny, spytał.

Halina energicznie pokiwała głową, potem zalękniona zapytała:

A gdzie ją wieziesz, Stefanie? Do dzielnicowego? Zauważ, ona jeszcze dziecko! Nie wolno jej aresztować!

Daj spokój! roześmiał się Stefan. Jadę wymienić wam zawór. Bo ta twoja dziewczyna, taka z niej zadziora, pod kombajny się rzuca i mówi, że jak nie naprawię wody, to każdemu opony gwoździami przebije. No pomyśl, czy da się kombajnowi przebić opony gwoździem? Nagle Stefan wybuchnął śmiechem. Ach, przydałoby nam się takich energicznych nastolatek więcej! Może by wtedy wieś wyciągnęła się na prostą. No i co, rozrabiara? zwrócił się do dziewczynki, chciałabyś pokierować traktorem?

Jasne! zawołała wesoło Zosia.

No to wskakuj na moje miejsce, bierz kierownicę, jedziemy naprawić twój wodociąg! Ale pod warunkiem, że będziesz mi podawać klucze.

Dobrze! odparła radośnie dziewczyna i z zapałem chwyciła za kierownicę.

Zosię rodzice zabrali z wioski dopiero po dwudziestu dniach akurat trzydziestego sierpnia. I to ledwo co, bo za dwa dni zaczynała się szkoła. A przecież gdyby nie to, pewnie zostałaby jeszcze dłużej pracy na wsi jesienią nigdy nie brakuje.