Syn Galiny miesiąc temu wziął drugi ślub

Syn Barbary miesiąc temu ożenił się po raz drugi i przywiózł tę piękną trzynastoletnią dziewczynkę, Laurę, córkę swojej nowej żony, do nowej babci na wieś. Przywiózł ją na cały tydzień. Mama Laury tuż przed wyjazdem szepnęła teściowej:

Proszę mieć na uwadze, Laura jest pierwszy raz na wsi. I charakter ma dosyć trudny, wie pani taki wiek. Proszę być z nią stanowcza. Jakby co, proszę dzwonić, przyjadę i ją zabiorę.
Jak to, jakby co? nie zrozumiała Barbara.

Nowa synowa tylko się uśmiechnęła, pocałowała teściową w policzek, wsiadła z mężem do samochodu i odjechali.
Laurka, przynieś, proszę, trochę wody poprosiła natychmiast Barbara dziewczynkę i podała jej puste wiadro.
Gdzie mam iść? zapytała zdziwiona dziewczynka.
Do studni za płotem.

A co to jest studnia?
Studnia to studnia. Zaraz za bramą, niedaleko domu, stoi taka pompa z rączką. Podstawiasz wiadro, naciskasz rączkę, woda leci do wiadra i niesiesz do domu.
Babciu Basiu, żartuje pani? dziewczynka patrzyła na Barbarę ogromnymi oczami. Przecież wodę bierze się z kranu w kuchni. Macie chyba kran?

Ano mamy, uśmiechnęła się Barbara. Ale woda się skończyła już tydzień temu.
Dlaczego?

Bo pan Staszek hydraulik odciął wodę na naszej ulicy. Mówił, że jakiś zawór trzeba wymienić. Na razie więc chodzimy po wodę do studni. Tam zawsze jest.
Nie Laura ostentacyjnie postawiła wiadro na ziemię. Nie będę tego robić. Skoro jest kran, z niego powinna lecieć woda.

Dobrze, babcia wzruszyła ramionami. To będziesz się póki co myć tutaj. Zaprowadziła Laurę do wielkiej beczki na deszczówkę stojącej pod rynną. Zaczerpniesz wodę ręką i umyjesz twarz.
Babciu, żartuje pani? dziewczynka była coraz bardziej zdziwiona. W tej beczce pływają jakieś robale!
To tylko ochotki, larwy komarów wyjaśniła Barbara. Nie gryzą.

A do mycia zębów też stąd brać wodę? skrzywiła się Laura.
Oczywiście. Woda w umywalce się skończyła.
No dobra, to już pójdę westchnęła niechętnie dziewczynka, ponownie wzięła wiadro i ruszyła w stronę bramki.

Wróciła po piętnastu minutach, cała spocona, a w wiadrze było może z trzy litry wody.
Czemu tak długo? zapytała Barbara.

Nie wiedziałam, jak tę studnię uruchomić. Dobrze, że pan przechodził i pokazał mi.
I świetnie. Babcia natychmiast wlała wodę do umywalki i znów podała Laurze wiadro.
Laurka, do mycia wody starczy. Teraz trzeba przynieść jeszcze na zupę.
Co? Dziewczynka spojrzała na babcię przerażona. To jeszcze i do gotowania potrzebna?
No a jak! Ale jak chcesz, mogę nalać z beczki powiedziała spokojnie Barbara.

Nie trzeba! krzyknęła Laura, chwyciła wiadro i pobiegła znowu do studni.
Tak biegała pięć razy. Barbara w tym czasie zaczęła przygotowywać kolację.

Babciu, a czemu nie naprawiają tej wody? zapytała zmęczona dziewczynka. U nas w mieście, jak coś się zepsuje, dzwonisz i za godzinę już naprawione.
U nas też trzeba zadzwonić. Tylko dzwoni się osobiście do Staszka do domu, na sąsiedniej ulicy, pod numer pięćdziesiąt osiem. Ale u niego w domu woda jest, więc mu się nie spieszy.
Czemu sama mu nie powiesz, żeby naprawił?

