Słonica uratowana z niewoli po 80 latach — po raz pierwszy w życiu położyła się na ziemi

Słonicę uratowano z niewoli po raz pierwszy od 80 lat położyła się na ziemi

Stara słonica o imieniu Bogumiła została wyrwana z dzikiej przyrody jeszcze jako cielę i niemal natychmiast trafiła do niewoli. Przez wiele długich lat musiała stać na nogach niemal bez przerwy, wożąc turystów zamiast wieść prawdziwe, słoniowe życie na wolności. Dopiero w tym roku udało się ją uwolnić i rozpocząć proces leczenia oraz rehabilitacji.

Przyszedł czas, by Bogumiła w końcu zaznała troski i mogła odpocząć przekazali działacze fundacji 'Ocal Słonia’. Zorganizowaliśmy akcję ratunkową, by zapewnić jej bezpieczeństwo i przenieść ją do rezerwatu przyrody.

Pod koniec stycznia Bogumiłę zabrano z miejsca, gdzie od lat była zmuszana do pracy, i przewieziono do rezerwatu Słoni pod Krakowem. Jej stan był bardzo ciężki wycieńczona, bez zębów, ze spierzchniętą i suchą skórą. Teraz jednak znalazła schronienie, a zespół opiekunów czuwał nad nią dniem i nocą.

Pracownicy rezerwatu opowiadali, że wiele słoni przybywających do nich długo nie może się przełamać, są nieufne, trzymają dystans i często odczuwają nieuzasadniony lęk. Niektóre boją się nawet położyć na ziemi, by odpocząć. Na szczęście Bogumiła nie potrzebowała wielu zachęt 80 lat bezustannej pracy wyraźnie dały jej w kość i była już skrajnie zmęczona.

Po pierwszej nocy głębokiego snu Bogumiła nie miała sił, by od razu wstać. Opiekunowie natychmiast to zauważyli i udzielili jej wszelkiej potrzebnej pomocy. Teraz, gdy przyzwyczaja się do nowego domu, jest pod stałą obserwacją, a specjaliści robią wszystko, by jej adaptacja przebiegała jak najłagodniej.

Przed Bogumiłą jeszcze długa droga do pełnej regeneracji po tych wszystkich ciężkich latach. Jednak dzięki odpowiedniemu żywieniu, spokojnym spacerom i błotnym kąpielom z dnia na dzień czuje się coraz lepiej. Teraz nareszcie doświadcza życia, na jakie zasługiwała życia spokojnego, pełnego szacunku i wolności.

Dziś, patrząc na Bogumiłę, zdałem sobie sprawę, że nigdy nie jest za późno, by zmienić los, nawet po tylu latach cierpienia. Wystarczy dać szansę, zaoferować opiekę i serce każdy, nawet najbardziej doświadczony przez los, może zaznać spokoju. I tego życzę zarówno sobie, jak i każdemu, kto znajdzie na swojej drodze zmęczone, potrzebujące stworzenie.