Sobowtór żony

– Jesteś pewna, że nie będzie ci za ciasno? spytała Maria, stojąc w progu z torbą przewieszoną przez ramię i z rozbieganym, lekko niepewnym uśmiechem, jakiego Izabela jeszcze u niej nie widziała. Rozumiem, że to pewnie niewygodne. Rozumiem.

Marysiu, przestań. Wchodź już. Izabela odsunęła się, przytrzymując drzwi. Pokój gościnny jest wolny, Tomek nie ma nic przeciwko. Naprawdę, wszystko w porządku.

Tomek nie ma nic przeciwko powtórzyła Maria, a w jej tonie nie było ironii, raczej jakieś zdziwienie, jakby sama waga tych słów do niej dopiero docierała.

On rzadko w ogóle ma coś przeciwko rzuciła Izabela idąc już w stronę kuchni. Ściągaj buty. Kapcie są po lewej.

Tak to się zaczęło.

Izabela miała pięćdziesiąt dwa lata, jej przyjaciółka z czasów studenckich Maria, pięćdziesiąt jeden. Nie widywały się blisko pięć lat, czasem zadzwoniły, czasem spotkały się na kawę w centrum, i Izabela myślała, że zna Marię na wylot. Wystarczająco, by przyjąć ją pod dach bez chwili wahania. Maria się rozwiodła. Wynajmowane mieszkanie się skończyło. Formalności w nowym się przeciągały. Potrzebowała dwóch, może trzech tygodni, góra miesiąca. Przeczekać, stanąć na nogi.

Mieszkały w Opolu mieście ani wielkim, ani małym, gdzie dzielnice są wszystkie trochę do siebie podobne, a w sklepach na rogu sprzedawczynie rozpoznają klientów po głosie. Izabela miała trzypokojowe mieszkanie na trzecim piętrze, okna wychodziły na cichą ulicę. Jej mąż Tomek pracował w firmie budowlanej, nie jako prezes, ale na dobrym stanowisku. Izabela od ponad dwudziestu lat wykładała ekonomię w technikum. Córka mieszkała już od dawna w Warszawie. W mieszkaniu było swojsko i wygodnie, wszystko od lat miało swoje miejsce.

Maria przyjechała z dużą torbą i kartonem. Rozpakowała się niemal bezgłośnie. Przez pierwsze trzy dni Izabela prawie jej nie słyszała wychodziła wcześnie, wracała późno, jadła niewiele, mówiła jeszcze mniej. Tomek, wieczorem pierwszego dnia, zapytał krótko:

Na długo?

Miesiąc odpowiedziała Izabela.

Miesiąc powtórzył, tonując dokładnie tak, jak Maria przy wejściu.

Izabela nie przywiązała do tego wagi. Generalnie nie roztrząsała drobiazgów. Przynajmniej tak sądziła.

Pierwszy niepokój pojawił się w drugim tygodniu. Weszła rano do łazienki i zauważyła, że buteleczka perfum stoi nie tam, gdzie zwykle. Gardenia zielony flakonik z srebrną nakrętką, od trzech lat kupowane w drogerii na Ozimskiej. Zamiast na półce po lewej, perfumy stały na brzegu umywalki. Uznała, że pewnie sama je przestawiła. Odstawiła na miejsce. Zapomniała.

W trzecim tygodniu było coś jeszcze.

Śniadali razem, cała trójka. Izabela parzyła kawę po swojemu: najpierw trochę zimnej wody, potem wrzątek, ale bez gotowania bo wtedy gorzknieje. Tomek to wiedział i zawsze chwalił. Tego ranka kawę przygotowywała Maria, bo Izabela była zajęta telefonem. Kiedy Tomek spróbował, powiedział:

O. Dobra.

Podpatrzyłam u Izy powiedziała Maria. Iza zawsze tak robi.

Izabela zerknęła na nią. Maria się uśmiechała. Wszystko wyglądało miło i niewinnie. Izabela też się uśmiechnęła.

A jednak coś ją ukuło. Tam, w środku. Bez słów, bez logiki.

Tydzień pracy rozmył ten niepokój w codzienności. Izabela wracała do domu i znajdowała mieszkanie czyste, ciche. Maria, okazuje się, zdążyła co nieco posprzątać, coś ugotować. Tomek przywykł do tego szybciej, niż Izabela się spodziewała.