Prosiłam już chyba ze sto razy, babcia machnęła ręką. Ale Staszek raz w polu, raz przy krowach, raz gdzie indziej. Zawsze jutro obiecuje. Taki jeden na całą wieś.
No dobrze… Laura zastanowiła się, a potem dopytała: Jaki numer domu?
Pięćdziesiąt osiem.

W którą stronę?
Tam. Barbara wskazała dom Staszka. A co wymyśliłaś?
Idę sama do tego waszego Staszka.

Laura szybko wybiegła za bramkę, zanim Barbara zdążyła cokolwiek powiedzieć. Poszła i zniknęła. Po pół godzinie Barbara nie wytrzymała i poszła sama do domu hydraulika.
Moja wnuczka była u pani? zapytała jego żonę.
Ta twoja rozrabiara? spojrzała na nią krzywo Danuta.
Dlaczego rozrabiara?
A bo co tu się działo! Najpierw kazała natychmiast pokazać Staszka. Potem zaczęła moralizować, że Staszek myśli tylko o sobie. Ten mój pracuś, co biega po całym powiecie! W końcu pogoniłam ją miotłą. A ona jeszcze groziła, że jak Staszek dziś nie da wam wody, to podpali naszą stodołę. Wyobrażasz sobie?
Jezu, Barbara złapała się za serce. Naprawdę Laura tak powiedziała?
Laurka? zaśmiała się Danuta. Komu taka Laurka się przyśni, ten snu nie zazna…
A gdzie ona teraz?

Skąd mam wiedzieć? Pobiegła pewnie szukać Staszka.
A on gdzie?
W polu, gdzie by indziej, żniwa w pełni. Naprawia maszyny, a mnie tu dzieci straszą.
O ludzie! Barbara wybiegła przed dom i biegiem ruszyła w stronę pól, gdzie trwała żniwa.

Do pola nie dobiegła, bo zobaczyła traktor jadący w jej stronę. Traktorem kierował Staszek, a obok niego siedziała naburmuszona Laura.
Gdy tylko Staszek zobaczył Barbarę, zahamował.
Twoja? przekrzykując huk silnika, zapytał, wskazując na Laurę.
Barbara kiwnęła głową. Potem przeraziła się i krzyknęła:

Staszek, dokąd ją wwieziesz? Na policję? Pamiętaj, ona jest nieletnia! Nie wolno aresztować!
No coś ty! zawołał Staszek. Jadę wam zawór wymienić! Ta twoja dziewucha, łobuziara, chciała pod kombajny skakać. Grozi, że kółka wszystkich przebije gwoździem, jak nie naprawię wodociągu! A koło w kombajnie gwoździem, to se można! Staszek roześmiał się nagle. Takich by nam więcej łobuziaków na wsi! Ja to bym tu cuda z takimi zrobił. Życie by odżyło, jak dawniej. I co, rozrabiaro? zwrócił się do dziewczyny chcesz pojeździć traktorem?

Chcę! zawołała zachwycona Laura.
No to siadaj, łap za kierownicę, jedziemy naprawiać wasz wodociąg, rozkazał Staszek. Ale pod warunkiem, że mi klucze będziesz podawać.
Zgoda! wykrzyknęła dziewczynka, z radością chwytając za kierownicę.

Laurę rodzice zabrali ze wsi dopiero po dwudziestu dniach, trzydziestego sierpnia. I to ledwo, ledwo, bo już następnego dnia trzeba było iść do szkoły. Inaczej zostałaby dłużej, bo na wsi jesienią pracy nie brakuje.

Czasem największe zmiany zaczynają się od niepozornych buntów i dziecięcej odwagi. Nawet najmłodsi potrafią poruszyć świat dorosłych i przypomnieć im, że aktywność i upór przynoszą owoce tam, gdzie inni tylko czekają.