Svetłano, dzień dobry! Przepraszam najmocniej, jestem Pani sąsiadką z mieszkania poniżej.

– Pani Zdzisława, przepraszam uprzejmie, jestem pani sąsiadką z dołu.
– Już ściszam muzykę odpowiedziała młoda kobieta w lekkim szlafroczku, stukając palcem po kieliszku wina.
– Ależ proszę się nie kłopotać. Właśnie zadzwonili do męża z pracy, kazali pilnie przyjechać.
– Coś się stało ze zdrowiem?
– Nie powiedzieli, tylko że natychmiast. Do mamy miałabym daleko. Czy mogłaby pani zerknąć na mojego syna? Ma siedem i pół roku, właściwie może zostać sam, ale będę się strasznie martwić. Sama pani rozumie, jestem już na nerwach
– Oczywiście, zaraz się przebiorę i zejdę.
– On jest bardzo spokojny, najczęściej albo siedzi w tablecie, albo zadaje mnóstwo pytań.

***
Kobieta w białym topie i dżinsach siedziała przy stole z herbatą i rozmawiała przez telefon:
– Ta Nowak z księgowości to ostatnia tumanica. Widać, jak się wdzięczy do Piotra Zygmunta
Do kuchni wszedł chłopiec z tabletem. Z głośnika dobiegała kłótnia Jamie i Adam z Pogromców mitów nie mogli dojść do porozumienia. Na koszulce chłopca napis: Przyszłość należy do robotów!.
– Och, wybacz, oddzwonię później. Pomagam sąsiadce mruknęła kobieta do telefonu. Cześć, jestem ciocia Wiola. Herbaty?
– Nie, dziękuję. Jestem Ksawery. Mama mówiła. A pani jest ładna Choć mama twierdzi, że wszystkie ładne kobiety są nieszczęśliwe. Ojciec mamie tłumaczy, że jak według jej logiki, to albo ona jest brzydka, albo małżeństwo nieudane.
– Masz zabawnych rodziców. Dziękuję za komplement, ale z tą nieszczęśliwością
– A gdzie pani mąż?
– Cóż powiedzmy, że poszedł do sklepu. Jakieś trzy lata temu.
– Aaa, rozumiem! Zostawił panią!
– Powiedz mi macie tu w domu coś mocniejszego od herbaty? Po takich rozmowach nogi miękną.
– Wino mamusine stoi w lodówce.
– Dzięki, ale będąc u was, zostanę przy herbacie.
– Ciociu Wiolu, potrzebuje pani nowego męża.
– Ksawery, poczekam aż dorośniesz. No ale gdzie ich dziś znaleźć
– Czego by pani szukała? W jednym programie mówili, że trzeba jasno wiedzieć, czego się chce.
– Podeślij mi linka. No dobra chciałabym: bogaty, przystojny, dobry żeby mnie kochał, rozpieszczał, żebym mogła jeździć na SPA
– A po co mu pani?
– Słucham? Jak to, po co? Pokocham go, pozwolę sobie dogadzać.
– Ale jaka byłaby z pani pożytek dla niego? Jeśli on jest mądry, szuka partnerki, nie pasożyta do trzymania w mieszkaniu
– Gdzie to wino stoi? kobieta wstała, wylała herbatę do zlewu i nalała sobie wina do kubka.
– Oglądałem program o żonach milionerów. Mówili, że te panie to same alkoholiczki. Mieszkają w willach i popijają w samotności.
– To się, drogi Ksawerku, nazywa samotność. Wznieś że toast ze mną? Żartuję!
– Wie pani, na kim ja się ożenię?
– Przecież mówiłam na mnie!
– Tak na serio.
– Na kim?
– Na Jagodzie. Chodzimy razem na kółko robotyki. Jest mądrzejsza ode mnie! Na zawodach dwa moduły po bluetooth nie widziały się nawzajem. Byłem spanikowany, robot nie działa! A ona się nie przejęła, wzięła obydwa, pobiegliśmy do lasku obok bloku, tam nie było żadnych sygnałów od razu się znalazły. Wróciliśmy i wygraliśmy zawody. Ona to moja drużyna! Mogę na niej polegać. Jest za co ją lubić!
Kobieta wypiła jednym haustem wino i dolała jeszcze.
– No, Jagoda mi podkosiła najlepszego kandydata! Czyli powinnam szukać męża w pracy?
– Silnych same znajdują! Po co szukać, to nie pomidor w sklepie.
– Ty psycholog, nie kumam!
– Niech pani sama zostanie bogata, piękna i dobra. Rozumie pani?
– To po co mi będzie facet? Sama bym podróżowała, angielskiego się uczyła, tańczyła, na kursy kulinarne chodziła. Takie smakołyki bym gotowała!
– Co pani teraz przeszkadza?
– Brak męża, który to wszystko opłaci.
– To znaczy, że jest pani pasożytem.
– Hej, nie obrażaj mnie. Ja chcę po prostu zwykłego kobiecego szczęścia.
– Mniej bajek, więcej życia! Bo całe życie półgłówków szukała będzie pani, zamiast żyć.
– Zamknij się! Mądry się znalazł! Do swojego pokoju! Dobranoc!
Chłopiec poszedł do swojego pokoju. Kobieta otarła łzy, dopiła wino. Zadzwonił jej telefon. Odrzuciła połączenie. Drzwi otworzyły się gwałtownie. Weszła sąsiadka z mężem, lekko rozbawieni i szczęśliwi.
– Pani Wiolu, dziękujemy ogromnie, że pani z nim została! śpiewnie zawołała sąsiadka.
– Naprawdę żaden problem tylko trochę wina zniknęło.
– To nic, nic.
– Widzę, że z mężem wszystko dobrze?
– Och, on kolegów namówił na żart. Dureń. Dziś nasza rocznica pierwszego pocałunku. Wpadłam na moment do jego biura a on leży na podłodze z kartką Jestem śpiącym królewiczem. Pocałuj! Potem kupił wino, poszliśmy do kina jak za studenckich czasów.
– No pięknie muszę już iść!
– A jak Ksawery się zachowywał? już w drzwiach zapytała matka.
– Bardzo źle. Bardzo. Mogę częściej z nim zostawać? Trochę go wychowamSąsiadka roześmiała się cicho i przytuliła syna, który wybiegł z pokoju i rzucił jej się na szyję. Wiola jeszcze przez chwilę patrzyła na nich w korytarzu rodzinę, która potrafiła żartować, kłócić się i pogodzić. Ubrała buty, poprawiła kurtkę i wychodząc, kątem oka dostrzegła swoją bladą twarz w lustrze. Pomyślała: A może i dla mnie kiedyś przyjdzie rocznica pierwszego pocałunku, tylko nie powinnam tyle czekać na cud, jak bohaterki bajek

Zeszła po schodach, cicho nucąc pod nosem. Na klatce pachniało farbą i czyjąś kolacją. Pod drzwiami mieszkania zobaczyła reklamówkę z napisem Robotyka zestaw startowy. Zostawił ją Ksawery na karteczce nabazgrał: Dla cioci Wioli, żeby była silną drużyną sama dla siebie.

Zaśmiała się przez łzy, zatrzymała na środku schodów i zadzwoniła do swojej przyjaciółki:
– Słuchaj, a może w końcu zapiszemy się na ten taniec roboty? Gotowa na duet?
Po raz pierwszy od dawna czuła, że przyszłość rzeczywiście może należeć do niej i wcale nie musi czekać, aż ktoś ją obudzi z bajki.