Svetlano, dzień dobry! Przepraszam najmocniej, jestem Państwa sąsiadką z mieszkania poniżej.

– Dzień dobry, przepraszam, jestem pani sąsiadką z dołu.
– Już ściszam muzykę odpowiedziała dziewczyna w lekkim szlafroku, trzymając w ręku kieliszek wina.
– Ależ proszę, nie chodzi o muzykę. Zadzwonili do męża z pracy, kazali pilnie przyjechać.
– Coś ze zdrowiem?
– Nie powiedzieli. Po prostu kazali pilnie przyjechać. Do mamy mam daleko. Może mogłaby pani przypilnować mojego syna? Ma siedem i pół roku, teoretycznie może zostać sam, ale ja będę się bardzo martwić. I tak już jestem na nerwach
– Oczywiście, tylko się przebiorę i zaraz zejdę.
– On jest bardzo spokojny, albo się bawi tabletem, albo zadaje pytania.

***
Dziewczyna w białej koszulce i dżinsach siedziała przy stole, popijając herbatę i rozmawiając przez telefon:
– Ta Nowak z księgowości to głupia owca. Od razu widać, jak się zaleca do Piotra Serdecznego.
Do kuchni wszedł chłopiec z tabletem w rękach. Z urządzenia dobiegały głosy kłócili się prowadzący programu Pogromcy Mitów. Na koszulce chłopca widniał napis: Przyszłość należy do robotów!.
– Przepraszam, oddzwonię za chwilę. Tu mam misję charytatywną rzuciła dziewczyna. Cześć, jestem ciocia Zosia. Napijesz się herbaty?
– Nie, dziękuję. Jestem Kuba. Mama mi mówiła. A pani jest bardzo ładna Choć mama powtarza, że wszystkie ładne kobiety są nieszczęśliwe. A tata mówi mamie, że według tej logiki, albo ona jest szpetna, albo ma nieudane małżeństwo.
– Masz zabawnych rodziców. Dzięki za komplement, ale z tą nieszczęśliwością
– A gdzie jest pani mąż?
– Och, powiedzmy poszedł do sklepu. Jakieś trzy lata temu.
– Aha Zostawił panią!
– Powiem ci, że po tych rozmowach przydałby się coś mocniejszego niż herbata
– Wino jest w lodówce, chyba.
– Dzięki, ale jako gość zostanę przy herbacie.
– Ciociu Zosiu, potrzebny pani nowy mąż.
– Kuba, poczekam aż dorośniesz. Chociaż gdzie takiego znaleźć
– A kogo szukasz? Widziałem w telewizji, że trzeba sobie dokładnie wyobrazić, kogo się chce znaleźć.
– Podeślij mi link do tego programu. No, chcę kogoś bogatego, przystojnego, dobrego. Żeby mnie kochał, zapewnił mi wszystko
– A po co mu pani?
– Słucham? No jak to po co? Będę go kochać, chodzić do SPA
– I co z tego będzie miał taki wujek? Jak jest mądry, chce mieć partnerkę, a nie jakiegoś pasożyta w domu
– Gdzie mówisz, że macie wino? dziewczyna weszła do kuchni, wyjęła butelkę z lodówki, wylała herbatę i nalała wina do kubka.
– Widziałem też program o żonach milionerów. Wszystkie rozpite kobiety, siedzące w rezydencjach i się staczające.
– To się nazywa, mój drogi Kubuś, samotność. Napijesz się ze mną? Żartuję!
– Wie pani, na kim się ożenię?
– Przecież już mówiłam na mnie.
– Muszę się zastanowić.
– No to na kim?
– Na Marzence. Chodzimy razem na zajęcia z robotyki. Jest bardzo mądra, mądrzejsza ode mnie. Raz na zawodach nasze dwa moduły, miały się połączyć przez bluetooth, i nie mogły się znaleźć. Byłem w panice, bo nasz robot stanął. A ona mnie uspokoiła i zaczęła wszystko od nowa łączyć. Widać było dziesięć urządzeń telefony, komputery ale naszego nie. To ona wzięła sprzęt i pobiegła ze mną do lasku obok bloku. Tam nie było żadnych sygnałów. I od razu się połączyło! Wróciliśmy zdobyliśmy pierwsze miejsce. Jest moją drużyną! Mogę na niej polegać. Za to ją warto kochać!
Dziewczyna jednym haustem wypiła wino, i nalała sobie więcej.
– No pięknie, Marzenka mi sprzątnęła takiego kawalera Czyli powinnam szukać męża w pracy?
– Silnych się nie szuka! Przecież męża nie wybiera się jak pomidorów w warzywniaku.
– Psycholog mi się znalazł Nie rozumiem!
– Proszę sama zostać bogatą, ładną i dobrą! Jasne?
– Po co mi w takim razie ktokolwiek? Jeździłabym po świecie, uczyła angielskiego, chodziła na tańce, na kursy kulinarne. Może bym się pizzy nauczyła w końcu!
– A co teraz pani przeszkadza?
– Nie mam męża, który za to płaci.
– No to jednak jest pani pasożytem. Karaluchem!
– Przestań już tak nazywać! Ja chcę tylko zwykłego kobiecego szczęścia.
– Mniej filmów oglądać trzeba! Całe życie pani spędzi na szukaniu nieistniejącego frajera, zamiast żyć!
– Zamknij się! Wydaje ci się, że wszystko rozumiesz! Idź do swojego pokoju! Geniuszu jeden! Czas spać!
Chłopiec wyszedł. Po policzkach dziewczyny popłynęły łzy. Dopijała wino. Zadzwonił jej telefon. Odrzuciła połączenie. Nagle ktoś wszedł do mieszkania. Wpadła para, lekko wstawiona, uśmiechnięci od ucha do ucha.
– Zośka, bardzo dziękujemy, że pani została zanuciła sąsiadka.
– Nie ma sprawy. Chyba wypiłam trochę waszego wina
– Nic się nie stało.
– Widzę, że z mężem wszystko dobrze?
– No, to przez niego! Zmówił się z kolegami. Dziś mamy rocznicę pierwszego pocałunku. Przyjechałam do niego do pracy, a on leży na podłodze z kartką na piersi: Jestem śpiącym królewiczem. Pocałuj mnie! Potem kupiliśmy wino, poszliśmy do kina, jak za czasów studenckich.
– Wy się uparliście, co? Muszę już iść!
– Jak Kuba się zachowywał? spytała mama już w drzwiach.
– Bardzo źle. Bardzo. Mogę go częściej pilnować? Muszę zadbać o wychowanieSąsiadka roześmiała się serdecznie.