Gotowała dziś oznajmił wieczorem, jakby przekazywał dobrą nowinę. Zupę fasolową. Dobra.

Ja też robię z fasolą.

No tak potwierdził. Podobna.

Nie zapytała która lepsza. On nie powiedział.

Maria pracowała wtedy zdalnie, coś z dokumentami, Izabela nie dopytywała. Dnie spędzała w pokoju gościnnym z laptopem. W porze obiadu wychodziła do kuchni, gotowała coś prostego, na wieczór była już uczesana i przebrana. Nie w domowe, tylko w normalne ubranie. Izabela zwróciła na to uwagę, bo sama wieczorem chodziła w dresach i starym swetrze, i o dziwo Maria prezentowała się w jej własnym mieszkaniu jakby lepiej niż gospodyni.

Pewnego wieczoru Tomek usiadł obok Marii oglądać coś w telewizji. Izabela w tym czasie sortowała zeszyty w sypialni. Przez drzwi słyszała spokojną rozmowę, bez przerw. Tomek coś opowiadał, Maria się śmiała. Jej śmiech brzmiał jak śmiech Izabeli, tylko odrobinę cieplej. Ta myśl przyszła nieproszona, Izabela ją odsunęła. Śmiech jak śmiech. Co z tego.

Ale za kilka dni wróciła do tej myśli. Już bez odsuwania.

Maria zaczęła się czesać inaczej. Zawsze nosiła krótką, nowoczesną fryzurę. Teraz zapuszczała włosy i modelowała je falą do tyłu, niedbale dokładnie tak, jak Izabela. Zauważyła to przed lustrem w korytarzu. Odbijały się obie Izabela bliżej, Maria dalej. Coś w tych odbiciach było podobnego, jak na zdjęciu przed i po, uchwyconym w tym samym miejscu.

Ładnie ci tak powiedziała Izabela.

Serio? spojrzała Maria i poprawiła kosmyk. Chciałam spróbować. Podpatrzyłam u ciebie, pomyślałam

Znowu u ciebie. Znów to delikatne, nieuchwytne naśladownictwo. Izabela się uśmiechnęła i poszła do kuchni. Ale uczucie w środku się nie uśmiechało.

Zadzwoniła do córki w niedzielę.

Mamo, jak tam u was?

W porządku. Maria u nas mieszka. Mówiłam ci.

A, tak. Ona dalej u was?

Tak. Papierologię jej się przeciągają.

No spoko. A tata jak?

Dobrze. Z Marią się dogaduje.

Pauza.

To dobrze czy źle? zapytała dziewczyna.

Dobrze odpowiedziała Izabela. Dobrze.

Potem długo siedziała przy zimnej herbacie patrząc w okno. Myślała o tym, że dogadują się to słowo neutralne. Ale mówiła je z ostrożnością, jakby próbując wybadać grunt pod stopami.

W piątym tygodniu Maria poprosiła o przepis na placek.

Ten z zeszłej niedzieli. Z jabłkami i cynamonem.

Nie mam go spisanego, robię na oko.

To powiedz, postaram się sama.

Izabela opowiedziała jak umiała najdokładniej. Maria zanotowała w telefonie. Po trzech dniach upiekła. Tomek jadł i mówił dobre, a Izabela nie mogła odgadnąć, czy dlatego, że naprawdę dobre, czy dlatego, że nie widzi różnicy, kto piecze.

Tego wieczoru otworzyła szafę w przedpokoju i zobaczyła kurtkę. Jasnoszarą, z paskiem. Prawie taką jak jej. Maria kupiła jasne. Izabela powiesiła swoją obok i długo patrzyła na oba, prawie identyczne płaszcze.

Nie spytała. Nie dlatego, że bała się odpowiedzi, tylko nie bardzo wiedziała, jak ująć pytanie, żeby nie brzmiało głupio.

Praca wtedy była bardzo absorbująca: technikum szykowało się do kontroli, Izabela długo siedziała nad dokumentami. Tomek coraz częściej wieczory spędzał w salonie. Maria też. Izabela słyszała przez zamknięte drzwi urywki rozmów. Czasem wchodziła. Włączali ją do rozmowy, ale czuła, że raczej jako trzecią osobę, nie jak domownika.

