Słonica rozpaczliwie woła o pomoc i prowadzi ratowników do uwięzionego maleństwa

Zagubione wśród mgły porannej, krowa i jej cielak pojawili się na rynku w małym polskim miasteczku może w okolicach Opola, gdzie brukowane ulice wirują i nad Wisłą cicho płoną latarnie. Matka cielaka próbowała przemówić do ludzi, a jej wołanie brzmiało jak echo dawnych legend; próbowała przekazać, że betonowa płyta unieruchamiająca jej dziecko została tam umieszczona przez człowieka, nie przez przypadek, lecz ze złej woli.

Przypadkowe przechodnie, rozpoznawszy niepokój i płacz matki, popędzili niczym postacie z dawnych bajek, z siekierami i linami, aby pomóc. Wspólni wysiłkami jak w starym polskim powiedzeniu: co dwie głowy, to nie jedna udało im się uwolnić cielaka, który wyskoczył jakby z wnętrza snu, a beton zdawał się rozpadać pod dotykiem ludzkich rąk.

To wszystko było tak nierealne; intencje krowy przez długi czas były dla ludzi niejasne, a dopiero kiedy omdlała po zbliżeniu się zbyt blisko elektrycznego pastucha, zrozumieli, że próbowała ich prowadzić do swojego dziecka, uwięzionego w betonowym więzieniu.

Kiedy w końcu się udało, przyszła ulga. Wzruszeni ratownicy wzięli cielaka ostrożnie na pokrytą sianem przyczepę, która jakby rozpływała się w krajobrazie, i przewieźli go do fundacji ochrony zwierząt, gdzie mógł wreszcie zaznać spokoju pod opieką dobrych ludzi.

Wszystko wydawało się jak spektakl w teatrze, nierealny i wzruszający; cielak, zdeterminowany by wrócić do matki, przypominał bohaterów polskich baśni jego siła i łagodność rozgrzały serca mieszkańców, a opowieść, przekazywana z ust do ust jak senny szept, pozostanie w pamięci jeszcze wiele lat.