Święta leżała na kanapie, wpatrzona w sufit. Natrętne myśli nie dawały jej zasnąć. Bo jak tu zasnąć, kiedy twoje kochane dziecko choruje? Po co ja ją w ogóle zapisałam do tego przedszkola? Mogła jeszcze dzień, dwa zostać w domu i może nie złapałaby tej infekcji…

Sonia leżała na kanapie, gapiąc się tępo w sufit. Przez głowę przelewała jej się fala zmartwień, przez co o śnie mogła tylko pomarzyć. No bo jak tu spać, kiedy twoje małe oczko w głowie choruje? Po co ja ją, głupia, posłałam do tego przedszkola? Zostałaby jeszcze dzień czy dwa w domu, może tej wrednej infekcji by nie złapała

Serce zacisnęło jej się jak ściskacz do orzechów. Wstała i podeszła do okna za szybą rozciągało się klasyczne, szarobure, polskie niebo, szczelnie obsiane chmurami. Trzeci dzień z rzędu za oknem mżył uparty, jesienny deszcz, siąpiąc tak dokładnie po polsku równomiernie i bez polotu. Westchnęła ciężko. W łóżku zabulgotała Martynka, jęknęła coś przez sen i natychmiast zaczęła kaszleć tak, że aż ściany drżały. Matka zerwała się błyskawicznie do dziecka i pogładziła rozpalone czoło nawet bez termometru było jasne, że temperatura szaleje jak ceny cebuli po zimie. Cichutko włączyła lampkę nocną, wyjęła termometr i wsunęła go pod pachę dziewczynki.

Czterdzieści! Jezu, co ja mam zrobić?! wyszeptała półgłosem.

Martynka otworzyła zaczerwienione oczy.
Mamusiu, gorąco mi…
Zaraz, zaraz, kochanie, wiem, że gorąco…

Obudził się Maciek, usiadł obok. Sonia wpadła w tryb sanepid szykowała kolejną porcję syropu przeciwgorączkowego. Ale jak na złość, gorączka ani drgnęła. Nad ranem, rozjaśniając podwórko pulsującym niebieskim światłem, podjechała karetka. I już chwilę później Sonia z Martynką siedziały na szpitalnym oddziale dziecięcym.

Pielęgniarka, widząc zrezygnowaną i przerażoną matkę, pogładziła ją po ręce i delikatnie wpięła kroplówkę w drobną żyłkę Martynki.
Proszę się nie martwić, zaraz wszystko będzie dobrze.
Sonia tylko westchnęła.

Rzeczywiście, Martynce zrobiło się lepiej. Dziewczynka otworzyła oczy i poprosiła o wodę. Sonia odwróciła się i zobaczyła, że z sąsiedniego łóżka przyglądają się jej nieprawdopodobnie błękitne oczy innej dziewczynki. Chuda, prawie przezroczysta, może sześcioletnia, z włosami w kolorze mysiego blondu, wplątanymi w typowy szpitalny chaos. Na sobie miała rajstopy z dziurą na palcu i rozciągnięty podkoszulek, a pod łóżkiem zamiast kapci stały stare adidasy w niebieskich ochraniaczach.

Cześć.
Dzień dobry. To pani przyszła w nocy?
Tak, w nocy.
A jak pani ma na imię?
Jestem ciocia Sonia, a to Martynka. A ty jak się nazywasz?
Ja jestem Basia.
Długo już tu jesteś?
Długo. Ale zaraz mnie wypiszą. W piątek.
No to jeszcze trochę czasu. Dziś dopiero poniedziałek.
Pani mama tu jest z panią?
Nie… Moja mama zmarła, kiedy byłam mała. A tata… zaczął pić i też umarł. Potem zabrali mnie do domu dziecka.
Westchnęła tak poważnie, jakby miała lat co najmniej siedemdziesiąt.
Tam mieszkam Ale tu jest fajniej. Lepsze jedzenie, nikt mnie nie prześladuje…

Wstała i zaczęła zakładać swoje adidasy.
Niedługo będzie śniadanie. Przynieść pani coś?
Nie trzeba, kochanie, sama pójdę…
Sonia patrzyła za wychodzącą Basią, a serce ściskało jej się jak w prasie do kapusty. Druga współlokatorka tylko wzruszyła ramionami i szepnęła, kiwając głową:
Dobre dziecko, ciche, serdeczne. Nie miała szczęścia…

Nim Sonia zdążyła odpowiedzieć, telefon powiadomił ją melodyjką o nadchodzącym połączeniu.
Halo?
No i jak tam jesteście? Co z Martynką? odezwała się mama Soni.
Mamo, jesteśmy w szpitalu.
O Matko Boska, ale co się stało?
Nie panikuj, Martynka ma wysoką gorączkę. Teraz lepiej, dali jej kroplówkę. Mówią, że to pewnie zapalenie oskrzeli. Teraz śpi.
Mama westchnęła żałośnie: Biedne moje słoneczko… W której jesteście szpitalu? Zaraz przyjadę. Co przynieść?
Mamo, zapomniałam kapci, i Martynka nie ma swojej różowej piżamki. I jeszcze… Mamo, tu jest dziewczynka z domu dziecka. Mogłabyś przywieźć jakiś szampon, mydło I… Czy zostały ci ciuszki po Zosi?
Jaka dziewczynka, córciu?
Opowiem potem. Przywieź, proszę, ze dwie bluzeczki, szlafroczek, legginsy. I najważniejsze pantofle, na mniej więcej sześć lat, dobra?
Przywiozę, oczywiście.