W końcu, wieczorem gdy Maria poszła do siebie, Izabela powiedziała do męża:

Tomku, nie masz wrażenia, że ona trochę mnie naśladuje?

Popatrzył zdziwiony.

Kto? Maria?

No tak. Fryzura, kurtka, przepisy, perfumy.

Kobiety się często wzorują na sobie. To nic nowego.

Być może rzuciła Izabela. Może i tak.

On już przeglądał telefon. Temat sam się kończył.

Leżała potem w ciemności i powtarzała sobie w duchu, że Tomek ma rację. Wzorowanie się normalne. Pewnie też kiedyś coś przejęła od Marii, tylko nie pamięta. To normalne. Powtarzała: normalne, jak mantra. Ale nie czuła tego.

Następne dni patrzyła już bardziej świadomie. Ponownie dostrzegała to, co dotąd umykało. Maria, rozmawiając z Tomkiem, przechylała głowę dokładnie tak, jak robiła to Izabela słuchając. Mawiała dokładnie tak z tą samą intonacją. Pijała herbatę bez cukru, choć wcześniej zawsze sypała dwie łyżeczki Izabela pamiętała to dokładnie. Teraz, bez cukru.

To nie był już przypadek.

Izabela zadzwoniła do koleżanki z pracy, Kingi.

Kinga, miałaś kiedyś coś takiego, że ktoś zaczyna być tobą? Gapi się, powtarza, gesty, zwyczaje?

To się nazywa cicha zazdrość odpowiedziała natychmiast Kinga. Czytałam o tym. Ktoś chce żyć twoim życiem, a nie może wprost, więc wycina po kawałku.

Izabela zamilkła.

Ktoś taki ci się przyplątał?

Nie wiem odpowiedziała. Może nie.

Ale wiedziała.

Rozmowa z Marią nie wynikła z jej inicjatywy. Po prostu któregoś wieczoru, gdy piły herbatę w kuchni, Maria powiedziała:

Iza, jesteś taka kompletna. Patrzę na ciebie i myślę: tak trzeba żyć. Mieszkanie, mąż, praca. Masz wszystko poukładane.

Dwadzieścia lat układałam to swoje poukładane przyznała Izabela.

Widać to Maria kiwnęła głową. I czuć. Tomek też

Zawiesiła głos.

Tomek co?

No, ceni cię. Wspominał mi, że u was dobrze, rozumiecie się.

Izabela odstawiła kubek.

Rozmawiasz z nim o mnie?

Czasem. Tak po prostu, w rozmowie. On cię chwali.

To miłe powiedziała Izabela, choć czuła, że nie jest jej miło.

Nie wiedziała, dlaczego to ją uwiera. Mąż chwali żonę koleżance gdzie tu problem? Nigdzie. A jednak coś zgrzytało. Wiedziała. Intuicja, z której się czasem śmiała, podpowiadała wyraźnie. Milczała tylko dlatego, że nie miała jeszcze słów.

Pod koniec szóstego tygodnia Maria poprosiła, żeby pozwolić jej użyć perfum Gardenia.

Moje się właśnie skończyły, nie zdążę kupić. Mogę kilka razy?

Oczywiście powiedziała Izabela.

Wieczorem otworzyła flakon i zorientowała się, że zostało mniej niż jedna trzecia. W zeszłym tygodniu było ponad pół.

Zamknęła Gardenię w szafce i przekręciła stary kluczyk, którego od dawna nie używała. Popatrzyła na swoje odbicie w lustrze chowam perfumy przed przyjaciółką, co ze mnie za osoba pomyślała.

Ale perfum nie otworzyła.

Tomek wrócił wieczorem w wyraźnie dobrym humorze, co, zauważyła, zdarzało się coraz częściej, gdy Maria była w domu. Przyniósł sernik. Bez okazji.

Zasłużyliśmy na coś słodkiego oznajmił.

Maria się ucieszyła dokładnie tak, jak kiedyś Izabela cieszyła się, gdy on przynosił ciasto. Właściwie ani nadmiarowo, ani za mało. Idealnie. Izabela patrzyła na nich z progu kuchni i pomyślała, że Maria reaguje na wszystko jak należy. Prawidłowo chwali kawę, poprawnie się śmieje, idealnie pochyla głowę, właściwie się dziwi. Robi wszystko to, co Izabela, tylko z większą uważnością. Bez zmęczenia, bez dwudziestu trzech lat przyzwyczajenia.

