Świetnie się ustawiła

Haniu, pamiętasz, że w niedzielę jedziemy do mamy na urodziny? zapytał mąż przy śniadaniu.

No jasne, jak bym mogła zapomnieć Mówiłeś o tym już chyba piętnaście razy, a teściowa w ostatnim tygodniu zdążyła mi o tym przypomnieć z cztery razy Nawet gdybym próbowała, nie dałoby rady tego zapomnieć! pomyślała Hania, ale tylko się uśmiechnęła.

Pamiętam, Pawełku, pamiętam westchnęła cicho. Ostatnio wizyty u teściowej były dla niej nie lada wyzwaniem. Helena Pawłowna zawsze miała wyraz twarzy jakby właśnie spróbowała bardzo kwaśnego ogórka. Hania nie mogła zrozumieć, co tak właściwie teściowej nie pasuje. Przecież jej synka kocha, dzieci urodziła, dom ogarnia jak należy Ale widocznie nie da się wszystkim dogodzić.

Z Pawłem poznali się typowo i nowocześnie przez internet. W jakiejś grupie o zdrowym żywieniu na Facebooku. Ona szukała witamin, on batonów białkowych. Standardowa pogawędka przeniosła się szybko na jej profil, Paweł obsypał ją lajkami, no i jakoś samo poszło. Po siedmiu miesiącach już byli po ślubie.

Haniu, ja będę świetnym tatą! Przysięgam! I chcę mieć dużo dzieci. Czwórkę! Dwóch chłopaków i dwie dziewczyny. Jedynak to źle, rośnie potem taki egoista. A jak jest ich więcej uczą się życia i są fajnymi ludźmi.
Oj, daj spokój śmiała się Hania. Ty sam jesteś jedynakiem i nikogo egoistycznego w tobie nie widzę
Ja to w ogóle wyjątkowy przypadek puścił jej oczko i pocałował w policzek.

Helena Pawłowna, przy pierwszym spotkaniu, patrzyła na nią wzrokiem surowej nauczycielki, brwi miała przy tym wymalowane jakby linijką i zmarszczone od wysiłku. Przy stole przycisnęła ją do odpowiedzi o rodzinę i wykształcenie. Gdy dowiedziała się, że Hania nie jest warszawianką, tylko studentką z wielodzietnej rodziny z Lublina, a jej mama mieszka z całą gromadką dzieci w dwupokojowym mieszkaniu, mina jej zrzedła do reszty i już do końca obiadu gapiła się w talerz, z ustami zaciśniętymi jak portfel po wypłacie

Ślub zorganizowali z pompą, w znanej restauracji. Z Lublina zjechała się Hani mama, dwie siostry i trzech braci sami młodzi, głośni i radośni. Zabawa była na sto dwa, a Hania i Paweł niemal nie schodzili sobie z oczu te dwa zakochane gołąbki!

Po dwóch miesiącach radośnie ogłosili rodzinie, że spodziewają się dziecka. Paweł oszalał ze szczęścia, rodzeństwo Hani zarzuciło ich życzeniami, a mama Hani aż się popłakała z radości, kiedy zadzwonili i oznajmili nowinę. Tylko Helena Pawłowna, słysząc wieść, tylko westchnęła i jeszcze mocniej zacisnęła swoje wąskie usta.

Nie mogliście się wstrzymać z dzieciakami? Pożyć dla siebie, na randki pochodzić. Jak wy rodzice? Sami jeszcze dzieci
Mamusiu, ukochana! Przecież już niedługo będziesz babcią, nie rozumiesz, jakie to szczęście? A ja będę tatą! Paweł się zaśmiał i zakręcił matką po pokoju, a ona tylko odsunęła go z rezygnacją.

Na świat przyszła śliczna i zdrowa dziewczynka, łudząco podobna do Hani. Paweł oszalał na jej punkcie, a Hania pełnymi garściami zanurzyła się w macierzyństwie i urządzaniu przytulnego gniazda. Paweł dobrze zarabiał, więc mogłaby sobie pozwolić na nianię i pomoc domową, ale postanowiła ogarniać wszystko sama. Była cudowną mamą i świetną gospodynią, a Paweł, swoją drogą, bardzo chętnie pomagał. Po pracy nie miał problemów z karmieniem, przewijaniem czy spacerami z małą.