Następnego ranka Martynka wyraźnie odzyskała energię, bawiła się już w najlepsze z nową koleżanką. Sonia wymknęła się na korytarz i złapała pielęgniarkę.
Przepraszam, ale… Do Basi nikt nie przychodzi?
Nie Jak wypiszą, to przyjadą z domu dziecka po nią.
A kąpać się może?
Pielęgniarka się smutno uśmiechnęła:
Nie tylko może, ale powinna. Ale pani wie, jak tu jest roboty po kokardy

Wieczorem Basia, już wykąpana na błysk, w pięknej piżamie i nowych różowych kapciach z wyszytym, uśmiechniętym psiakiem, była nie do poznania. Cała aż promieniała ze szczęścia. Wszystko, co dostała od Soni, złożyła pod poduszkę. A kapcie pod materacem.

Basieńko, czemu chowasz rzeczy? spytała Sonia zmartwiona.
Żeby nie ukradli
Sonia tylko westchnęła ciężko.

Gdy zgasło światło, Basia zamknęła oczy i wyobrażała sobie, że idzie wzdłuż słonecznej, zielonej ulicy, trzymając Martynkę za rękę, a po drugiej stronie idzie ciocia Sonia. Jak bardzo marzyła, żeby mieć mamę i tatę! Żeby ktoś głaskał ją po głowie, całował na dobranoc, kąpał i ubierał w puszystą piżamę; żeby tata podrzucał ją pod sam sufit, a ona śmiała się na cały świat! I żeby wszyscy byli szczęśliwi. Basia wyobrażała sobie, że byłaby najlepsza pod słońcem: zmywałaby naczynia, myła podłogę, opiekowała się Martynką albo uczyła się literek i cyferek. Byleby ją ktoś kochał. Byleby miała mamę

Westchnęła. W domu dziecka niby jej nie bili, ale pani wychowawczyni zawsze krzyczała jak lwica, dzieciaki przezywały, kradły rzeczy i jedzenie. Niedawno Basia upuściła miskę z kaszą na podłogę w kuchni. Dostała za to karę zamknęli ją na godziny w ciemnej, zapyziałej komórce. Szczególnie radował się złośliwy Jacek. No i co, głupia, będziesz siedzieć z myszami! syknął z triumfem. Basia panicznie bała się myszy. Wydawało jej się, że już, zaraz coś wielkiego i futrzastego wyskoczy jej na nogi. Długo płakała, stojąc tyłem do drzwi. Było zimno i strasznie. Wieczorem zmęczona usiadła na zimnej podłodze. Od tego właśnie się przeziębiła, zaczęła kaszleć, no i trafiła do szpitala…

Na wspomnienie tych obrazów oczy Basi natychmiast napełniły się łzami popłynęły nagle po bladych policzkach… Szlochała cicho… I wtedy poczuła, że ktoś głaszcze ją po głowie. Otworzyła oczy.

Ciocia Sonia…
No, już, kochanie, nie płacz… Wszystko będzie dobrze… Zobaczysz…
Sonia przytuliła ją z serca.
Nie płacz, moje słońce…

Basia ucichła. Było jej dobrze, jakby to naprawdę mama ją tuliła i gładziła po włosach…

Ciociu Soniu
Hmm?
Gdybyś ty była moją mamą…

Sonia poczuła, jak łzy same płyną jej po policzkach. Decyzję podjęła w ułamku sekundy nie głową, ale sercem. Teraz trzeba było już tylko pogadać z rodziną…

Mama Soni od razu poparła pomysł, tak samo teściowa sama wychowała się bez rodziców. Za to mąż… delikatnie mówiąc, nie szalał z radości.

Zwariowałaś? Wiesz, że to na całe życie?
Wiem! I wiem też, że jeśli nie zrobię tego teraz, będę miała wyrzuty sumienia do końca życia, rozumiesz?
Spojrzał jej w oczy.
Chcę ją zobaczyć.
Dobrze.

Wieczorem wyszli razem na korytarz. Maciej podniósł Martynkę, ucałował.
Moja radość. Jak ja się za tobą stęskniłem!
Odwrócił się do żony. Ta spojrzała na niego uspokajająco.
Poznaj Basię. To wujek Maciek, Basieńko.

Dziewczynka kiwnęła głową i spojrzała na niego swoimi wielkimi oczami.
Dzień dobry!
No cześć! Miło cię poznać.
Mi też…

Coś zgniotło w środku serce Maćka. Spojrzał na żonę, jego oczy się zaszkliły. Kiwnął głową…

Kilka miesięcy później pod dom dziecka, w którym mieszkała Basia, podjechał rodzinny samochód. Z szyby, jak przyklejone, wystawały noski dzieci.

Basia, Basia, chodź, wow, twoi przyjechali!
Szczęśliwa Basia wybiegła naprzeciwko nowym rodzicom.

Cześć, Basieńko! Przyjechaliśmy po ciebie! Jedziemy do domu?

Małe serduszko biło jej tak mocno z radości, że chyba słychać je było na całą Polskę: Tak, mamusiu!!!