I Tomek to dostrzegał. Może nieświadomie, ale jednak.

Izabela zjadła kawałek ciasta, rozmawiali o czymś błahym, wszystko wyglądało w porządku. Ale w środku miała uczucie, którego długo nie umiała nazwać. Coś jak wtedy, gdy wracasz, a wszystko jest niby w porządku, tylko każda rzecz odrobinę przesunięta. Nie przestawiona o centymetr.

Wyjazd służbowy pojawił się nagle. Technikum miało wysłać kogoś na szkolenie do Katowic. Cztery dni. Dyrekcja spytała Izabelę w piątek, zgodziła się w poniedziałek. Przebiegło jej przez myśl: zostawiam Tomka z Marią na cztery dni. Zaraz potem skarciła się dorośli ludzie, nie wydarzy się nic złego. Za dużo myśli. Musi odetchnąć.

Przed wyjazdem rozmawiali z Tomkiem w kuchni.

Wrócę w piątek wieczorem rzuciła Izabela. Maria pomoże z obiadem, zna się na tym.

Poradzimy sobie zapewnił. Nie martw się.

Nie martwię się odparła.

Spojrzała na niego uważnie. Wyglądał zwyczajnie. Twarz jak po dwudziestu trzech latach znała ją z każdej strony. Ale wydała się trochę lżejsza. Jak przy człowieku, który niczego trudnego nie rozważa.

Wyjechała w środę rano. W pociągu czytała materiały, piła kawę z papierowego kubka, patrzyła przez okno na płaski krajobraz. Szkolenie było nudniejsze niż myślała, ale przydatne. Wieczorami dzwoniła do Tomka, rozmowy były krótkie.

Jak tam?

Dobrze, zjedliśmy, wszystko ok.

Maria w domu?

Tak, w swoim pokoju.

Ok. Dobranoc.

Dobranoc.

Nic podejrzanego. Nic ponad to. Położyła się spać w hotelu, długo nie mogła usnąć, choć była zmęczona. Myślała o wszystkim kursach, córce, kubku, który trzeba wymienić. Potem o Marii. O dwóch szarych kurtkach, o flakonie perfum.

W czwartek po południu zadzwoniła szefowa.

Iza, można wracać, jutro tylko powtórka, a ty już wszystko znasz. Nie ma sensu siedzieć dzień dłużej, dogadaliśmy się.

Była w domu o 21:30. Pociąg przyjechał przed czasem, taksówka przewiozła sprawnie o tej godzinie nie było korków.

Otworzyła drzwi kluczem, nie dzwoniła, bo myślała, że Tomek śpi.

Nie spał.

W salonie płonęły świece. Nie wszystkie, dwie. Na stole talerze, kieliszki, coś w misach. Pachniało jedzeniem i perfumami. Gardenia choć flakon był przecież zamknięty. Czyli Maria kupiła własny.

Tomek siedział na kanapie. Maria obok. Miała na sobie granatową sukienkę, której Izabela nie widziała, ale fason i kolor typowy dla Izy. Włosy ułożone na falę. Ręce splecione na kolanach. Rozmawiali. Gdy Izabela weszła, oboje podnieśli wzrok.

Pauza, trzy sekundy.

Jesteś wcześniej powiedział Tomek.

Widzę odparła Izabela.

Odstawiła torbę, powiesiła płaszcz. Robiła wszystko powoli, precyzyjnie, świadoma każdego ruchu.

Iza, to tylko kolacja powiedziała Maria. Zjedliśmy i

Widzę, kolacja powtórzyła Izabela. Ze świecami.

Znowu cisza.

Romantycznie dodała, spokojnie, neutralnie. Zdziwiło ją, że głos ma taki opanowany.

Tomek wstał.

Nie rób z tego

Tomku przerwała mu cicho. Nie mów mi, czego nie robić.

Zamilkł. Maria patrzyła na obrus.