– Częściej? Oj, Zośka, jeśli tylko chcesz, otwieramy grafik! rzuciła pół żartem, pół serio.

Zośka uśmiechnęła się przez łzy, które zdążyła już nieznacznie przetrzeć rękawem dżinsowej kurtki.

– Bo wiecie Ktoś tu mnie dziś nauczył, że nie warto czekać na księcia z bajki, skoro sama mam klucz do zamku.

– No! zakrzyknął pan domu, podając jej płaszcz. I przez najbliższe tygodnie nie kupujemy wina, bo i tak zawsze znajdzie się u ciebie!

Zośka zaśmiała się głośno, czując pierwszy raz od dawna czystą radość.

Zanim wyszła, przyklęknęła przy Kubie, który podglądał ich ukradkiem zza ściany.

– Kubusiu szepnęła. Marzenka ma ogromne szczęście. Dziękuję, że mi dzisiaj przypomniałeś, jak się zaczyna budować drużynę.

Chłopiec skinął jej głową, trochę zawstydzony, ale dumny.

Zośka zamknęła za sobą drzwi, wychodząc na klatkę schodową. Powietrze pachniało inną porą roku zupełnie nowym początkiem. Ścisnęła w ręku komórkę.

– Może zamiast czekać, aż życie upiecze mi tort, sama od dziś zostanę swoją cukierniczką wymruczała, a potem, z uśmiechem, wybrała numer do przyjaciółki.

– Lena? Robimy wieczór spaghetti u mnie. I przynieś ten kurs robienia pizzy! Chyba w końcu zacznę żyć na serio.

I kiedy echo dziecięcego śmiechu dobiegło z mieszkania sąsiadów, Zośka wiedziała, że cokolwiek się zdarzy już nigdy nie zgubi siebie w cudzej bajce.