Na pierwsze urodzinki ich córeczki, Zosi, dokładnie tego dnia, dowiedzieli się, że rodzina znowu się powiększy. Paweł marzył o synu i marzenie się spełniło po dziewięciu miesiącach Hania urodziła Janka.

Hani zaczęło być coraz trudniej ze wszystkim nadążyć, więc zatrudnili pomoc domową, żeby mogła w spokoju wychowywać dzieci. Była szczęśliwa: cudowny mąż nosił ją na rękach, dzieci robiły kołowrotek radości, a dom tonął w dostatku. Można by rzec żyć i nie umierać! Ale zawsze znajdzie się jakaś łyżka dziegciu w beczce miodu. W tej historii łyżką była oczywiście teściowa Helena Pawłowna.

Pawle, powiedz mi, dlaczego twoja mama mnie tak nie lubi? Mam wrażenie, że nawet na wnuki patrzy z krzywą miną. O co jej chodzi? Wyjaśnisz mi to?
Haniu, przejmuj się mniej. Mama taka już jest, swoje myśli ma i najwyraźniej dla nas w tym świecie miejsca nie przewiduje przytulił ją i pocałował w czoło. Najważniejsze, że ja cię kocham najbardziej na świecie

Dzieci rosły, firmie Pawła szło wyśmienicie, sielanka. Hania cieszyła się, że kiedyś zgodziła się na randkę z nieznajomym z Facebooka to był najważniejszy człowiek w jej życiu!

Pewnego razu Hania z Pawłem postanowili wybrać się do teatru, dzieciaki zostawili pod opieką niani. Hania uwielbiała teatr, czuła się tam jak ryba w wodzie. Wygodnie rozsiadła się w fotelu, uzbrojona w lornetkę, gdy nagle poczuła się fatalnie

Paweł, coś mi niedobrze Pewnie ten sałatka z tej knajpy była trefna, od razu coś mi śmierdziało

Próbowała się uspokoić, piła wodę, ale lepiej nie było. Z żalem wyszli z teatru i wrócili do domu. Tam Hania położyła się, po pół godzinie przeszło, ale po godzinie coś ją tknęło zrobiła test ciążowy. Tak, dla świętego spokoju. Wynik? Pozytywny!

Hania! Hania! Trójka! Trójka wspaniałych dzieciaków! Tak, jak marzyłem! Paweł zakręcił ją w tańcu po kuchni.
Trójka fajnie, ale czy nie za wcześnie? Jasiu i Zosia tacy mali jeszcze Hania była lekko zagubiona.
O co chodzi? To nasze dzieci, poradzimy sobie! No i matka się zdziwi Ogłosimy jej nowinę przy okazji urodzin będzie miała prezent z niespodzianką.

No, raczej nie ma co się spodziewać, że teściowa podskoczy z radości. Już teraz patrzy krzywo, a jak się dowie, to pewnie powie, że produkujemy się jak króliki, jak nie gorzej… pomyślała Hania, ale na głos nic nie skomentowała, tylko pokiwała głową i uśmiechnęła się do męża. Będzie, co ma być!

W końcu, w słoneczną niedzielę, całą rodziną ruszyli z kwiatami i tortem do Heleny Pawłownej. Oczywiście spóźnili się pół godziny standard.

Teściowa przywitała ich przy drzwiach, pachnąca na kilometr francuskimi perfumami i uśmiechnięta jak świeża lilia w maju. Wysmarowała buziaki na prawo i lewo i zaprosiła do stołu.

Reszta rodziny już siedziała i nawet była lekko wstawiona. Spóźnialscy zostali zmuszeni do wypicia karnego kieliszka za zdrowie solenizantki. Paweł z przejęciem wstał z toastem.