Izabela weszła do kuchni. Nalała wody, wypiła duszkiem. Spojrzała na okno, gdzie stała doniczka z pelargonią jej obowiązek była ją podlewać w każdą środę. Środa była wczoraj. Nie zrobiła tego. Kwiat był wypielęgnowany.

Maria podlała pomyślała Izabela.

Wróciła do salonu.

Mario powiedziała jutro poszukasz czegoś na noc?

Maria podniosła wzrok.

Wiem, jak to wygląda

Jutro znajdziesz, gdzie się zatrzymać? powtórzyła bez podnoszenia głosu, po prostu drugi raz.

Znajdę powiedziała Maria.

Dobrze.

Izabela poszła do sypialni, zamknęła drzwi, nie na klucz tylko zwyczajnie. Położyła się w ubraniu na kołdrze i wpatrywała w sufit. Za ścianą coś cicho brzdęknęło zbierali stół. Później wszystko ucichło. Potem skrzypnęły drzwi pokoju gościnnego.

Tomek nie przyszedł do sypialni. Słyszała, jak kładł się na kanapie w salonie. To mówiło więcej niż słowa.

Rano wstała pierwsza. Zaparzyła kawę, wypiła przy oknie. Miasto budziło się leniwie; piątek. Kobieta z psem, gołębie na sąsiednim parapecie. Zwykły poranek.

Tomek wyszedł około ósmej. Zatrzymał się w drzwiach kuchni.

Musimy porozmawiać zaczął.

Tak zgodziła się Izabela.

Między mną a Marią nic nie było.

Może.

Nie może. Nic nie było.

Tomku powiedziała, patrząc w okno nie rozumiesz, o czym mówię. Nie chodzi o to, co było. Chodzi o to, co widziałam przez te półtora miesiąca.

I co?

Odwróciła się.

Siedziałam w domu, w którym ktoś powoli stawał się mną. Moja fryzura, perfumy, mój przepis, płaszcz, gesty. I mąż, który to widział i któremu to pasowało, bo to byłam ja ale niezmęczona. Bez rutyny. Bez tych wszystkich lat.

Milczał.

Nie pytam cię o opinię dodała. Po prostu tak było.

Wyolbrzymiasz szepnął.

Być może przytaknęła. Ale wychodzę do pracy. Kiedy wrócę, w pokoju gościnnym nie ma być rzeczy Marii.

Iza

Jeszcze jedno powiedziała, zakładając płaszcz. Naiwność. To moja cecha. Za bardzo ufałam. Obojgu.

Wyszła, zamykając drzwi bezgłośnie.

W pracy poprowadziła dwie lekcje, sprawdziła listę, wypiła herbatę z Kingą, która mówiła coś wesołego, a Izabela kiwała mechanicznie, nie słuchając. Kinga nie dopytywała, ale popatrzyła na nią tak, że pytać nie musiała.

Do domu Izabela wróciła około 15:30. Pokój gościnny był pusty, pościel czysta, śladów zero. Maria wyszła po angielsku. Jedynym śladem była biała, plastikowa szczotka do włosów na półeczce w łazience. Izabela złapała ją dwoma palcami, wyrzuciła do śmieci.

Tomek był w domu. Siedział w salonie, przeglądał telefon. Na jej widok podniósł głowę.

Poszła powiedział.

Widzę odpowiedziała.

I co teraz?

Zdjęła płaszcz, powiesiła na haczyku. Przeszła do kuchni, zaczęła coś robić przy kuchence, sama nie wiedząc jeszcze co. Potrzebowała ruchu.

Izo wszedł za nią Jesteśmy razem dwadzieścia trzy lata. Tak po prostu?

Można przerwała. Poczekaj. Daj mi spokój, muszę pomyśleć.

Ile?

Nie wiem. Parę dni. Muszę ochłonąć.

Kilka dni przeciągnęło się w tydzień. Trwali obok siebie jak obcy, których łączy tylko wspólny dach. Uprzejmie, bez awantur. Jadali osobno, spali oddzielnie. Tomek próbował rozmawiać, Izabela odpowiadała półsłówkami. Nie z urazy, tylko nie była gotowa powiedzieć na głos tego, co czuła. Wszystkie słowa układały się w środku w stertę, której nie chciała naruszyć, by przez przypadek nie powiedzieć czegoś nieodwracalnego.

Dużo wtedy myślała. O tym, jak to wszystko się zaczęło. Że przyjęła Marię z automatu, bo przecież tak się postępuje przyjaciółka w potrzebie, normalność. O tym, od kiedy zaczęła czuć niepokój i czemu nie potrafiła tego nazwać, a potem długo nie chciała. Cicha zazdrość, jak powiedziała Kinga. Stopniowe zaborstwo czyjejś tożsamości. Nie do końca złośliwe, może nawet nieświadome. Po prostu ktoś, kto nie miał własnego życia, podbierał po kawałku cudze.

Bolało co innego. Nie Maria Tomek.

Mógł nie zauważyć. Mógł zauważyć i jej powiedzieć. Mógł nie reagować na ulepszoną kopię jak to sobie nazywała w myślach. Ale on reagował. Przynosił ciasto. Śmiał się, siedział wieczorami, organizował kolację przy świecach. Może nie widząc w tym nic złego. Może nie myśląc w ogóle.

W kolejną niedzielę zadzwoniła do córki.

Mamo, co się dzieje? Brzmisz inaczej.

Chyba się rozstaniemy z tatą powiedziała Izabela. Pierwszy raz na głos.

Długa pauza.

Przez Marię?

Nie tylko. Maria pokazała to, co było.

Co było?

Nie wiem, jak to nazwać. Przyzwyczajenie. Tyle lat, że już prawie nie widzieliśmy siebie nawzajem. A ona przyszła i została mną, ale świeższą, uważniejszą, lepszą. I jemu to się spodobało.

Mamo

Daj spokój. Nie płaczę. Tylko ci tłumaczę.

Będziesz sama?

Na razie tak. To normalne.

Pierwszy raz użyte przez nią słowo normalne zabrzmiało prawdziwie. Bo wybrała je świadomie.

Z Tomkiem rozmawiała wieczorem w niedzielę.

Myślę, że powinniśmy zamieszkać osobno.

Długo milczał.

To już decyzja?

Nie wiem. Potrzebuję przestrzeni. Muszę zrozumieć, kim jestem bez ciebie, tego mieszkania, tej całej reszty.

Przez te świece? Iza, to była tylko kolacja.

Tomku powiedziała spokojnie nie przez świece. Świece, to ostatnia kropka. Przedtem było więcej, widziałam, milczałam i powtarzałam normalne, a nie było.

Nie rozumiem, co zrobiłem źle.

Nic konkretnego. Po prostu przestałeś mnie widzieć. Gdybyś widział, zauważyłbyś, że ktoś obcy przejmuje twoją żonę. A nie zauważyłeś. To wszystko.

Nie odpowiedział. Bo co miałby powiedzieć.

Mieszkanie sprzedamy. Albo spłacę twoją część. Ale nie teraz. Później.

A ty gdzie?

Wynajmę. W Opolu, może gdzie indziej. Zobaczę.

Zaczynać od nowa w pięćdziesięciu dwóch latach mruknął, z nutką żalu do ciebie czy do siebie, nie wiedziała.

Tak odparła. Niektórzy zaczynają i później.

Wstała, podeszła do łazienki, otworzyła szafkę, wyjęła zamknięty flakon Gardenii. Przez chwilę trzymała go w dłoni, potem poszła do kuchni i postawiła pusty flakon w koszu. Nie rzuciła ostrożnie, jak rzecz, która już nie jest potrzebna.

W kolejnych dniach działała metodycznie. Zadzwoniła do agencji, doradziła się w sprawie mieszkania. Skonsultowała się z adwokatem. Wpadła do Kingi, streściła wszystko. Kinga słuchała, kiwała, nie mówiła dużo wystarczyło jej rozumiem.

Siedziały razem u Kingi w kuchni.

Złościsz się na nią? zapytała Kinga.

Na Marię? Izabela zastanowiła się. Nie. Prawie nie. Złość, że nie widziałam. Że nazywałam to normalnością, kiedy nią nie było.

Nie twoja wina, że ufałaś.

Naiwność powiedziała Izabela. To cała ja.

Ufność. Bez przesadyzmu. Różnica istotna.

Może.

Na Tomka?

Tak, ale inaczej. Cicho. To minie.

I co zrobisz?