Kochana nasza mamusiu i babciu! Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin bądź zawsze piękna, zdrowa i uśmiechnięta! My, twoje dzieci, zrobimy wszystko żeby ci nie zabrakło powodów do radości! A teraz czas na prezent i niespodziankę! wręczył jej pudełeczko z złotą bransoletką wysadzaną brylantami, a na wierzchu położył małą białą kopertę. Potem pocałował mamę i usiadł obok, przyczajony na reakcję.

Ta nie kazała na siebie długo czekać.

Z miłością pogładziła pudełeczko, obejrzała bransoletkę, odłożyła ją obok. Otworzyła kopertę, wyjęła test ciążowy z dwiema kreskami i wyraz jej twarzy zaczął się zmieniać szybciej niż ceny masła w sklepie. Patrzyła na to ustrojstwo jakby była to żaba, i odrzuciła z obrzydzeniem na blat. Odwróciła się do Hani.

To twoja niespodzianka, jak rozumiem. Cóż, nic innego byś nie wymyśliła. Tylko to jedno potrafisz: rodzić, jak kotka! I jeszcze ci się nie znudziło chodzić w ciąży? Po prostu skandal A w ogóle to nieźle się urządziłaś – siedzisz sobie w ciepełku, dzieci rodzą się jak grzyby po deszczu, a mój Paweł haruje żeby was wszystkich wykarmić. Tu i pomoc domowa, tu niania Pasożytka z ciebie, ot co powiedziała nie za głośno, ale wystarczająco wyraźnie, żeby wszyscy usłyszeli.

W pokoju zawisła grobowa cisza. Goście wpatrywali się w talerze, ale kątem oka obserwowali ten rodzinny występ.

Paweł spochmurniał i odwrócił się do matki z drżącymi ustami.

Jak możesz tak mówić, mamo? Nawet nie wierzę, że to słyszę. Myślałem, że mnie kochasz, swojego syna. A ty Ty nie kochasz nikogo. Tylko siebie

Wstał od stołu, Hania też ledwo powstrzymując łzy. Szybko ubrali dzieci, wyszli, a Helena nawet na nich nie spojrzała. Goście siedzieli w przejmującej ciszy.

W samochodzie Hania się rozpłakała cicho, by nie przerazić dzieci. Łzy ciurkiem spływały jej po policzkach, a Paweł co chwilę spoglądał na nią i ciężko wzdychał.

Resztę dnia spędzili w milczeniu. Dopiero gdy położyli dzieci spać, usiedli przy kuchennym stole nad herbatą.

Wiesz, Haniu, ja to wszystko przemyślałem. I wiem, że ty nic nie zawiniłaś zaczął Paweł.
Hania spojrzała na niego z zaskoczeniem.
Naprawdę. Gdyby była tu Basia, Hela czy nawet Genowefa matka i tak zawsze by znalazła, do czego się doczepić. Gdyby nie dzieci, byłby krzywy barszcz. Taka już jej natura. Ona mnie po prostu nie potrafi puścić, zawsze jej chodziło o mnie. No i jeszcze po prostu zwykła zawiść. Ciężko harowała samotnie, ojciec zniknął i nawet na alimenty nie było go stać. Ona we wszystkim sama, całe życie za wszystko płaciła. A tu taka Hania: wszystko ma, wszystko gotowe. I jeszcze ja, zawsze przy tobie. Dzieci, dom wszystko na tacy. I jej to nie przechodzi przez gardło, nawet jeśli to szczęście jej syna Przebacz jej, bądź ponad to, dobrze? Przebacz, a zobaczysz, co przyniesie czas.

Długo jeszcze siedzieli w kuchni, w cichym świetle lampki, każdy zamyślony. Paweł rozmyślał, jak mało znał własną matkę i jak bardzo wstydzi mu się za nią przed ludźmi. Hania myślała przebaczę, ale widzieć jej na razie nie chcę. Przynajmniej przez jakiś czas. Potem się zobaczy

Ich myśli błądziły w różnych kierunkach, ale wiedzieli jedno mają siebie. I dzieci. A to najważniejsze.