Wynajmę mieszkanie. Zmienię fryzurę. Kupię inne perfumy. Chyba nie Gardenię.

Słusznie skwitowała Kinga.

I pewnie będę sprawdzać, co jest moje, a co tylko przyzwyczajeniem.

To potrwa.

Mam czas.

Kinga dolała herbaty. Za oknem siąpił jesienny deszcz, chłodny i szary. Izabela patrzyła i myślała, jak jeszcze parę tygodni temu dokładnie wiedziała, kim jest: mieszkanie, Tomek, praca, zakupy, przepisy, flakon po lewej stronie. Wszystko na miejscu. A teraz już nie.

Ale nie czuła się aż tak, jak sobie wyobrażała. Nie była pusta, nie czuła się zagubiona. Raczej jak ktoś, kto zrzucił za ciasny płaszcz i nagle czuje ulgę, choć jeszcze nie wie, co zrobić z wolnym miejscem.

Wiesz powiedziała do Kingi pierwszy raz od lat nie wiem, co będzie dalej. I da się to znieść.

Da się odpowiedziała Kinga z uśmiechem. Dobre słowo.

Minął kolejny tydzień. Izabela znalazła kawalerkę jasną, z widokiem na park, w innej części Opola. Drogo, ale da radę. Umówiła się, pojechała obejrzeć, postała w pustych pokojach. Parkiet trochę skrzypiał, przeszła się w kółko i pomyślała: można tu mieszkać.

Biorę powiedziała właścicielce, starszej, zmęczonej kobiecie.

Na długo?

Nie wiem. Zacznijmy od roku.

Gospodyni kiwnęła głową.

W domu, czyli w tamtym jeszcze mieszkaniu, powoli zaczęła odróżniać swoje rzeczy od nie-swoich. Książki, naczynia, ubrania; jedno i drugie trafiało do różnych toreb. Kurtkę szarą z paskiem oddała. Kupiła inną, granatową, o innym kroju zero podobieństw do tamtej Marii. Spojrzała w lustro. W porządku.

Z Marią nie widziała się ani nie dzwoniła. Maria napisała raz: Izo, wiem, że cię zraniłam. Wybacz, jeśli możesz. Przeczytała, odłożyła telefon i nie odpisała. Nie że nie wybaczyła po prostu nie była gotowa. Może nie chciała. Jeszcze nie wiedziała.

Tomek został w mieszkaniu. Rozmawiali z konieczności, uprzejmie, bez emocji. Było w tym coś gorzkawego, ale i uwalniającego. Widziała, że nie wie, jak odzyskać to, co stracił. Może do końca nawet nie zrozumiał, co.

W piątek przed przeprowadzką poszła po nowe perfumy. Długo kręciła się przy półce, wąchała próbki. Młoda ekspedientka cierpliwie doradzała, Izabela kręciła głową. Aż w końcu wybrała. Srebrny Cedr nie kwiatowe, lekko drzewne, ciepłe. Zupełnie inne niż to, co nosiła do tej pory.

Dobry wybór uśmiechnęła się sprzedawczyni.

Zobaczymy odpowiedziała Izabela.

Przeprowadzka zajęła pół dnia. Kinga pomogła wnosić pudła. Tomek też się zaoferował, nie odmówiła. Obejście po nowym mieszkaniu, park za oknem, lampy uliczne zapalały się tu wcześnie jesienią. Rzeczy poukładała już jak chciała. Po nowemu.

Wieczorem, gdy wszyscy już wyszli, a ona została sama, otworzyła Srebrny Cedr i psiknęła na nadgarstek. Zapach był obcy, nieobrzydliwy po prostu inny. Podniosła rękę, powąchała. Pomyślała: może się przyzwyczaję. A może nie muszę może wystarczy, że jest inny.

Za oknem park był już prawie nagi, listopad zmiatał ostatnie liście. Latarnie świeciły jasno. She zagotowała wodę, znalazła kubek nienadszarpnięty i stanęła przy oknie.

Telefon zabrzęczał na parapecie. Córka.

No i jak, mamo? Już się urządziłaś?

Jakoś powoli się urządzam.

Stresujesz się?

Izabela spojrzała na latarnie za oknem.

Nie powiedziała. Wiesz, zupełnie nie.